Μία από τις «κατάρες» που κυνηγούν εφ’ όρου ζωής τον δημοσιογράφο είναι το τηλέφωνο! Παλιότερα, που δεν είχαμε το κινητό όπου πηγαίναμε, έπρεπε να δίνουμε το τηλέφωνο στο τηλεφωνικό κέντρο της εφημερίδας. Πόσες φορές δεν με σήκωσε η ταξιθέτρια στο θέατρο ή το σινεμά, πόσες φορές δεν άφησα την παρέα μου μόνη στο ρεστοράν, καθώς ο σερβιτόρος με καλούσε «στο τηλέφωνο» της ταβέρνας κι εκεί μάθαινα ότι «έχουμε έγκλημα» ή «έχουμε πυρκαγιά» ή «έχουμε σοβαρό τροχαίο», κι έτρεχα…
Τώρα, όμως, έχουμε τον μεγαλύτερο ακόμα εφιάλτη, το κινητό. Μια άτιμη συσκευή που πρέπει να παραμένει «παρά πόδα» και ανοιχτή, αφού ανά πάσα στιγμή μπορεί να λάβεις το μήνυμα. Τον τελευταίο καιρό, λοιπόν, δυο τρεις φορές κάθε νύχτα, με ξυπνά ο ήχος που εκπέμπει το κινητό μου όταν δέχεται μήνυμα.
Φυσικά, έχω πλέον καταλάβει ότι μέσα στη μαύρη νύχτα το μήνυμα έρχεται από το υπουργείο Ναυτιλίας, από τον Θάλαμο Επιχειρήσεων και αφορά «τον εντοπισμό μεγάλου αριθμού αλλοδαπών που επέβαιναν σε σκάφος» κ.λπ…
Εχω βαρεθεί να μετρώ «αλλοδαπούς», που δεν μας έρχονται πλέον από τα παράλια της Τουρκίας (εκεί φαίνεται ότι η συμφωνία με τους απέναντι έχει αποδώσει καρπούς), αλλά από την Αφρική, από τη Λιβύη, τη Λιβύη, που την είχε κουμαντάρει μια χαρά ο Καντάφι, αλλά η γελοία Δύση φρόντισε να την ξαναδιαμελίσει και την κάνει πάλι κομματάκια, με «ηγέτες» διάφορους «καβαλημένους» ενστόλους, που σε μια νύχτα γίνονται «στρατάρχες»…
Πού θα πάει, λοιπόν, αυτή η κατάσταση με το «μπάτε χίλιοι (και όχι σκύλοι), αλέστε;». Η χώρα δεν αντέχει άλλους απρόσκλητους επισκέπτες. Η Γαύδος έχει γίνει «υποσταθμός» και η Κρήτη στενάζει υπό το βάρος των εισβολέων.
Θυμάμαι ότι από το 1976 (!) ο Ουμπέρτο Εκο είχε επισημάνει ότι «το Μεταναστευτικό δεν είναι μια προσωρινή κατάσταση έκτακτης ανάγκης, αλλά μια βαθιά, δομική διαδικασία πολιτισμικής αλλαγής που θα επαναπροσδιορίσει το μέλλον της Ευρώπης». Από το 1976! Πριν από πενήντα (!) χρόνια.
Γι’ αυτό και τρελαίνομαι με όλους αυτούς τους τύπους, που επιμένουν να μιλούν για «μετανάστες». Δεν υπάρχουν πλέον μετανάστες! Οι μετανάστες έχουν «χαρτιά», ακολουθούν κανόνες και έρχονται έπειτα από πρόσκληση της ενδιαφερόμενης χώρας. Πρόσφυγες μπορεί να υπάρχουν. Αλλά και αυτοί πρέπει να εξετάζονται εξονυχιστικά. Βλέπουμε τι συμβαίνει στον κόσμο από τη «δραστηριότητα» προσφύγων που λαμβάνουν πολιτικό άσυλο και καταλήγουν σε τρομοκρατικές ομάδες.
Είναι βέβαιο ότι εκεί, στην Αφρική, όπου η Κίνα έχει πατήσει πόδι για τα καλά, η Ευρώπη μοιάζει ακόμη με Παράδεισο, κάτι που έχει πάψει από καιρό να είναι. Αν, όμως, δεν σταματήσει την εισβολή, σύντομα θα μεταβληθεί σε Κόλαση…
Η ΑΚΙΣ
