Οι προσεχείς εκλογές έχουν όλες τις προϋποθέσεις να είναι διαφορετικές. Αλλες. Και κατά τούτο ιστορικές. Είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να κοιτάξουμε ως έθνος βαθιά μέσα μας, να κάνουμε μια γενναία ενδοσκόπηση, έναν εις βάθος αναστοχασμό. Να διαπιστώσουμε αν η εικόνα που έχουμε φιλοτεχνήσει για τον εαυτό μας είναι πραγματική, αν αντιστοιχεί στην εικόνα που έχουν οι άλλοι για εμάς, αν είμαστε θωρακισμένοι οικονομικά και αμυντικά, και ανάλογα με τις απαντήσεις που θα δώσουμε, να πάμε στις κάλπες. Και να κάνουμε αξιοκρατικά, αναλόγως της οπτικής γωνίας που βλέπουμε τα πράγματα έκαστος, τις επιλογές μας.
Σε αυτές τις κάλπες θα αναμετρηθούν νοοτροπίες. Σχολές σκέψεως. Ο μέχρι τούδε εθνικός τρόπος σκέψης. Οχι πρόσωπα και προσωπολατρίες. Και αν είμαστε ικανοποιημένοι, να πάμε παρακάτω, αν όχι, να κάνουμε τις απαραίτητες τροποποιήσεις, αντικαταστάσεις και αλλαγές. Το κυρίαρχο ιδεολόγημα αυτήν τη στιγμή, το οποίο συντηρείται από μεγάλα ξένα οικονομικά κέντρα και περιοδικά που μήνες μετά τα εγκώμιά τους για το «ελληνικό θαύμα» πλημμυρίζουν διαφημίσεις ελληνικών οργανισμών τουρισμού (από πρώτο χέρι η ενημέρωσή μας), υποστηρίζει ότι η Ελλάδα βρίσκεται ανεπίστρεπτα στην εποχή της ευημερίας και των παχιών αγελάδων. Οτι οι αναβαθμίσεις για το αξιόχρεό μας από τους ξένους οίκους μετά την επενδυτική βαθμίδα και τα πρωτογενή πλεονάσματα μας λένε πως όλα πάνε έξοχα.
Στην πραγματικότητα αυτό που έχει συμβεί την τελευταία επταετία είναι η μεγαλύτερη αναδιανομή και μεταφορά πλούτου από τους πολλούς στους ολίγους μετά το Χρηματιστήριο του Σημίτη. Δέκα μεγάλες εταιρίες με τις οποίες διαπλέκεται κρυφά και φανερά η κυβέρνηση έχουν αρπάξει μεγάλο μέρος των καταθέσεων των Ελλήνων και τις έχουν μετατρέψει με άνωθεν ευλογίες σε δάνεια επέκτασής τους, που ελπίζεται να μην είναι επισφαλή.
Αλλες τόσες εταιρίες έχουν «κουρέψει» τα δάνειά τους προνομιακά κατά 80% (σε αντίθεση με τον κοσμάκη που κυνηγούν τα funds), με συνέπεια τα επιτόκια καταθέσεων να παραμένουν χαμηλά, ενώ τα επιτόκια δανεισμού να είναι ιδιαίτερα υψηλά για τις πρακτικά αποκλεισμένες από τη ρευστότητα μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Για πρώτη φορά στην ιστορία μας οι έμμεσοι φόροι που πλήττουν παραδοσιακά τους αδύναμους (ΦΠΑ, ΕΦΚ κ.ά.) είναι περισσότεροι ως δημόσια έσοδα από τους άμεσους!
Και βεβαίως το αυτό συμβαίνει με το Χρηματιστήριο. Με 5% φόρο στο μέρισμα υπήρξε συρροή ξένου επενδυτικού ενδιαφέροντος για τοποθετήσεις, με τη διαφορά ότι κάθε βράδυ τα κέρδη και τα χρήματα από το μέρισμα πετάνε έξω από τη χώρα και προσγειώνονται σε λογαριασμούς επενδυτών σε ξένες τράπεζες, με ό,τι αυτό σημαίνει για το cash flow, τα ταμειακά μας διαθέσιμα.
Η εικόνα συμπληρώνεται από τις χρυσές βίζες (που οδήγησαν στην εκποίηση της ακίνητης περιουσίας των Ελλήνων σε στρατηγικά σημεία της επικράτειας και στην εκτόξευση της στέγης και των ενοικίων) και τα πρόσφατα μέτρα των φορολογικών παραδείσων. Εναντι 100.000 ευρώ φόρου για το σύνολο της περιουσίας τους κροίσοι του Λονδίνου μεταφέρουν τις έδρες τους στην πατρίδα μας, που κατέστη ο προορισμός της φοροδιαφυγής τους.
Και σε μακροοικονομικό επίπεδο να μην ξεχνάμε ότι έχουμε σε απόλυτους αριθμούς ένα δυσθεώρητο χρέος άνω των 300 δισ. ευρώ, ανώτερο του 2009 (για το οποίο, πλην Δένδια, δεν μιλά κανείς) και ένα τεράστιο εμπορικό έλλειμμα (πάλι δεν μιλά κανείς). Ευημερία λοιπόν, ναι, αλλά ρευστή και εύθραυστη σε κινούμενη άμμο. Ευημερία, ναι, αλλά για ποιους; Για τους δέκα υπερδανεισμένους διαπλεκόμενους δικούς μας που περιέχονται στην τελευταία έκθεση του ΔΝΤ και άρχισαν να βγάζουν τα μάτια τους εσχάτως δι’ αντιπροσώπων;
Αυτή είναι η ευημερία; Ευημερία είναι οι «άλλοι» που ψέκασαν, σκούπισαν, «κούρεψαν» τον δανεισμό τους και τώρα χτίζουν καζίνο στην Κηφισίας και πύργους του Ντουμπάι στην παραλιακή, στο ίδιο ύψος με τον Παρθενώνα; Το θέαμα από τον Λυκαβηττό, Αραβία και Ελληνισμός μαζί, είναι αποκρουστικό. Ή είναι, τέλος, ευημερία η θάλασσα των επιδομάτων που «ταΐζει» τις πεινασμένες πλειοψηφίες το κράτος-πατερούλης δίκην ελεημοσύνης για να του έχουν υποχρέωση και από πάνω; Πλειοψηφίες οι οποίες κυβερνώνται με την αποκρουστική συνταγή του φόβου, των πιέσεων και των εκβιασμών; Τι σόι ελεύθεροι άνθρωποι είναι αυτοί που τρέμουν σαν το ψάρι;
Επίπλαστη ευημερία
Στην πραγματικότητα έχουμε μία επίπλαστη ευημερία. Μια ευημερία που αφορά (με τις φωτεινές εξαιρέσεις του) το μπουκωμένο και χορτασμένο 25% του πληθυσμού με επιδοτήσεις αναπτυξιακών νόμων, εγκρίσεις από το ΕΣΠΑ και το Ταμείο Ανάκαμψης, ειδικά κρατικά προγράμματα ενισχύσεων, φοροαπαλλαγών. Μια κρατικοδίαιτη ισχυρή μειοψηφία. Το λοιπό 75% ζει κατά το μάλλον ή ήττον τον αποκλεισμό του από αυτήν την ευημερία, αλλά τι παράδοξο, διατάσσεται να μετέχει με την ψήφο του στις… εορταστικές εκδηλώσεις για αυτήν. Αν όμως «ξύσεις» τον τοίχο, πίσω από το 75% μαζί και με την υποτιθέμενη ελίτ, θα πέσεις πάνω σε μια ασύντακτη και διχασμένη κοινωνία. Σε μια Ουκρανία;
Σε μια Κολομβία; Σε ένα Μεξικό; Σε μια χώρα πάντως που υποκρίνεται και αυτή όλη μαζί φορώντας Ray-Ban και μιλώντας σε ακριβά κινητά ότι είναι πλούσια. Που υποκρίνεται ότι χορεύει, αλλά κουτσαίνει. Και κάθε μέρα έρχεται στα χέρια, μαχαιρώνεται και αλληλοεξοντώνεται για μια ξαπλώστρα στη Βουλιαγμένη, για πέντε καθυστερημένα ενοίκια στη Σύρο, για 2.000 δανεικά που χρωστά ο ένας σύντροφος στον άλλον στην Ηγουμενίτσα κ.ο.κ.
Δεν χάσαμε μόνο το 25% του ΑΕΠ στην κρίση, κάτι που χάνεται μόνο σε πόλεμο. Χάνουμε και ρεκόρ ανθρώπινων ζωών εξαιτίας της κοινωνικής έντασης στην ειρήνη. Χάνουμε επίσης την ύπαρξή μας. Ζούμε τη μεγαλύτερη συρρίκνωση πληθυσμού από το 1932. Και το 2040 θα είμαστε μέσα στις τέσσερις πρώτες χώρες παγκοσμίως σε υπογεννητικότητα. Αλλά, παρ’ όλα όλα, προχωράμε ευτυχισμένοι. «Εμείς θα ζήσουμε, ο άλλος πέθανε, Θεός σχωρέσ’ τον» που είπε ατυχώς και ο Σταμάτης.
Εχουμε ανακηρύξει τον κυνισμό βασιλέα του πολιτεύματος, επιστρέψαμε μερικώς στην ύβριν, δεν διδαχθήκαμε τίποτε ή ελάχιστα από τα λάθη μας, κρυφογελάμε με τα παθήματα των Γερμανών, αγνοώντας πόσο αλληλένδετες είναι οι ευρωπαϊκές οικονομίες, και με αυτήν τη νοοτροπία, τη νοοτροπία του κυνισμού, θέλουν να μας στείλουν να πάμε χαρωποί στις κάλπες. Ετσι είναι αν έτσι νομίζουμε. Δεν είναι όμως έτσι. Σε κινούμενη άμμο βαδίζουμε χωρίς να διαβάζουμε επαρκώς τον νέο κόσμο. Χωρίς να σκεφτόμαστε πως μπορεί να μπλέξουμε σε πόλεμο με τους γείτονες εξ αφορμής ενεργειών όπως η ανατίναξη της τουρκικής βάσης με τα πολεμοφόδια στο Χαλέπι της Συρίας χθες.
Σε κανέναν δεν περνά από το μυαλό ότι μια σύρραξη Ισραήλ και Τουρκίας στη Συρία μπορεί να συμπαρασύρει και το Αιγαίο, άρα γιατί αναμειγνυόμαστε εμείς σε καβγά τρίτων ως εμπροσθοφυλακή; Δεν διδαχθήκαμε από το λάθος μας να γίνουμε εμπροσθοφυλακή των Βρετανών στη Μικρά Ασία; Καμαρώνουμε συνεχώς ότι είμαστε θωρακισμένοι με τα Rafale και με τις φρεγάτες. Σωστά. Κανείς όμως δεν ρωτά:
Οταν χρειάστηκε, τα χρησιμοποιήσαμε ποτέ στο πεδίο; Στην Κάσο που έκαναν ντου οι Τούρκοι το 2024 γιατί σηκωθήκαμε και φύγαμε ντροπιασμένοι; Τι απέγιναν η κυριαρχία μας και το πλεονέκτημά μας; Η Ελλάδα χρειάζεται μια νέα ανάγνωση με θετικό πρόσημο και τη λύση στο πιάτο. Οχι μόνο διάγνωση των προβλημάτων και αδιέξοδη διαμαρτυρία. Οι επόμενες εκλογές θα κριθούν από το τι θα καταθέσει καθένας στο τραπέζι. Οχι από τις φωνές που θα μπήξει στο YouTube. Το 2027 δεν είναι 2012. Οι εποχές άλλαξαν. Χρειαζόμαστε σκεπτόμενους, όχι αγανακτισμένους.
