Τα ανησυχητικά αλλά και χρήσιμα συμπεράσματα από τη συζήτηση στη Βουλή για το «deal» με τη Σ. Αραβία
Από τον
Γιώργο Κ. Στράτο*
Από τη συζήτηση στη Βουλή για την υπόθεση της πώλησης πυρομαχικών στη Σαουδική Αραβία βγήκαν μερικά πολύ σημαντικά συμπεράσματα. Αφορούν προφανώς ζητήματα πολύ πιο κρίσιμα από τη μάχη εντυπώσεων των πολιτικών αρχηγών και τις αγωνίες των επικοινωνιακών επιτελείων τους.
Το πρώτο συμπέρασμα αναδεικνύει ακριβώς την αβυσσαλέα απόσταση που χωρίζει αυτά τα «επικοινωνιακά επιτελεία» από την κοινωνία και τις πραγματικές αγωνίες της. Για του λόγου το αληθές, την ημέρα της συζήτησης, με όλα τα ΜΜΕ στραμμένα στη Βουλή, 1.500.000 συμπολίτες μας επισκέφθηκαν τη διαδικτυακή εφαρμογή για το κοινωνικό μέρισμα! Οχι βεβαίως για να βρουν σ’ αυτό τη λύση για τα χρωστούμενα των οποίων τον λογαριασμό έχουμε χάσει, αλλά μπας και κλείσει καμιά τρύπα…
Δεν χρειάζεται να είσαι ειδικός για να αντιληφθείς ότι τους οικονομικά εξουθενωμένους πολίτες μιας καθημαγμένης χώρας, στην οποία δεν διαφαίνεται από πουθενά καμία προοπτική βελτίωσης της κατάστασης, ελάχιστα μπορεί να ενδιαφέρει οτιδήποτε άλλο πέρα από την επιβίωσή τους και την αβάστακτη καθημερινότητά τους, η οποία εναπόκειται κυριολεκτικά στο έλεος των καιρικών φαινομένων και των κακοποιών που κυκλοφορούν ανεξέλεγκτοι.
Το δεύτερο συμπέρασμα είναι ότι η σκανδαλολογία, το ατελέσφορο θεσμικό πλαίσιο για διαφάνεια στη διαχείριση του δημόσιου χρήματος, ο ορυμαγδός των μιζών που εισπράχθηκαν και των παρανομιών για τις οποίες ευδοκίμησε η δικαστική έρευνα σε σχέση με όσες έμειναν ανεξερεύνητες και ατιμώρητες έχουν συμβάλει στη δημιουργία ενός ιδιότυπου μιθριδατισμού στην πολιτική ζωή μας. Ολα αυτά, δυστυχώς, εδώ και δεκαετίες θεωρούνται πάγια και μη ανατρέψιμη πρακτική, ανεξαρτήτως κυβερνήσεων.
Συνεπώς και η σχετική ατζέντα με τα βλήματα, συμπληρωμένη από τα «Paradise Papers», τη Siemens, το ΚΕΕΛΠΝΟ, τη Novartis, επί της οποίας έχουν επενδύσει τόσο η κυβέρνηση όσο και η αντιπολίτευση, επιτιθέμενες και αμυνόμενες κατά περίπτωση, για να πάνε ως τις εκλογές αλλά και έπειτα από αυτές, ελάχιστα απασχολεί επί της ουσίας τους συμπολίτες μας. Και γιατί δεν τους εξηγείται επαρκώς και πειστικά τι ακριβώς έχει συμβεί κατά περίπτωση αλλά και γιατί και αν ακόμα συμβαίνει κάτι επιλήψιμο, κάτι που οι ίδιοι θεωρούν δεδομένο (!), το ίδιο θεωρούν δεδομένο ότι δεν πρόκειται «ν’ ανοίξει μύτη»!
Το τρίτο συμπέρασμα αφορά τη σοβαρότητα και την υπευθυνότητα με τις οποίες αντιμετωπίστηκε εκατέρωθεν ένα ζήτημα που αφορά όχι μόνον τη διεθνή εικόνα και την αξιοπιστία της πατρίδας μας, αλλά και την ασφάλειά της. Επ’ αυτών όσα ειπώθηκαν, όσα υπονοήθηκαν και όσα αποτελούν ήδη ανοιχτούς λογαριασμούς για το μέλλον είναι τόσο θλιβερά και ανησυχητικά από μόνα τους, που δεν χρήζουν περαιτέρω αναφοράς.
Ισως μόνο γεννούν μια μικρή απορία: Πώς η υπεράσπιση του φωτός μπορεί να συνυπάρξει με την καληνύχτα; Ψιλά γράμματα…
*Δικηγόρος – δημοσιογράφος
