● Ζούμε σε μια εποχή που γίνονται «προχωρημένες» θεραπείες με βλαστοκύτταρα και καθαρισμούς πλάσματος του αίματος σε πολυκατοικίες και οι γιατροί που τις κάνουν δεν έχουν καν ειδικότητα! Κι όλο τούτο δεν προκαλεί μόνο οικονομική ζημία στα θύματα, που νομίζουν ότι θα σωθούν με φαστ τρακ θεραπείες. Αφήνει πίσω της πτώματα τούτη η υπόθεση. Ο λόγος γίνεται για τον θάνατο του Γιώργου Μαζωνάκη.
● Η γιατρός που εμπλέκεται στην υπόθεση του θανάτου του εμφανίζεται στα αρχεία του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών ως «άνευ ειδικότητας», έχοντας δηλωμένο μόνο το πτυχίο της Ιατρικής. Παράλληλα, έγινε γνωστό ότι το ιατρείο δεν διέθετε την απαιτούμενη άδεια για τη συγκεκριμένη θεραπεία (πλασμαφαίρεση).
● Το πράγμα θα ήταν αστείο, αν δεν είχε πάνω του τη σφραγίδα του θανάτου. Πάντως, το ελληνικό σινεμά έχει σατιρίσει τους αλμπάνηδες γιατρούς σε πάμπολλες κωμωδίες.
● Στο «Είναι ένας… τρελλός, τρελλός, τρελλός Βέγγος» (ταινία του 1965) ο Δημήτρης Νικολαΐδης, ως ψυχίατρος, παλαβότερος των ασθενών του, έχει αφήσει εποχή με την εξέταση του Θανάση Βέγγου (κεντρική φωτό).
● Και στο «Ο φίλος μου ο Λευτεράκης» (ταινία του 1963) ο Νικήτας Πλατής έκλεψε την παράσταση ενσαρκώνοντας έναν ψυχασθενή που έψηνε τον Ντίνο Ηλιόπουλο να του κάνει μια εγχείρηση «πάνω από τα ρούχα». Και προσπαθούσε να τον πείσει βαστώντας έναν σουγιά (φωτό πάνω)… Ευτυχώς τον Ηλιόπουλο τον έσωσαν οι νοσηλευτές που μπαγλάρωσαν τον «χειρουργό» με τον σουγιά (φωτό κάτω).
π
