Θυμάμαι τον εαυτό μου να απογοητεύεται σφόδρα στη συναυλία του αγαπημένου μου ροκ συγκροτήματος, των U2, πριν από 16 έτη, στο ΟΑΚΑ. Η μισή παράσταση προς το τέλος είχε αφιερωθεί αποκλειστικά σε κηρύγματα από τον Ντέσμοντ Τούτου για παγκόσμια ειρήνη, οικολογία, και στη φτώχεια. Εγώ όμως είχα πληρώσει ένα μεγάλο ποσό για να ακούσω τους Ιρλανδούς καλλιτέχνες να τραγουδούν ώστε να διασκεδάσω και όχι για να μου κάνουν κατήχηση. Μετά θυμάμαι τον εαυτό μου σε θεατρικές παραστάσεις, όπου στο τέλος ο θιασάρχης έβγαζε λόγους τεράστιας διάρκειας αλά Φιντέλ Κάστρο, ώστε να μας ενημερώσει για την πολιτική του άποψη για κάποιο τρέχον θέμα. Με τα χρόνια και την εμπειρία μου, απλά σηκώνομαι και αποχωρώ από το θέατρο εκείνη τη στιγμή.
Οσο η εποχή μας εξελισσόταν, η κατάσταση γινόταν πιο φριχτή, όπου πλέον σε κάθε σχεδόν καλλιτεχνική παράσταση ο θεατής πρέπει να ακούσει τις πολιτικές ή φιλοσοφικές θεωρήσεις ενός τραγουδιστή ή θεατρίνου, τον οποίο πλήρωσε για να τον διασκεδάσει και ουχί για να συμμετέχει σε κάποιο κήρυγμα. Είμαι πολιτικό ον, γι’ αυτό τον λόγο και εκφράζω εδώ και δεκαετίες τις απόψεις μου σε μέσα και εφημερίδες. Δεν είναι όμως κάθε στιγμή για πολιτική και κυρίως δεν είναι ο πολύτιμος σε όλους μας χρόνος της ψυχαγωγίας κατάλληλος για να γίνεις κοινωνός κάποιας ακραίας άποψης μιας ακτιβιστικής ομάδας, ή να σκεφτείς, ύστερα από γέλιο ή χορό, τα προβλήματα κάποιας εκλιπούσας φυλής ιθαγενών του Αμαζονίου και να τους συμπονέσεις. Αποτελεί ύβρη προς τον θεατή τέτοιου είδους χειραγώγηση και έλλειψη σεβασμού από τον καλλιτέχνη.
Χάρηκα ιδιαίτερα όταν ο μύθος του ροκ Αγγλος Μικ Τζάγκερ πρόσφατα δήλωσε το προφανές για τον Αμερικανό τραγουδιστή και -πλέον- ακτιβιστή Μπρους Σπρίνγκστιν, πως ο κόσμος πάει σε συναυλίες για να ακούσει μουσική και να ξεχαστεί, και όχι για να συμμετέχει στα πολιτικά διδάγματα του Σπρίνγκστιν κατά του Τραμπ. Επιτέλους μία αυθεντία στον χώρο της διασκέδασης ξεστόμισε αυτό που όλοι στον χώρο φοβούνται να αντιμετωπίσουν: ότι η στρατευμένη τέχνη είναι απογοητευτική, πως τα συνεχή πολιτικά μηνύματα σε έναν τόσο ανάλαφρο τρόπο χαλάρωσης, όπως η μουσική και το τραγούδι, είναι περιττά. Μακάρι να ενέπνεε ο Τζάγκερ και τους εγχώριους Ελληνες διασκεδαστές, ώστε να σταματήσουν τα πολιτικά μηνύματα σε κάθε εκδήλωση, όπως πρόσφατα σε αρχαία τραγωδία, που άνοιξαν σημαίες και μίλησαν για τη διαμάχη Ισραήλ με την Παλαιστίνη. Ο κόσμος ταξίδεψε στην Επίδαυρο για να παρακολουθήσει αρχαίο θέατρο και όχι για να δει διεθνολόγους να προωθούν τις απόψεις τους.
*Διδάκτωρ Πληροφορικής
