Το ρήγμα ανάμεσα στο λαϊκό αίσθημα και το τραστ των κομμάτωνΟ λαϊκισμός ως μία μορφή πολιτικής ιδεολογίας αντιπαραβάλλει τα συμφέροντα και τις επιθυμίες της μάζας του λαού ενάντια στις ελίτ. Το λεξικό Cambridge ορίζει τον λαϊκισμό ως «πολιτική ιδέα και δράση που στοχεύει στην αντιπροσώπευση των επιθυμιών και των αναγκών του απλού λαού».
Η σημερινή πολιτική κατάσταση στη χώρα μας έχει ως κύριο χαρακτηριστικό τη δημιουργία ενός διακομματικού «τραστ» (κατά την κομμουνιστική ορολογία) μεταξύ των κομμάτων που βρίσκονται κοντά σε θέσεις εξουσίας.
Αυτή η «διακομματική» συμφωνία εκτείνεται σχεδόν στο σύνολο των σοβαρών πολιτικών ζητημάτων. Από το ζήτημα της οικονομίας, όπου η Ν.Δ. και ο ΣΥΡΙΖΑ διαφωνούν μόνον στο ποιος κάνει καλύτερη εφαρμογή των οδηγιών που έρχονται απέξω, έως τη δημιουργία ενός πολυπολιτισμικού κράτους μέσω της εισαγωγής μεταναστών και τη μετατροπή της ελληνικής κοινωνίας μέσω της κατεδάφισης παραδοσιακών θεσμών. Τις τελευταίες ημέρες γινόμαστε μάρτυρες μιας αντίστοιχης σιωπηλής συμφωνίας στο ζήτημα του ονόματος των Σκοπίων.
Αυτή η συμφωνία εκτείνεται σχεδόν ολοκληρωτικά σε μια σειρά ζητημάτων, όπου τα πολιτικά κόμματα στην πλειονότητά τους βρίσκονται αντιμέτωπα με το «λαϊκό αίσθημα». Ενα αίσθημα που έχει επανειλημμένα καταγραφεί σε πλήθος δημοσκοπήσεων και ερευνών, που έχουν δει το φως της δημοσιότητας.
Υπάρχει λοιπόν στη σύγχρονη πολιτική ζωή της χώρας ένα «ρήγμα» ανάμεσα στο λαϊκό αίσθημα και το «τραστ» των πολιτικών κομμάτων. Ρήγμα το οποίο επιχειρείται να καλυφθεί με την αρωγή του συνόλου των ελληνικών ελίτ· των πολιτικών, των ακαδημαϊκών ελίτ, των δημοσιογραφικών και ακόμη και των καλλιτεχνικών. Εάν κάποιος από αυτούς τους κύκλους τολμήσει να εκφέρει διαφορετική άποψη, η καλύτερη περίπτωση είναι να χαρακτηριστεί «λαϊκιστής». Επειδή τολμά να εκφράζει το «λαϊκό αίσθημα». Και δεν κατηγορούνται ως «λαϊκιστές» αυτοί οι οποίοι κάνουν ρουσφέτια, αυτοί που τάζουν επιδοματικές πολιτικές και αυτοί που αποφεύγουν να τοποθετηθούν με ειλικρίνεια σε θέματα με πολιτικό κόστος.
Οι Ελληνες πολίτες, όπως και εάν αυτοπροσδιορίζονται, έχουν μια σωστή ηθική, συντηρητική πυξίδα. Γι’ αυτό και σχεδόν σε όλες τις έρευνες παρουσιάζονται ως ένας από τους πιο συντηρητικούς λαούς στην Ευρώπη.
Ως εκ τούτου, αυτό που χρειαζόμαστε είναι περισσότερος λαϊκισμός. Λαϊκισμός που θα μεταφέρει την άποψη των πολιτών στην πολιτική εξουσία, η οποία εμφορείται από ένα πνεύμα ελιτισμού. Ο εν λόγω ελιτισμός εν μέρει δικαιολογείται και από την αποκοπή τους από την πραγματική κοινωνία, καθώς τα στελέχη τους παράγονται εντός των κομματικών σωλήνων.
Παραδείγματα ενός «σύγχρονου» και συνάμα σοβαρού λαϊκισμού υπάρχουν πολλά αυτή τη στιγμή στην Ευρώπη. Είναι σχεδόν όλα τα κόμματα τα οποία εκφράζουν την αντίθεση στη μετανάστευση, την αντίθεση στην περαιτέρω μεταφορά εξουσιών στις Βρυξέλλες και ούτω καθεξής- τα οποία, όπως φαίνεται από τις μέχρι στιγμής εξελίξεις, σε λίγο θα είναι κυβέρνηση και στη γειτονική μας Ιταλία.
*Δημοσιογράφος
