Γιατί κάθε νέος οφείλει να ξέρει τι συνέβη με τη δολοφονία τουΑπό τον
Μανώλη Κοττάκη
Oι συζητήσεις για το «χθες» στην Ελλάδα είναι εξαιρετικά δημοφιλείς. Οταν «διαβάζουμε» την πατρίδα μας αποκλειστικά με όρους τού «χθες», καθένας μπορεί να αναζητήσει έναν ρόλο. Μπορεί να νιώσει «αριστερός», κι ας έχει εκχωρήσει με την ψήφο του εθνικό πλούτο. Μπορεί να αισθανθεί «δημοκράτης», κι ας έχει ψηφίσει την παράκαμψη του Κοινοβουλίου όταν πρόκειται να εκποιηθούν ΔΕΚΟ.
Ζούμε, δυστυχώς, σε μια πατρίδα που την ελκύει συνεχώς η συζήτηση για το «τι έγινε» και ποτέ για το «τι θα γίνει». Στο «τι θα γίνει» δυσκολευόμαστε να βρούμε ρόλους, γιατί δεν ξέρουμε τις απαντήσεις. Ωστόσο, αγαπητοί φίλοι, δεν θα αποφύγω την απάντηση στο ερώτημα που προέκυψε μετά την τοποθέτηση Μητσοτάκη αν ένας νέος 17 ετών πρέπει να ξέρει λεπτομέρειες για τη δολοφονία Λαμπράκη. Η απάντησή μου είναι απερίφραστα «ναι, πρέπει». Πέραν των γνωστών (ποιοι τον δολοφόνησαν, πού), ένας νέος πρέπει να ξέρει για τη δολοφονία Λαμπράκη για δύο βασικούς λόγους:
Ο πρώτος είναι για να γνωρίζει πώς συμπεριφέρθηκε η Αριστερά στη Δεξιά μετά τη δολοφονία. Για να θυμάται ότι η ΕΔΑ αγνόησε τη δραματική ρητορική ερώτηση του εκλεγμένου πρωθυπουργού της ΕΡΕ «ποιος κυβερνά αυτόν τον τόπο;» και έσπευσε, χωρίς κανένα αποδεικτικό στοιχείο, να τον χαρακτηρίσει «ηθικό αυτουργό της δολοφονίας». Για να θυμάται ότι πέρασαν πενήντα χρόνια από τότε -γενιές γαλουχήθηκαν με τον μύθο ότι ευθύνεται ο Καραμανλής-, μέχρι να ανέβει στο βήμα του Κοινοβουλίου η Αλέκα Παπαρήγα και να ομολογήσει ότι καμιά σχέση δεν είχε με το γεγονός ο εκλεγμένος πρωθυπουργός.
Να ένας πρώτος λόγος που οφείλει ένας 17χρονος να γνωρίζει για τον Λαμπράκη. Η δολοφονία του δεν αφορά μόνο την ιστορία της Αριστεράς, αλλά και την ιστορία της δεξιάς παράταξης. Στο μέτρο, μάλιστα, που ο ανακριτής της υπόθεσης Λαμπράκη, Χρήστος Σαρτζετάκης, διαδέχθηκε τον Καραμανλή στην Προεδρία της Δημοκρατίας το 1985, το γεγονός αφορά ακόμη και τη μεταπολιτευτική ιστορία της παράταξης.
Ο δεύτερος λόγος που οφείλει ένας νέος να γνωρίζει τι συνέβη με τον Λαμπράκη είναι ότι η δολοφονία του αποτελεί έναν από τους πολλούς κρίκους της μακράς αλυσίδας που οδήγησε στη δικτατορία. Ο Λαμπράκης δολοφονήθηκε από το βαθύ παρακράτος σε συνεργασία με κάποια συνιστώσα των Ανακτόρων. Αυτή η «αόρατος» εξουσία, που δρούσε στο παρασκήνιο, ώθησε τον Καραμανλή να καταγγείλει τη θηλυκή συνιστώσα των Ανακτόρων, η οποία με τη δράση της έβλαψε το κύρος του βασιλικού θεσμού και οδήγησε τη χώρα στην αστάθεια και την εκτροπή. Και τούτο, μολονότι ο Μακεδόνας όφειλε τον διορισμό του στην πρωθυπουργία στο Παλάτι. Η υπόθεση Λαμπράκη επικύρωσε την ήδη διαμορφωμένη άποψη στον Καραμανλή ότι έπρεπε να εγκαταλείψει τη χώρα για να μη συγκρουστεί με τους θεσμούς και οδηγηθούμε στην ανωμαλία – όπως και οδηγηθήκαμε.
Αυτά λοιπόν, ναι, πρέπει να τα γνωρίζουν οι νέοι. Κάτι τελευταίο: Η σύζυγος του Γρηγόρη Λαμπράκη, Ρούλα, αποκάλυψε στην «Εστία» ότι πρώτη επιλογή του βουλευτή ήταν η Ενωση Κέντρου, όχι η ΕΔΑ, και πως ο ίδιος εξομολογείτο ότι «έχει γίνει αντιπαθής στο κόμμα». Γι’ αυτά… τσιμουδιά! Μόνο κάτι παραπολιτικά, ότι αμφισβητούμε πως ήταν αριστερός και ότι οι φάκελοι της… Ασφάλειας είναι πιο αξιόπιστοι (!) από τη σύζυγό του, διαβάσαμε! Ντροπή!
