Είναι σαφές ότι στις επόμενες κάλπες δεν θα ψηφίσουμε για πρωθυπουργό, μόνον. Δεν θα πέσουν στις κάλπες ψηφοδέλτια για κόμματα και υποψηφίους, μόνον. Στις επόμενες εκλογές θα πέσουν στις κάλπες και θα μετρηθούν νοοτροπίες. Οι νοοτροπίες που έχουν διαμορφωθεί σε βάθος χρόνου μέσα στην τελευταία δεκαπενταετία. Από τότε που ξέσπασε η κρίση της χρεοκοπίας μέχρι τώρα.
Είναι προφανές ότι στην ελληνική κοινωνία έχουν διαμορφωθεί πολλαπλά μπλοκ, τα οποία στην πραγματικότητα έχουν καταργήσει τις παλαιές διαχωριστικές γραμμές. Μπλοκ οικονομικά, μπλοκ αξιακά, μπλοκ αντισυστημικά, μπλοκ πατριωτικά, μπλοκ μεταρρυθμιστικά. Η κρίση του 2010 και η αναγκαστική σύμπραξη κομμάτων που ήταν επί δεκαετίες εχθροί με τις συνακόλουθες διασπάσεις στα αριστερά και τα δεξιά τους δημιούργησε μία νέα κουλτούρα, απαλλαγμένη από τις διαχωριστικές γραμμές της Μεταπολίτευσης.
Η αναγκαστική συγκυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας με το ΠΑΣΟΚ το 2012 με στόχο να μην εξέλθει η χώρα από το ευρώ έφερε σε ώσμωση όχι μόνο τους κομματικούς μηχανισμούς και τους υπουργούς αλλά και τμήματα των παλαιών βάσεων των κομμάτων αυτών. Επαγγελματικές κατηγορίες. Δικηγόρους, λογιστές, δημάρχους, δικαστές, τραπεζικούς, οικονομολόγους, καθηγητές πανεπιστημίων, αναλυτές, ιατρούς, επιχειρηματίες, οι οποίοι με το δίκιο τους ήθελαν να διασώσουν τα κεκτημένα που με κόπο δημιούργησαν πριν από την κρίση.
Ολοι αυτοί βρέθηκαν στις τάξεις του ίδιου ενοποιημένου «κόμματος». Τους ένωναν καθαρά το συμφέρον, η αγωνία για τον τόπο και ο φόβος. Τότε έκανε πρεμιέρα ως μέθοδος διακυβέρνησης ο φόβος. Τους ένωνε επίσης η ριζικά διαφορετική αντίληψη που είχαν με τη λαϊκίστικη Αριστερά. Ηταν άνθρωποι του νόμου και της τάξεως.
Από την άλλη πλευρά ανέπτυξαν δράση μεγάλες λαϊκές πλειοψηφίες του μόχθου οι οποίες είδαν τον εαυτό τους για πρώτη φορά έξω από το κάδρο της εξουσίας. Χωρίς το δίχτυ ασφαλείας του κοινωνικού κράτους, μετακόμισαν σε σχήματα που τους έδιναν τη δυνατότητα να εκφράσουν τη διαμαρτυρία τους. Να καταγράψουν ότι το βάρος της κρίσης έπεσε αποκλειστικά πάνω τους, καθώς δεν είχαν άκρες μέσα στο σύστημα και στην πολιτικώς (σύμφωνα με πλήθος μαρτυριών) «αργυρώνητη» τρόικα.
Ο ιστορικός του μέλλοντος θα φωτίσει με αποδείξεις κάποτε ότι η τρόικα δεν ήταν ο αντικειμενικός διαιτητής που ήρθε να διορθώσει τις αμαρτίες ενός ολόκληρου συστήματος προς όφελος του λαού. Ηταν το εντελώς αντίθετο. Η τρόικα μεροληπτούσε και μάλλον έκανε «δουλειές». Εκανε παρέα με επιχειρηματίες, Ελληνες και ξένους, με την ανοχή «προοδευτικών» κυβερνήσεων. Η Λούκα Κατσέλη στο βιβλίο της έχει γράψει πως κάποιοι υπουργοί που ήταν σε ανοιχτή γραμμή με την τρόικα απειλούσαν ότι θα επέλθει πτώχευση της χώρας αν τυχόν ψηφιζόταν ο περίφημος νόμος που έσωσε χιλιάδες σπίτια.
Η Λούκα Κατσέλη έχει αποκαλύψει στο βιβλίο της ότι το σκάνδαλο Novartis άρχισε επί των ημερών της «προοδευτικής» κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, η οποία την αναδόμησε από το υπουργείο Οικονομίας, της άλλαξε υπουργείο μόλις παρουσίασε σύστημα διαμόρφωσης τιμών των φαρμάκων που έθιγαν τη γερμανική φαρμακοβιομηχανία και ανέθεσε την αρμοδιότητα στο υπουργείο Υγείας.
Οι πολίτες, λοιπόν, που έπρεπε να αγοράσουν τα φάρμακά τους, που έπρεπε να έχουν πρόσβαση σε φτηνές τηλεπικοινωνίες, που έπρεπε να ζήσουν με μικρότερες συντάξεις, που έπρεπε να σώσουν τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις τους διασκορπίστηκαν στην αντιπολίτευση, είτε στα αριστερά είτε στα δεξιά του πολιτικού τόξου. Και ζήσαμε ό,τι ζήσαμε.
Η διαίρεση αυτή αποτυπώθηκε με τον πλέον εναργή τρόπο στο δημοψήφισμα του ΣΥΡΙΖΑ, το οποίο μπορεί να έγινε για να παραμείνει ο Αλέξης Τσίπρας στην καρέκλα του και ανατίναξε τη χώρα, αλλά κατέγραψε με σαφήνεια τον πραγματικό συσχετισμό των δυνάμεων, ο οποίος διατηρείται μέχρι τώρα ανέπαφος: 35% αστικών δυνάμεων διασκορπισμένων στη Νέα Δημοκρατία, στο ΠΑΣΟΚ και λίγο σε κόμματα της μεταρρυθμιστικής Αριστεράς (οι «νοικοκυραίοι») και το υπόλοιπο 65%, στο οποίο μετείχε και η μισή βάση της ΝΔ το 2004 («οι – κατά Θεοχάρη – κακομοίρηδες»).
Ο συσχετισμός διατηρείται και στις μέρες μας ίδιος για έναν πολύ απλό λόγο: διότι η τρόικα εξωτερικού αντικαταστάθηκε από την τρόικα εσωτερικού. Τον ρόλο που έπαιζαν ο Τόμσεν, η Βελκουλέσκου, ο Τράα και άλλα παιδιά τον παίζουν τώρα μέσα στο Μαξίμου μεταρρυθμιστές εκσυγχρονιστές πρώην πασόκοι, άνθρωποι των επιχειρήσεων, του ΣΕΒ, των τραπεζών και των ολιγαρχών μαζί με μία διαπλεκόμενη νέα νομενκλατούρα, η οποία άρχισε να γίνεται γνωστή σε όλο τον πλανήτη εσχάτως. Ολοι ξέρουν ότι το μοντέλο συνεχίζεται με εργαλείο και πάλι τον φόβο.
Τα κέρδη των επιχειρήσεων σε σύγκριση με το εισόδημα από την εργασία ήταν κατά 19 δισ. € περισσότερα το 2019. Σήμερα είναι 36 δισ. € περισσότερα. Αρα όποιες δυσαρέσκειες κι αν έχουν κάποιοι από το σημερινό καθεστώς, όσο αυτό τους διασφαλίζει επιδοτήσεις, ενισχύσεις, συμβόλαια και καταθέσεις θα συνεχίζουν να το στηρίζουν με φανατισμό μέχρι την πτώση του. Θα μετακινηθούν σε άλλη λύση συναφούς ιδεολογικής υφής μόνο όταν βεβαιωθούν πως αυτή η κυβέρνηση ό,τι είχε να τους δώσει τους το έδωσε.
Δυσφορούν βεβαίως, γιατί στο παρασκήνιο η διαφθορά βρίσκεται σε έξαρση και οι δουλειές δεν γίνονται με απλό τρόπο, διαρρέουν τη δυσφορία τους σε πρόσωπα, αλλά δεν είναι διατεθειμένοι να βγάλουν το φίδι απ’ την τρύπα και να συγκρουστούν με αυτό που ο Νίκος Πουλαντζάς ονόμαζε «κομπραδόρικο καπιταλισμό». Περιμένουν να τους κάνουν τη δουλειά, όσο κι αν φαίνεται απίστευτο, οι λαϊκές πλειοψηφίες και να ανατρέψουν αυτές το υπάρχον «καθεστώς».
Πρόκειται για αυτούς που ο Μιχάλης Κατσαρός περιέγραφε στο «Αντισταθείτε» ως τους ποιητές που τους αρέσει «να γράφουν ποιήματα για τον καιρό δίπλα στη θερμάστρα». Μετά την ανατροπή αυτής της κυβέρνησης, αύριο ή στο μέλλον, θα ποντάρουν όλες τις μάρκες τους σε πρόσωπα της αυτής ιδεολογικής αντίληψης για να συνεχίσουν κατά το μάλλον ή ήττον το βιολί τους.
Η αρχιτεκτονική αυτή διαταράσσεται από το γεγονός ότι για πρώτη φορά κατέρχεται στις εκλογές δεξιό κόμμα που δεν διεκδικεί τη διαμαρτυρία. Με επικεφαλής αρχηγό γεννηθέντα στην Κηφισιά. Κόμμα στο οποίο μπορεί και να συσπειρώνονται παρασκηνιακά τα καλύτερα ελληνικά μυαλά, τα οποία γεμίζουν το κεφάλι τους όχι μόνο με μάτσο ευρώ αλλά και με αξίες αδιανόητες για το μπλοκ των δήθεν «αστών». Εκείνων που έχουν συσπειρωθεί καιροσκοπικά γύρω από τον πρωθυπουργό, αλλά είναι έτοιμοι να πηδήξουν απ’ το καράβι στην πρώτη στροφή.
Ο πήχης του 25%
Εμείς για έναν απλό λόγο δεν σχολιάσαμε ιδιαιτέρως τη «βουτιά» του πρωθυπουργού στη συνέντευξή του στον Σκάι, όπου έθεσε ως πήχη για τον εαυτό του το 25% για να παραμείνει στην αρχηγία της Ν.Δ.: Θέλουμε να αφήσουμε τους μυαλωμένους και τους μεταρρυθμιστές να αρχίσουν να αναρωτιούνται γιατί ο πρωθυπουργός άρχισε να διακινεί μόνος του το πλέον δυσμενές σενάριο ώστε να το προσαρμόσει στα μέτρα του και να βολέψει τον εαυτό του.
Θέλουμε να τους κάνουμε να αναρωτηθούν γιατί ο πρωθυπουργός άρχισε να συζητά για τα σενάρια της αστάθειας, τη στιγμή που εκλιπαρεί τη σταθερότητα. Μήπως γιατί το διακύβευμα της τρίτης θητείας είναι η καρέκλα του και τίποτε άλλο; Αν είναι πράγματι ορθολογιστές και αποστρέφονται τον λαϊκισμό, θα πρέπει να αρχίσουν να απορούν για το γεγονός πως αυτός που διεκδικεί την αυτοδυναμία και το 37% ράβει κοστούμι για το 25%.
Αυτό θα έπρεπε να τους προβληματίζει. Να γιατί το διακύβευμα της εκλογής είναι οι νοοτροπίες. Το ρήγμα μέσα στο αστικό μπλοκ που με ένταση αυτή τη στιγμή υποστηρίζει, έστω και καθοδικά μειούμενο, τον πρωθυπουργό είναι η απαραίτητη προϋπόθεση για τη λύτρωση της χώρας. Μαζί με τις λαϊκές πλειοψηφίες και τα μεσαία στρώματα πρέπει να ξυπνήσει και το υγιές τμήμα της αστικής τάξης, το οποίο δεν υπήρξε ποτέ του κρατικοδίαιτο ούτε διαπλεκόμενο, αλλά ψήφιζε με καλή προαίρεση το κόμμα του. Τα πράγματα όμως εδώ που έχουμε φτάσει είναι οριακά για τη χώρα.
Οταν κάποιος λέει ότι εγώ θα μείνω στην καρέκλα μου με 25%, τη στιγμή που κυβερνά με το 40%, τη στιγμή που γνωρίζει ότι το 25% από το 37% απέχει 12 μονάδες, αποδεικνύει ότι είναι μέρος του προβλήματος και όχι μέρος της λύσης. Η ένωση αστικών και λαϊκών δυνάμεων που έχουν πραγματική έννοια για τον τόπο είναι λοιπόν πραγματικά ο μοναδικός τρόπος για να αρθεί το αδιέξοδο και να λυτρωθεί ο τόπος από μία επταετία η οποία το μόνο αποτύπωμα που έχει στο βιογραφικό της είναι η αργή αλλά σταδιακή υποχώρηση του Ελληνισμού σε όλα τα μέτωπα. Την Ελλάδα δεν την μετράμε σε τετραετίες, όπως θέλουν κάποιοι για να σώσουν τις επικερδείς καρέκλες τους. Την Ελλάδα και τον Ελληνισμό τους μετράμε σε αιώνες.
