Το βέτο υπέρ της Κίνας και το εθνικό συμφέρον
Τo θέμα μου σήμερα είναι η ημετέρα φιλελεύθερη διανόηση και αφορμή για το σημείωμα, η αρθρογραφική «εξέγερσή» της κατά του υπουργού Εξωτερικών Νίκου Κοτζιά επειδή τόλμησε να βάλει βέτο σε κείμενο της Ε.Ε., με το οποίο καταγγελλόταν η Κίνα για παραβίαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Τι ήταν να το κάνει αυτό ο «εθνικιστής» Κοτζιάς! Ο «ρωσόφιλος» Κοτζιάς. Ο «κινεζόφιλος» Κοτζιάς. Στο πυρ το εξώτερον!
Εν προκειμένω προκύπτει, όμως, ένα συγκεκριμένο ερώτημα: Με ποια κριτήρια διαμορφώνουν οι χώρες τις θέσεις τους στους διεθνείς οργανισμούς στον νέο κόσμο; Με κριτήρια ιδεολογικά; Με κριτήρια εθνικού συμφέροντος; Και με τα δύο;
Φοβάμαι ότι η φιλελεύθερη διανόηση στην πατρίδα μας κατατρύχεται από έναν επιλεκτικό κοσμοπολιτισμό. Αν πρόκειται να καταγγείλει την Κίνα και τη Ρωσία για παραβίαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων, χώρες στις οποίες δεν σπούδασε, δεν έχει τις καταθέσεις της και φυσικά δεν συνδέεται με τις γραφειοκρατίες της, τότε όχι μόνο το κάνει με μεγάλη άνεση, αλλά έχει την απαίτηση να στοιχηθεί πίσω της και η διπλωματία της χώρας.
Αν όμως πρόκειται για τις ΗΠΑ, οι μυστικές υπηρεσίες των οποίων καταγγέλλονται για υποκλοπές και παρακολουθήσεις εκατομμυρίων mails και τηλεφωνικών επικοινωνιών πολιτών, τότε δεν υφίσταται πρόβλημα παραβίασης ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Εάν πρόκειται για τη Γερμανία, πάλι δεν υφίσταται πρόβλημα. Εάν σημαντικές χώρες της Δύσης με το συστηματικό φακέλωμα των πολιτών έχουν καταντήσει να αντιγράφουν τις πρακτικές των σοβιετικών καθεστώτων, για την πτώση των οποίων αγωνίστηκε όλος ο δυτικός κόσμος, πάλι σιωπή.
Στην πραγματικότητα, καμία έγνοια δεν έχει η Δύση για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Μέσο πίεσης εξωτερικής πολιτικής είναι, χρησιμοποιούμενο για ποικίλους σκοπούς: εμπορικούς, διπλωματικούς, αποσχιστικούς, με στόχο την εδαφική ακεραιότητα χωρών (το ζούμε στη Θράκη).
Πέραν αυτών, όμως, υπάρχει ένα βλάσφημο ερώτημα: Το εθνικό συμφέρον έχει θέση στη ζυγαριά όταν ανακινείται ζήτημα ανθρωπίνων δικαιωμάτων; Προ έτους ο κ. Κοτζιάς έβαλε βέτο σε αντίστοιχο κείμενο της Ε.Ε. για τα ανθρώπινα δικαιώματα στην Αίγυπτο. Είπε στους ομολόγους του ότι, «δεν μπορεί να κάνετε τα στραβά μάτια για τα ανθρώπινα δικαιώματα στο Πακιστάν και να βγάζετε στη σέντρα την Αίγυπτο». Τους προειδοποίησε ότι, αν καταρρεύσει η Αίγυπτος, θα κατακλυστεί η Ευρώπη από πρόσφυγες, αυτό είναι το διακύβευμα. Και δικαιώθηκε, σήμερα όλοι είναι στη γραμμή του.
Τι έπρεπε, άραγε, να κάνει με την Κίνα; Την ώρα που Μέρκελ – Σόιμπλε δεν έδιναν τίποτα για το χρέος και η Κίνα είναι στρατηγική σύμμαχός μας, ο υπουργός Εξωτερικών της χώρας έπρεπε να καθίσει στα τέσσερα; Αυτό εισηγούνται οι πεφωτισμένοι κοσμοπολίτες;
Μανώλης Κοττάκης
