Στην εξωτερική πολιτική κάποιες φορές η σιωπή είναι χρήσιμη. Υπάρχουν όμως και στιγμές που η σιωπή παύει να είναι διπλωματία και μετατρέπεται σε πολιτικό ερώτημα. Αυτό ακριβώς συμβαίνει τώρα, καθώς η Αγκυρα ανεβάζει διαρκώς τον πήχη των διεκδικήσεών της και η ελληνική κυβέρνηση εμφανίζεται -αν μη τι άλλο- διστακτική να απαντήσει με την ίδια καθαρότητα.
- Γράφει ο Ανδρέας Καψαμπέλης
Το ερώτημα επομένως δεν είναι πλέον μόνο τι θέλει ο Ερντογάν. Αυτό, λίγο πολύ, το γνωρίζουμε. Το πραγματικά ενδιαφέρον ερώτημα είναι τι έχει συμφωνήσει, τι έχει συζητήσει ή τι ενδεχομένως έχει δεσμευτεί να μην κάνει η Αθήνα. Διότι διαφορετικά δύσκολα εξηγείται η εικόνα.
Την ώρα που η τουρκική πλευρά επιχειρεί να δημιουργήσει τετελεσμένα, ο πρωθυπουργός και ο υπουργός Εξωτερικών αποφεύγουν να βγουν μπροστά και η απάντηση ανατίθεται σε κομματικά στελέχη. Ακόμα και για ένα θέμα όπως τα θαλάσσια πάρκα, που η κυβέρνηση κάποτε παρουσίαζε ως άσκηση κυριαρχικών δικαιωμάτων, οι εξηγήσεις δίνονται με τέτοια αμηχανία ώστε τελικά γεννούν περισσότερες απορίες από όσες λύνουν….
Πρόκειται απλώς για αμηχανία ή υπάρχουν δεσμεύσεις που οι πολίτες αγνοούν; Εχουν γίνει συζητήσεις στο πλαίσιο των περίφημων «ήρεμων νερών» για το τι μπορεί και τι δεν μπορεί να κάνει η Ελλάδα στο Αιγαίο; Υπάρχει κάποια άτυπη -και άγνωστη- συμφωνία; Και, αν όχι, γιατί η Αθήνα εμφανίζεται τόσο φοβισμένη κάθε φορά που η Τουρκία αντιδρά;
Αυτά δεν είναι ερωτήματα που μπορούν να απαντώνται με διαρροές και γενικόλογες δηλώσεις. Αφορούν την ίδια την άσκηση της εθνικής κυριαρχίας και απαιτούν καθαρές απαντήσεις από τον ίδιο τον Κ. Μητσοτάκη και τον Γ. Γεραπετρίτη. Πολύ περισσότερο
όταν ο Ερντογάν ενισχύει ταυτόχρονα την απευθείας επικοινωνία του με τον Τραμπ και η Αγκυρα επιχειρεί να εμφανίσει διεθνώς τις διεκδικήσεις της ως αυτονόητες πραγματικότητες. Κάθε ημέρα κατά την οποία μια παράνομη ή αμφισβητούμενη τουρκική αξίωση μένει χωρίς ισχυρή ελληνική αντίδραση είναι μία ημέρα κατά την οποία η Τουρκία προσπαθεί να τη μετατρέψει από διεκδίκηση σε «τετελεσμένο».
Το αν θα το πετύχει είναι άλλη υπόθεση. Το αν, όμως, η ελληνική κυβέρνηση διευκολύνει, από φόβο ή από επιλογή, αυτή την προσπάθεια είναι κάτι που οφείλει να εξηγήσει. Και όσο ο πρωθυπουργός και ο υπουργός Εξωτερικών δεν απαντούν προσωπικά και κατηγορηματικά, η υποψία θα μεγαλώνει…
Αμηχανία, λοιπόν, ή μυστικές δεσμεύσεις; Αν δεν υπάρχει τίποτε που να έχει συμφωνηθεί πίσω από κλειστές πόρτες, η κυβέρνηση έχει έναν πολύ απλό τρόπο να τελειώσει τη συζήτηση: να πει καθαρά τι δεν έχει δεσμευτεί να κάνει και κυρίως τι προτίθεται να κάνει. Γιατί στα εθνικά θέματα η σιωπή δεν προστατεύει πάντοτε τα μυστικά Ενίοτε προδίδει την ύπαρξή τους…
Από τη στήλη «ο κοριός» της «Δημοκρατίας»
