Κάθε νέος θεσμός μέχρι να εμπεδωθεί περνά και τις παιδικές του ασθένειες. Υπό αυτήν την έννοια αντιμετωπίσαμε με φιλελεύθερη επιείκεια την απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας για τα μη κρατικά πανεπιστήμια ενώ ήταν χαστούκι τελικώς για το υπουργείο Παιδείας και αποδώσαμε την προχειρότητα στην κυβερνητική νομοθέτηση στην «πρώτη φορά Δεξιά». Χωρίς να υποτιμούμε, βεβαίως, και το γεγονός ότι πίσω από τις προσφυγές ενδεχομένως να υποκρύπτονταν και επιθυμίες καθηγητών δημόσιων πανεπιστημίων οι οποίοι πλήττονται από το άνοιγμα της επετηρίδας τόσο σε ακαδημαϊκό όσο και σε επαγγελματικό επίπεδο!
Το μονοπώλιο της αυθεντίας απειλείται. Περισσότερες νομικές σχολές, για παράδειγμα, σημαίνει και άνοιγμα του ανταγωνισμού στις νομικές γνωμοδοτήσεις καθηγητών επί μεγάλης αξίας ιδιωτικών διαφορών για τις οποίες αμείβονται αδρά. Ωστόσο, αυτό που τελικά καταλαβαίνουμε ότι συμβαίνει -ενημερωνόμαστε διαρκώς από την πρώτη στιγμή για τις αρρυθμίες από πάρα πολλές πηγές- είναι ότι το πρόβλημα υπερβαίνει τις συνήθεις παιδικές ασθένειες ενός θεσμού. Τα πράγματα δεν στρώνουν. Το αντίθετο! Χειροτερεύουν!
Αποκαλύπτεται και με αυτό το μέτωπο η βαθιά προβληματική λειτουργία ενός πολιτικού συστήματος που αναμειγνύεται ωμά σε όλους τους θεσμούς, κρατικούς και ιδιωτικούς, και καταλύει το αυτοδιοίκητό τους: από το αυτοδιοίκητο του Αγίου Ορους (πρόσφατες οι εξελίξεις με το Σινά) και το αυτοδιοίκητο της Δικαιοσύνης (αναστολή της εκλογής διοικήσεων για έναν χρόνο) μέχρι το αυτοδιοίκητο των δήμων και των περιφερειών (σκάνδαλα ανακύκλωσης) και (νέα εσοδεία) το αυτοδιοίκητο των μη κρατικών πανεπιστημίων. Αυτό συμβαίνει αυτή τη στιγμή. Και μάλιστα με ευθύνη του γραφείου πρωθυπουργού.
Αυτή τη στιγμή που μιλάμε τρία από τα τέσσερα μη κρατικά πανεπιστήμια έχουν σταματήσει τις εγγραφές τους, εκτός από ένα στο fund του οποίου μετέχουν συγκεκριμένα πρόσωπα με συγκεκριμένες άκρες και δεσμούς αίματος στην εδώ εξουσία. Αυτή τη στιγμή που μιλάμε φοιτητές από το πανεπιστήμιο York έχουν καταθέσει τριτανακοπή στο Συμβούλιο της Επικρατείας για να μπορέσουν να αναγνωρίσουν τον χρόνο σπουδών που διήνυσαν στην ελληνική έννομη τάξη και η οποία έχει προσδιοριστεί να δικαστεί στην Ολομέλεια τον… προσεχή Δεκέμβριο.
Τριτανακοπή μέσω της οποίας απειλούν ότι θα σταματήσουν ολοκληρωτικά τις σπουδές τους και θα εγκαταλείψουν τα μη κρατικά πανεπιστήμια, γεγονός το οποίο θα ήταν ισχυρότατο πολιτικό πλήγμα για την κυβέρνηση, η οποία όμως μάλλον ευαρεστείται από την εξέλιξη αυτή, διότι πιθανολογεί ότι το Συμβούλιο της Επικρατείας θα αναγκαστεί υπό αυτή την πίεση να αλλάξει ρότα. Αυτή τη στιγμή που μιλάμε στην υπόθεση της λειτουργίας των μη κρατικών πανεπιστημίων δρουν 3-4 διαφορετικά κέντρα, όχι απαραίτητα ενιαία.
Γραφείο πρωθυπουργού
Το πρώτο κέντρο εντοπίζεται στο γραφείο πρωθυπουργού, με επικεφαλής τον υπουργό Επικρατείας Ακη Σκέρτσο. Είναι ατύπως υπουργός Μη Κρατικών ΑΕΙ. Το δεύτερο στο υπουργείο Παιδείας, με επικεφαλής τη Σοφία Ζαχαράκη. Το τρίτο κέντρο εντοπίζεται στο ίδιο υπουργείο, με επικεφαλής άλλο πολιτικό πρόσωπο, μέλος της πολιτικής ηγεσίας, προσεχώς πολιτευόμενο. Το τέταρτο κέντρο είναι η Εθνική Αρχή Αδειοδότησης, υπό τον τέως πρύτανη του ΑΠΘ Περικλή Μήτκα.
Βεβαίως υπάρχει και ίπταται πάνω από όλους αυτούς ένα κέντρο το οποίο καταλήγει στο πρόσωπο του ίδιου του πρωθυπουργού, ο οποίος παρακολουθεί τις εξελίξεις στα μη κρατικά πανεπιστήμια όχι μόνο με ακαδημαϊκά κριτήρια, αλλά με βάση κριτήρια κομματικά και πολιτικά. Με βάση και την πολιτική ταυτότητα και ιδεολογία στελεχών που ηγήθηκαν ή ηγούνται αυτών και σε περίπτωση που διαφωνεί επιδεικνύει τάσεις μακαρθισμού. Οπως καταλαβαίνετε, αυτό το νέο υπόδειγμα κρατικού παρεμβατισμού μέσα στα μη κρατικά πανεπιστήμια μπορεί να εκθέσει ανά πάσα στιγμή τη χώρα όχι μόνο ακαδημαϊκά, αλλά και επενδυτικά.
Ποιος να επενδύσει τα χρήματά του σε αυτή την πατρίδα, όταν γνωρίζει ότι το γραφείο πρωθυπουργού κάθεται και ασχολείται με τις πολιτικές ταυτότητες των μελών των συμβουλίων διοίκησης πανεπιστημίων και για το αν πολιτευτούν και με ποιον τυχόν έναν χρόνο μετά και αναλόγως ασκεί πιέσεις και εκβιάζει; Μου έκανε ισχυρή εντύπωση η πρόσφατη παραίτηση ενός ακαδημαϊκού από μη κρατικό πανεπιστήμιο, ο οποίος διετέλεσε στο πολύ πρόσφατο παρελθόν και γενικός γραμματέας υπουργείου.
Ο άνθρωπος αυτός, όταν παραιτήθηκε, αισθάνθηκε την ανάγκη να κάνει μια δήλωση και να υποδείξει τις πλημμέλειες του ισχύοντος νόμου που διέπει τη λειτουργία των μη κρατικών πανεπιστημίων. Μου φάνηκε φυσιολογικό. Ωστόσο μία εβδομάδα μετά το συμβούλιο διοίκησης αυτού του πανεπιστημίου ένιωσε την ανάγκη να εκδώσει δική του ανακοίνωση με την οποία αμφισβητούσε το περιεχόμενο της δήλωσης του τέως στελέχους του. Περίπου διέψευδε τους ισχυρισμούς. Γεγονός που αξιοποιήθηκε αμέσως από την υπουργό Παιδείας. Μόλις το πληροφορήθηκα, κατάλαβα αμέσως περί τίνος επρόκειτο και άρχισα το ρεπορτάζ! Κλασικά εικονογραφημένα, που θα περιληφθούν κάποτε στα… Απαντα του Κυριάκου.
Επειδή το modus operandi του Μεγάρου Μαξίμου είναι πλέον γνωστό, όταν κάτι το ενοχλεί, παρεμβαίνει ωμά σε θεσμούς και απαιτεί τη διάψευση ισχυρισμών και ανάκληση ανακοινώσεων (συνέβη πολύ πρόσφατα με την ιερά κοινότητα του Αγίου Ορους, από την οποία, καταλύοντας το αυτοδιοίκητό της, ο διοικητής απαίτησε να εκδώσει διορθωτική ανακοίνωση για το Σινά και το επέτυχε με πενιχρά αποτελέσματα, όμως το έκανε και στο παρελθόν, όταν ο πρωθυπουργός ζήτησε από τον Πρόεδρο Αναστασιάδη να διαψεύσει τον εαυτό του για να αμφισβητήσει έγκυρο ρεπορτάζ μας!), αμέσως κατάλαβα ότι πίσω από την ανακοίνωση αυτή κρύβεται σίγουρα πολύ μεγάλο παρασκήνιο.
Παρασκήνιο που μπορεί να οδήγησε και σε πιέσεις ότι σε αντίθετη περίπτωση, αν τυχόν δεν εκδοθεί αυτή η ανακοίνωση, το μη κρατικό πανεπιστήμιο θα αντιμετώπιζε ακόμα μεγαλύτερα προβλήματα από αυτά που έχει τώρα με τη διακοπή των εγγράφων. Πρώτη έρευνα στους πρωταγωνιστές της υπόθεσης αυτής έδειξε ότι το Μαξίμου ενοχλήθηκε διπλά: ενοχλήθηκε από την πολιτική ταυτότητα και τις μελλοντικές πρωτοβουλίες που μπορεί και να ελάμβανε (μπορεί και όχι) ένα ακαδημαϊκό πρόσωπο και το εξώθησε στην εκπαραθύρωσή του. Από ιδιωτική επιχείρηση!
Ενοχλήθηκε όμως και από το περιεχόμενο της δήλωσής του για τις πλημμέλειες του νόμου και απαίτησε την αποδοκιμασία του. Τα πράγματα, εφόσον έχουν συμβεί έτσι, οι θιγόμενοι υποθέτω ότι μόλις «καθίσει η σκόνη» θα μιλήσουν δημοσίως και θα καταγγείλουν πρόσωπα και πράγματα, μας οδηγούν στο συμπέρασμα ότι η κυβερνητική εξουσία παρεμβαίνει ακόμα και στη λειτουργία μη κρατικών ιδιωτικών επιχειρήσεων και επιβάλλει τη θέλησή της. Πρόκειται για μπανανία του Τρίτου Κόσμου, βεβαίως, και όχι για ελεύθερη οικονομία της αγοράς!
Χωρίς αμφιβολία
Εάν αυτό συνεχιστεί για πολύ, ας μην έχουμε αμφιβολία: όσοι επένδυσαν στα μη κρατικά πανεπιστήμια στην πατρίδα μας θα αρχίσουν να φεύγουν ο ένας πίσω από τον άλλον. Και το πρόβλημα δεν θα είναι αυτό μόνο, ο διασυρμός ενός θεσμού, ακόμα καλά καλά προτού σταθεί στα πόδια του, αλλά η γενικότερη πεποίθηση που θα εμπεδωθεί στη διεθνή κοινότητα για τον κρατικοδίαιτο παρεμβατικό καπιταλισμό που εμφιλοχωρεί στην πατρίδα μας.
Για το δικτατορικό μοντέλο εξουσίας που «χώνει τη μύτη του» σε κάθε θεσμό -κρατικό ή ιδιωτικό- και απαιτεί εκβιαστικά να γίνεται αυτό που θέλει επί ποινή διώξεων και κυρώσεων. Και που βγάζει τρελό, μέσω διαψεύσεων, όποιον διατυπώνει διαφορετική άποψη. Για την ώρα περιοριζόμαστε σε αυτά. Επαναλαμβάνουμε, θα έρθει η ώρα που θα μιλήσουν οι ίδιοι πρωταγωνιστές που τυχόν υπέστησαν τον μακαρθισμό του γραφείου πρωθυπουργού και κάποιοι δεν θα έχουν πού να κρυφτούν.
Ελπίζουμε τουλάχιστον να αποκατασταθεί η δυσλειτουργία έπειτα από την απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας, καθώς διασυρμός είναι και σήμερα να μην μπορούν να κάνουν εγγραφές τα μη κρατικά και να τις έχουν σταματήσει εξαιτίας του πρόχειρου νομοθετικού καθεστώτος με το οποίο συστάθηκαν και ιδρύθηκαν στην πατρίδα μας τα μη κρατικά πανεπιστήμια. Ας συμφωνήσουμε τουλάχιστον σε αυτό!
