Αδέρφια, ο νέος ΕΛΑΣ έρχεται με χιαστί τα φυσεκλίκια γεμάτα νέες παπάτζες
Είμαι πολύ συγκινημένος με την επιστροφή του αγραβάτωτου ροκαμπιλά των Πρεσπών στα κόλπα. Και ακόμη πιο συγκινητική είναι η μετριοπάθεια στην επιλογή του ονόματος του νέου κόμματος με υλικά κατεδάφισης από τα συντρίμμια του πάλαι ποτέ κυβερνήσαντος ΣΥΡΙΖΑ. ΕΛΑΣ, ρε φίλε, για να απευθυνθεί με σεμνή μετριοπάθεια στο θυμικό των διαφόρων αποχρώσεων συντρόφων.
Ουδόλως εμφυλιοπολεμικό. ‘Νταξ, θα μπορούσε, μιμούμενος τα λατινοαμερικάνικα κινήματα, να το βγάλει «Λαϊκό Μέτωπο Στέργιος Αναστασιάδης», από τον αλήστου μνήμης αρχηγό της ΟΠΛΑ, ο οποίος είχε τη δημοκρατική ιδέα, που εφαρμόστηκε, να φτιαχτούν λίστες με όσους είχαν συγγενείς στρατιωτικούς, χωροφύλακες, αστυνομικούς, αντάρτες σε οργανώσεις αντιπάλους του ΕΛΑΣ, διαφωνήσαντες με το κόμμα κ.ά. Ξέρετε τι τους έκαναν αυτούς από τις λίστες όσους έπιασαν στα Δεκεμβριανά, ε; Τον Σεπτέμβριο του 1949 έλαβε τα επίχειρα των πράξεών του στα 6 μέτρα, αλλά ο Αλέξης, αν το σκέφτηκε να τον τιμήσει, έκανε πίσω.
Θα μπορούσε να το βγάλει Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη «Η Πηγάδα», αλλά ήθελε κάτι πιο light και ταυτόχρονα συμπεριληπτικό, γι’ αυτούς που θεωρεί δικούς του, όσους χαίρονταν όταν έβαζε τα ΜΑΤ να σαπακιάζουν πατριώτες στο Πισοδέρι, όσο αυτός ακκιζόταν με τους επιγόνους της ΝΟΦ και του Μιχαήλοφ στους Ψαράδες, αυτούς που κατασυκοφαντούσαν τα αμέτρητα πλήθη των συλλαλητηρίων κατά του αποτυχημένου colpo grosso να διχάσουν και διασπάσουν τη Ν.Δ.
Αφού δεν του βγήκε στην οικονομία, τουλάχιστον να δικαίωνε ηθικά και πολιτικά την Ε΄ Ολομέλεια, τη δεύτερη πλέον πηλιογούσικη απόφαση της ελληνόφωνης αριστεράς στην Ιστορία. Η πρώτη ήταν η υποστήριξη στον Κεμάλ και η υπονόμευση του Στρατού μας το 1919-1922. Ετσι σκέφτηκαν να μείνει στην Ιστορία το αφεντικό τους, ο 13-0, και ένας άλλος αστέρας του βαλκανικού γκροτέσκο σοσιαλισμού, που στολίζουν όλους τους αντιπάλους ως «φασίστες», αλλά, όταν οι εφοπλιστές πετάνε το ξυλάκι, τρέχουν αστραπή, σαν γκρέιχάουντ, να το φέρουν πίσω, δίνουν πόδι και κάνουν και βαρελάκια.
Είπε όμως να κάνει το rebranding πιο γλυκά, με πουκάμισα με παλ χρώματα και επίκληση-υπονοούμενο στον ΕΛΑΣ για τους οπαδούς του, παραμείναντες και ενδεχόμενους, που μοιράζουν ψόφους στα κοινωνικά δίκτυα, πιστεύουν στα λεφτόδεντρα, στα επιδόματα, γουστάρουν παλαιστινιακές μαντίλες, κυνήγι Εβραίων στο Μοναστηράκι και αλλού, θέλουν Αστυνομία οπλισμένη με ματσάκια άνηθο, ανοιχτά σύνορα και άλλα ωραία.
Εχετε ακούσει για την «έφοδο στον ουρανό»; Εδώ έχουμε έφοδο στο παρελθόν, στα εμφυλιοπολεμικά χαμηλότερα ένστικτα της αριστερίλας. Σε συνδυασμό με λεξιπλαστικές γλυκανάλατες αοριστολογίες, πάντοτε με προσεκτική αποφυγή τεκμηριωμένων αριθμών και οτιδήποτε συγκεκριμένου και ορθολογικά αιτιολογημένου.
Σε ένα ποσοστό του εκλογικού σώματος πιάνει. Ρίξε μερικές πρέζες «κοινωνική δικαιοσύνη», δυο κουταλιές της σούπας «κοινωνικό κράτος», μπόλικη σάλτσα «προόδου» και φυσικά αρκετό πιπέρι κοινωνικού φθόνου, με υποσχέσεις «ανακατανομής του πλούτου», «φορολόγηση των εχόντων» –πλην των εφοπλιστών, ε, είπαμε, ο χαβαλές έχει όρια-, υπόσχεση επιδομάτων, άνευ κοστολόγησης, μια κοφτή κουταλιά του γλυκού «πατριωτισμό νέου τύπου» και η συνταγή φέρνει κάποια ψηφαλάκια. Το ζήτημα είναι από ποιους. Θα δούμε μεγάλες στιγμές από αυτούς που πρώτοι/ες κινδυνεύουν.
Υπάρχει σοβαρό ενδεχόμενο, θα το δείξουν οι επόμενες μετρήσεις, αφού τώρα έχουμε και κόμμα Καρυστιανού και κόμμα Τσίπρα, να κινδυνεύσει να χαθεί ή να συρρικνωθεί δραματικά αυτός ο υπόκωφος θόρυβος στην αίθουσα της Βουλής, όποιος και αν μιλάει, που ενίοτε εκρήγνυται σαν εξάτμιση από παλιό, πειραγμένο Fiat Punto, από την κόρη του επιδραστικότερου προέδρου που πέρασε για λίγες εβδομάδες από την Πανάθα και σημάδεψε και το ποδόσφαιρο και την Ιστορία της σινιέ αριστεράς.
Η δημοκρατία δεν θα είναι ίδια χωρίς το «είσαστε φασίστες» γενικώς και αορίστως ή με τσαλακωμένη την αυτοδιορισθείσα αποκλειστική εκπρόσωπο του «κόσμου των ανθρώπων» απέναντι στον «κόσμο των τεράτων», δηλαδή όλων ημών των υπολοίπων. Δεν θα ήθελα να τη δω εξωφυλαρούχα, να βιντεοσκοπεί λυπημένη με το κινητό τις κολόνες του Περιστυλίου και η Φρουρά να της απαγορεύει την είσοδο ως εξωκοινοβουλευτικής.
Για να μιλήσουμε όμως ακόμη πιο σοβαρά, ο ντεμέκ νέος και άσφαιρος… Βελουχιώτης είχε διαλέξει κάτι απίθανους τύπους, που μερικοί ήταν σαν να κοιμόντουσαν με τα ρούχα, και έναν απίθανο νάρκισσο, με τους οποίους έπαιξε τη χώρα στα ζάρια και είμαστε κωλόφαρδοι που δεν έφερε ντόρτια. Εχω ρωτήσει και κορυφαίο υπουργό του: «Ρε συ, καλά, αλλά ο Βαρουφάκης πώς σας ψώνισε έτσι;”, αλλά δεν πήρα απάντηση, μόνο μια περιστροφική χειρονομία, κάτι σαν «άσ’ τα, να πάνε».
Την τελευταία στιγμή έκανε πίσω με τον έρπη να του έχει φτάσει από το στόμα ως τον σβέρκο, διότι κατάλαβε πως δεν θα πήγαιναν απλώς φυλακή. Λένε πως ο γραμματέας του υπουργικού συμβουλίου τούς έγραψε σε non paper πως η άτακτη έξοδος από το ευρώ και η χρεοκοπία με τα επακόλουθα προβλήματα στον εφοδιασμό θα προκαλούσαν τέτοιες ταραχές που θα κλάταρε γρήγορα η Αστυνομία και θα επενέβαινε ο Στρατός. Εκανε λοιπόν πίσω -και ορθότατα-, ξεφορτώθηκε διάφορους ημίτρελους που μας ήθελαν στην ουρά για συσσίτιο και πήγε σε λογική λύση με τους δανειστές, αλλά όλη αυτή η μπλόφα κόστισε ένα εκατόμπαλο δισ.
Και συγγνώμη, αλλά τη χώρα την άφησε να φτάσει στο χείλος του γκρεμού ο ίδιος με τις ηλίθιες μπλόφες που του πρότεινε ως στρατηγική μια ομάδα επικίνδυνων ανόητων κομμουνιστών, τους οποίους ο ίδιος είχε επιλέξει και διορίσει υπουργούς. Οπότε ας μην επαίρεται που δεν μας έσπρωξε στον γκρεμό. Δεν ήταν κατόρθωμα, ενώ γλίτωσε και το τομάρι του. Λοιπόν, αδέρφια, ο νέος ΕΛΑΣ έρχεται με χιαστί τα φυσεκλίκια γεμάτα νέες παπάτζες. Στην Ελλάδα δεν βαριέσαι ποτέ…
* Δικηγόρος, Πρόεδρος της Νέας Δεξιάς
