Δεν υπήρξα ευνοϊκά διακείμενος προς το μουσικό είδος που υπηρετούσε ο Γιώργος Μαζωνάκης. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι μπορώ να αγνοήσω την αγάπη και την αφοσίωση με την οποία τον πλαισίωσαν οι αμέτρητοι θαυμαστές του. Δεν ήταν το είδος που θα καθίσω να ακούσω ούτε το περιεχόμενο της μουσικής αυτής με αγγίζει. Αλλά…
Ο Μαζωνάκης υπήρξε αυτό που λέμε ροκ σταρ και το εννοούμε. Βεβαίως, το ότι καταγόταν από τη μικρή μας πατρίδα, τη Νίκαια, την Κοκκινιά, όπως την αποκαλούμε ακόμη όταν ευλογούμε την μπίρα μας στην πλατεία της Οσίας Ξένης, ήταν αυτό που μου έδινε να καταλάβω ότι το παιδί εκείνο, που γνώρισα για πρώτη φορά στην Πόλυγκραμ, του αξέχαστου φίλου Νίκου Αντίππα, είχε το «κάτι» που χρειάζεται ένας νέος καλλιτέχνης για να περάσει στον κύκλο των ξεχωριστών τραγουδιστών.
Δεν μπορείτε να φανταστείτε τη δύναμη που ασκεί η Κοκκινιά σε όσους γεννήθηκαν και μεγάλωσαν εκεί. Οπου κι αν έχεις μετοικήσει, από την Εκάλη μέχρι το Σούνιο, θα βρεις την ευκαιρία να περάσεις από εκείνες τις μικρές γωνιές, από τα σουβλάκια της πλατείας μέχρι τα «καβουράκια» της οδού Βιθυνίας, για να θυμηθείς.
Να θυμηθείς τις αλάνες, τις παρελάσεις, το σχολειό, τα πρώτα πάρτι, την Ποντιακή Στέγη, τα προσφυγικά σωματεία, «της Βασίλισσας το σχολείο», την Παιδική Στέγη και τον «Ηράκλειτο». Η Κοκκινιά μας, που δοκιμάζεται από το Προσφυγικό και πασχίζει να βρει βηματισμό στην αβεβαιότητα, σου δίνει ακόμη και σήμερα τις δονήσεις, τα vibes, που λέμε στην… καθομιλουμένη…
Αυτές τις δονήσεις ο Μαζωνάκης της αξιοποίησε στο έπακρον. Δυστυχώς, όμως, φαίνεται ότι ήταν πολύ δυνατές για να τις αντέξει. Κοινοί φίλοι που τον γνώριζαν μου μίλησαν για έναν πολύ καλό άνθρωπο, για μια πολύ τρυφερή ψυχή, η οποία, δυστυχώς, υπήρξε «αγομένη και φερομένη» από τα (γνωστά σε όλους) πάθη και που δεν βρήκε δικούς του να τον στηρίξουν στις δύσκολες στιγμές.
«Ακόμη και οι δικοί του, η οικογένειά του, τον είδε με μια ματιά που δεν ήταν η πρέπουσα» μου είπε φίλος, ιατρός, με τον οποίο ο εκλιπών συνδεόταν φιλικά… Μπορεί να μην άκουγα Μαζωνάκη, αλλά δεν μπορώ να απορρίψω τον θαυμασμό τόσων και τόσων χιλιάδων οπαδών του, Κάτι ήξεραν εκείνοι, κάτι έβρισκαν στον «Μαζώ» τους…
Και πάμε τώρα στους ανεκδιήγητους, επικίνδυνους, κομπογιαννίτες, οι οποίοι εκμεταλλεύονται το αιώνιο «σύνδρομο του Φάουστ» και στήνουν «εργαστήρια» και «ιατρεία» με τα οποία «ανανεώνουν» και εφαρμόζουν «αντιγήρανση». Πρόκειται περί κοινών απατεώνων, οι οποίοι «εξασφαλίζουν μυστικότητα» σε «αστέρες», που δεν θέλουν να πηγαίνουν σε μεγάλα κέντρα, αλλά να ανανεώνονται με μαντζούνια, γιατροσόφια και ευρεσιτεχνίες. Καιρός να μπουν λουκέτα. Κι αν χρειαστεί, και πιο αυστηρά μέτρα!
Η ΑΚΙΣ
