Η Ντόρα Μπακογιάννη ήταν γραμματέας του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη από τότε που ορίστηκε υπουργός Συντονισμού από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, το μακρινό 1978. Δεν προοριζόταν για την ενεργό πολιτική. Της επιβλήθηκε η πολιτική μέσα σε άγριες συνθήκες.
Εβδομάδες μετά τη δολοφονία του συζύγου της Παύλου από τη 17 Νοέμβρη ετέθη το ζήτημα ποιος θα διεκδικήσει την εξαιρετικά δύσκολη (κάστρο του ΠΑΣΟΚ) μονοεδρική περιφέρεια της Ευρυτανίας και η απάντηση ήταν αυτονόητη: Η χήρα του Παύλου. Ο άνεμος ναι μεν ήταν ούριος γι’ αυτήν, διότι η Ν.Δ. είχε επικρατήσει με 44,5% στις πρώτες δύσκολες εκλογές του 1989 με την απλή αναλογική, αλλά στα χωριά δεν είναι όλα τόσα αυτονόητα και απλά όσο στην Αθήνα. Αν δεν αντέξεις στο καφενείο, όπου σε περνούν ακτίνες Χ γέροντες και νέοι, πόσο μάλλον αν είσαι γυναίκα, δεν «φτουράς» και ας είσαι και η κόρη του Μητσοτάκη.
Η Μπακογιάννη κέρδισε την έδρα και από τότε, σχεδόν σαράντα ολόκληρα χρόνια, δίνει μάχη για τη Ν.Δ. ανεξαρτήτως αν η ηγεσία της είναι καραμανλική ή μητσοτακική. Είναι κατά βάση, με εξαίρεση το βραχύβιο λάθος της ίδρυσης κόμματος το 2012, ιστορική νεοδημοκράτης και εκλέγεται συνεχώς με σταυρό. Πρώτα στην Ευρυτανία, μετά στην Α΄ Αθηνών, έπειτα στον Δήμο Αθηναίων, μετά ξανά στην Α΄ Αθηνών και τώρα στα Χανιά. Πορφυρογέννητη ξεπορφυρογέννητη, έχει οργώσει την Ελλάδα.
Στην τελευταία εκλογική αναμέτρηση έκανε περιοδεία στα ορεινά πομακοχώρια της Θράκης, έστω και αν εκεί είπε μερικά πειθαναγκαστικά που στενοχώρησαν τον μειονοτικό κόσμο. Το θέμα είναι ότι, δεδομένης της υγείας της, παράτησε τα Χανιά και έτρεχε στην ελληνοβουλγαρική μεθόριο. Αν καθόταν στο σπίτι της, θα της μιλούσε κανείς;
Ως υπουργός των κυβερνήσεων του Κώστα Καραμανλή, παρά τους οικογενειακούς πειρασμούς και τυχόν παροτρύνσεις για τρικλοποδιές, η Μπακογιάννη υπήρξε άψογη έναντι του πρώην πρωθυπουργού. Ακόμη και στην πολύ δύσκολη υπόθεση του βέτο στα Σκόπια στο Βουκουρέστι. Μπορεί να μην είχε απολύτως ακριβώς την ίδια άποψη με τον πρωθυπουργό, αλλά, όταν έλαβαν την απόφαση της αρνησικυρίας, την υπηρέτησε, συγκρούστηκε με την ομόλογό της Κοντολίζα Ράις και δεν την υπονόμευσε.
«Η Ντόρα δεν μου έκανε ποτέ μπαγαποντιά» συνηθίζει να λέει ο Καραμανλής, γι’ αυτό μέχρι και σήμερα τον επισκέπτεται στο γραφείο του, όταν υπάρχει αποχρών λόγος, και μιλούν ανοιχτά και ειλικρινώς για όλα. Στην τελευταία συνάντησή τους, όταν πήγε να τον πείσει να παραστεί στο συνέδριο, ο Καραμανλής φέρεται ότι της είπε χιουμοριστικά: «Μήπως δεν πρέπει να πας ούτε εσύ;» Τότε πιθανόν να μην καταλάβαινε, σήμερα όμως σίγουρα καταλαβαίνει.
Το Επικρατείας
Μια τέτοια διαδρομή σαράντα ετών έπρεπε να έχει έναν και μόνο τερματικό σταθμό, ειδικώς σε εκλογές συσπείρωσης: Το ψηφοδέλτιο Επικρατείας. Πόσες τσικουδιές να πιει ακόμη στις περιοδείες; Δεν φτάνουν; Επικρατείας λοιπόν. Ετσι θα τιμούσε η παράταξη ένα εξέχον μέλος της. Το οριστικό «όχι» του Κυριάκου στην κυρία Μπακογιάννη για τη συμπερίληψή της στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας σε συνδυασμό με το πώς πέταξε στη θάλασσα τον ανιψιό του Γρηγόρη που «έφαγε τη σφαίρα για το αφεντικό» στις υποκλοπές αποκαλύπτει πέραν πάσης αμφιβολίας πώς αντιλαμβάνεται ο κύριος πρωθυπουργός τον όρο «παράταξη». Και ας υποκρίνεται τώρα που είναι στα ζόρια ότι αγάπησε τον Καραμανλή.
Δυστυχώς για τον πρωθυπουργό έχει πλέον βαρύ πολιτικό μητρώο. Και απέδειξε στην πράξη ότι δεν αντέχει ισοϋψείς του. Το πρόβλημά του δεν είναι μόνο πολιτικό, είναι και ψυχολογικό. Ο αποκλεισμός της Ντόρας από το ψηφοδέλτιο Επικρατείας επιβεβαιώνει ότι το γινάτι με τον Σαμαρά, με τον Καραμανλή, με τον Βενιζέλο, με την αδελφή του το είχε ο ίδιος. Οχι οι άλλοι. Διότι το πρόβλημά του δεν είναι τα πρόσωπα αλλά οι απόψεις που έχουν τα πρόσωπα. Η αντίληψή τους για την παράταξη και τον τόπο. Η παράταξη στο παρελθόν ήταν μια σύνθεση δεξιών και φιλελευθέρων.
Σήμερα είναι η επιβολή της μοναδικής σκέψης και μάλιστα της λάθος σκέψης. Το ιδανικό για τον κ. Μητσοτάκη θα ήταν να είχε παραμείνει βουλευτής ο Κώστας Καραμανλής, να μην αναγκαζόταν να διαγράψει τον Σαμαρά, να τα είχε καλά με τον Βενιζέλο, να «κοίμιζε» περαιτέρω την αδελφή του (ακόμη και τον Νικήτα, αν μπορούσε) και λίγο πριν από τις εκλογές να τους αποστράτευε όλους μαζί «τιμητικώς» στο όνομα της ανανέωσης. Με όριο ηλικίας. Για να βάλει στη θέση τους αυτά που κάποτε η Λιάνα Κανέλλη ονόμασε «τσόγλαν-boys». Οπως αποστράτευσε και ο πατέρας του τον γίγαντα του ευρωπαϊκού πνεύματος Παναγιώτη Κανελλόπουλο το 1985.
Επειτα από επτά χρόνια στην πρωθυπουργία είναι πλέον σαφές τι εννοεί «παράταξη» ο κύριος πρωθυπουργός:
• Μεταξύ ενός μέλους της κυβέρνησής του που δηλώνει ανερυθριάστως «φιλέλληνας» και ότι «δεν έχει πρόβλημα να κατηγορηθεί για μειοδοσία» και του πρώην αρχηγού του κόμματος και πρωθυπουργού που απέτρεψε το 1992 την αναγνώριση του ψευδοκράτους με επίσκεψή του στον πρόεδρο Μπους και τον υπουργό Εξωτερικών Μπέικερ, καθώς και την αναγνώριση των Σκοπίων, ο κύριος πρωθυπουργός επιλέγει τον πρώτο για επικεφαλής της ελληνικής διπλωματίας και τον δεύτερο για διαγραφή από το κόμμα μέλος του οποίου είναι από παιδί.
• Μεταξύ ενός προέδρου Βουλής και μέλους της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Ν.Δ. και ενός κορυφαίου στελέχους της κεντροαριστεράς παράταξης επέλεξε για Πρόεδρο της Δημοκρατίας τον πρώτο. Με μόνο κριτήριο ότι δεν θα μπορούσε να κάνει ζάφτι τον δεύτερο αν «ψείριζε» τα Προεδρικά Διατάγματα.
• Μεταξύ της αδελφής του που έχει την αποδοχή και τον σεβασμό της βάσης και ενός «γρουσούζικου» κοριτσιού που κατηγορείται για διασπάθιση εκατομμυρίων ευρώ από προγράμματα της UNICEF ο πρωθυπουργός έκανε την εξής επιλογή: Το 2023 γέμισε το ψηφοδέλτιο Επικρατείας της Ν.Δ. με κλητήρες της παλαιάς Ρηγίλλης και με τρολ του διαδικτύου, μεταξύ του οποίου και το «γρουσούζικο» κορίτσι, και τους έβαλε να στρογγυλοκαθίσουν στις έδρες που κάθισαν κάποτε η Ελένη Βλάχου και η Αννα Συνοδινού. Σήμερα όμως δεν βρίσκει χώρο στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας για την… Ντόρα Μπακογιάννη!
Θέλω να καταστήσω κάτι σαφές: Με την Ντόρα δεν ήμασταν ποτέ φίλοι. Σέβομαι διαχρονικά την άποψή της και, στο μέτρο που έχει αυτό αξία, ακούει και εκείνη καμιά φορά τη δική μου, ειδικώς για θέματα της Θράκης. Είναι ένας ντόμπρος άνθρωπος που, όταν έχει κάτι να σου πει, σηκώνει τηλέφωνο στις 8 το πρωί και σου λέει ξεκάθαρα τι πιστεύει, όσο δυσάρεστη και αν είναι. Είχε το θάρρος να σηκωθεί και να έρθει στην εκδήλωση του βιβλίου μου στο Πολεμικό Μουσείο το 2024 και να ακούσει στενόχωρα πράγματα από τους Καραμανλή και Σαμαρά. Αλλος δεν θα το άντεχε.
Γνωρίζω ότι η πολιτική είναι σκληρή και αδυσώπητη, γεμάτη από ισορροπίες και στεγνούς υπολογισμούς. Δεν θα εκπλαγώ αν δω στις πρώτες θέσεις του Επικρατείας κανέναν κεντρώο πασόκο ή κάποιον στρατηγό, αναλόγως των σκοπιμοτήτων που θα εξυπηρετούνται από τη συγκυρία και των ψηφοθηρικών αναγκών του πρωθυπουργού. Η πολιτική όμως πρέπει να έχει μέσα της κάποτε αξιοκρατία και ανθρωπιά. Και σε καιρούς που η εμπιστοσύνη προς την πολιτική υποχωρεί ραγδαίως η απάντηση δεν πρέπει να είναι οι περαστικοί και οι άχρηστοι. Η απάντηση πρέπει να είναι οι συνεπείς και οι έμπειροι. Προτιμούμε να συγκρουόμαστε με αυτούς, παρά με τα μειράκια που μικραίνουν την παράταξη και φτωχαίνουν τη χώρα.
