Μάθαμε ότι βγήκε ο Τσίπρας, που συνεχίζει να επαναλανσαρίζεται στην τιβί, και θέλει να κυβερνήσει, και μας έθεσε δίλημμα: «Ή εμείς ή κανίς». Η περδικούλα κάθε ευαισθητοποιημένου ζωόφιλου σκίρτησε από αγαλλίαση.
Νομίζαμε, οι τλήμονες, ότι η πολιτική ζωή του τόπου ετοιμαζόταν να πραγματοποιήσει ένα θεαματικό ποιοτικό άλμα προς τα εμπρός: ότι ο επόμενος πρωθυπουργός της χώρας θα γαβγίζει, θα έχει σούπερ φατσούλα, περιποιημένο τρίχωμα, γοργή κίνηση και θα είναι, γενικώς, ένα πανέξυπνο, χαριτωμένο κανισάκι.
Μιλάμε για λύτρωση! Ενας τετράποδος ηγέτης, ένα σκυλάκι με στοιχειώδη, ενστικτώδη «νοημοσύνη», δεν θα διανοούνταν ποτέ να προδώσει τη Μακεδονία με προδοτικές συμφωνίες τύπου Πρεσπών, ξεπουλώντας Ιστορία και εθνική αξιοπρέπεια για μια γραβάτα κι ένα χτύπημα στην πλάτη από τους ξένους προστάτες. Ενας τετράποδος πρωθυπουργός δεν θα έκλεινε ποτέ τις τράπεζες, καθηλώνοντας μια ολόκληρη οικονομία στις ουρές των ΑΤΜ, ούτε θα μετέτρεπε τη χώρα σε απέραντο γυφτομαχαλά, γεμίζοντας την Ελλάδα με λαθρομετανάστες που υποτίθεται ότι λιάζονταν στην Ομόνοια.
Ενα καθαρόαιμο, υγιές κανισάκι, ακόμα κι αν το πίεζαν οι πιο σκληροπυρηνικοί γραφειοκράτες των Βρυξελλών, δεν θα φόρτωνε στην πατρίδα 100 και 200 δισεκατομμύρια ευρώ επιπλέον φέσι με τα καταστροφικά Μνημόνια της αριστερής αυταπάτης (βλέπε μπούρδας). Δεν θα συνέτασσε ποινικούς κώδικες-χάδι, κομμένους και ραμμένους στα μέτρα αλλοδαπών και ημεδαπών Ντίλιγκερ, αφήνοντας την κοινωνία απροστάτευτη στο έλεος της εγκληματικότητας. Ούτε φυσικά θα έτρεχε σε ύποπτα, μυστικά ραντεβού σε τράπεζες των Ρότσιλντ στο Παρίσι ούτε θα φορόμπηχνε εκδικητικά και αλύπητα τους μικρομεσαίους, εξοντώνοντας όποιον τολμούσε να παράγει οτιδήποτε σε αυτόν τον τόπο.
Πάνω που χαρήκαμε, λοιπόν, εμείς οι σκυλοπαλαβιάρηδες ζωόφιλοι ότι επιτέλους θα γλιτώναμε από τη γενικευμένη αποκτήνωση που προκαλεί η ολέθρια πολιτική αυτών των αδιόρθωτων μαθητευόμενων μάγων, ήρθε η ψυχρολουσία. Μάθαμε τη σκληρή ορθογραφική πραγματικότητα: το «ή εμείς ή κανείς», ο Αλέξης Τσίπρας το είπε με «ει» και όχι με «ι».
Δηλαδή, δεν μας έταξε έναν αξιολάτρευτο τετράποδο φίλο στο Μαξίμου, αλλά την επιστροφή του δικού του γνωστού θιάσου. Πάνω που ελπίζαμε σε μια χαρωπή σκυλίσια μουσούδα, μας προέκυψε πάλι η γνώριμη ξινισμένη μουτσούνα της αριστερής κλάψας. Αντί για έναν πιστό σύντροφο, που τουλάχιστον γνωρίζει να φυλάει το σπίτι του, καλούμαστε να ξαναεμπιστευτούμε εκείνους που, αφού έκαναν την κωλοτούμπα επιστήμη και την κοστολόγηση ανέκδοτο, υπόσχονται τώρα να μας σώσουν από τα ερείπια που οι ίδιοι δημιούργησαν! Ωραίο, ε;
Κρίμα. Χίλιες φορές κρίμα. Γιατί, μεταξύ μας αυτό, ανάμεσα σε έναν πολιτικό που τάζει τα πάντα στους πάντες και σε ένα εκπαιδευμένο κανίς, το δεύτερο διαθέτει ασύγκριτα μεγαλύτερη σοβαρότητα και πολύ περισσότερη εντιμότητα. Και στις φωτογραφίες βλέπουμε από τη μία τον Τσίπρα, με τη γραβάτα που του έκανε δώρο ο Σκοπιανός για τη Συμφωνία των Πρεσπών, κι από την άλλη ένα κανίς μ’ ένα φιογκάκι. Δεν τίθεται θέμα συγκρίσεως…
Από τη στήλη «Περι πωλητικης» της «δημοκρατίας»
