Η ομιλία του Μάρκο Ρούμπιο ήταν εξαιρετικά ενδιαφέρουσα. Τόσο σε επίπεδο ουσίας όσο και σε επίπεδο σημειολογίας, με αναφορές και στην Ελλάδα. Το βάθος όμως της ομιλίας του πρέπει να εξεταστεί προσεκτικά. Δεν ήταν μία απλή ομιλία. Ηταν μια ηγετική ομιλία τοποθέτησης εν όψει των προεδρικών εκλογών του 2028. Μια ομιλία που με αριστοτεχνικό τρόπο, εμμέσως, απαντά στη νεο-απομονωτιστική πλευρά του MAGA και στο αφήγημα του Τζέι Ντι Βανς.
Τόσο η συνέντευξη του Βανς στον Τζο Ρόγκαν όσο και η ομιλία του Ρούμπιο στην έναρξη της Υπουργικής Συνόδου για την Επανεμφάνιση της Πολιτικής Τρομοκρατίας έχουν τη σημειολογία τους. Ο Βανς ποντάρει στον ήπιο αντισυστημισμό και τον νεο-απομονωτισμό, ενώ ο Ρούμπιο στη θεσμικότητα και την επανένωση της δυτικής αρχιτεκτονικής ασφαλείας.
Ο Βανς είναι ο άνδρας που ενσαρκώνει το αμερικανικό όνειρο, ενώ ο Ρούμπιο συμπυκνώνει τη θεσμική μνήμη της Δύσης. Κοινή συνισταμένη και των δύο βέβαια είναι οι όχι και τόσο μικρές πιθανότητες του Τραμπ να χάσει στις ενδιάμεσες εκλογές του ερχόμενου Νοεμβρίου.
Αναφερόμενος στη διεθνή τρομοκρατία, ο Ρούμπιο εξηγεί γιατί οφείλει να υφίσταται ένα βαθύ αμερικανικό κράτος που θα ηγεμονεύει έναντι αυτής της απειλής και θα κατευθύνει τη Δύση. Εξηγεί ότι, εάν δεν υπήρχε στοχευμένη παρέμβαση των ΗΠΑ στον πόλεμο εναντίον του τζιχαντισμού, εξαλείφοντας τον ISIS, τον αλ-Μπαγκντάντι, τον αλ-Ζαουάχρι και τον Μπιν Λάντεν, σε συνδυασμό με συστήματα πληροφοριών που σε όλη την Δύση μπορούν να προβλέψουν τέτοιου είδους επιθέσεις, τότε τα θύματα θα ήταν καταφανώς περισσότερα και το συλλογικό τραύμα εντονότερο.
Λέει λοιπόν εδώ εμμέσως ότι εάν δεν υφίστατο και η στοχευμένη παρέμβαση στο εξωτερικό, κλεισμένες οι ΗΠΑ στο καβούκι τους, θα είχαν σοβαρότατες συνέπειες. Το δε γεγονός ότι υπάρχει ακόμη αυτού του είδους η τρομοκρατία τέτοιου θρησκευτικού – φονταμελιστικού τύπου οφείλεται στο γεγονός ότι δεν έχει αντιμετωπιστεί η παράνομη μετανάστευση.
Και εδώ πηγαίνει στο επόμενο βήμα, όπου τοποθετεί στην ιεραρχία του υψηλά και έναν νέο εχθρό που δεν κατονομάζεται με ευκολία. Την τρομοκρατία της άκρα Αριστεράς. Εκτός του γεγονότος ότι στηλιτεύει το χάιδεμα των ακροαριστερών τρομοκρατών στο επίπεδο των πανεπιστημίων, των ΜΜΕ κ.ο.κ., και εδώ καταδεικνύει τη σύνδεση που υπάρχει σε όλη τη Δύση.
Ιδεολογική τρομοκρατία
Ανέφερε το πρόσφατο περιστατικό στην Ελλάδα, στην οποία αναφέρθηκε και άλλες δύο φορές τόσο για τη δολοφονία του Αμερικανικού αξιωματούχου της CIA από τη 17 Νοέμβρη όσο και για το γεγονός ότι περισσότερο από το 80% της ριζοσπαστικής βίας προκαλείται τώρα από ακροαριστερούς και αναρχικούς δράστες.
Αναφέρθηκε βέβαια και σε άλλες χώρες, όπου η ίδια ιδεολογική τρομοκρατία υπήρξε ο φόβος και ο τρόμος, όπως στη Γερμανία, την Ιταλία, στη Γαλλία, στο Περού και φυσικά στην Κούβα. Ανέφερε φυσικά και τη δολοφονία του Τσάρλι Κερκ από τον φερόμενο ως ακροαριστερό δολοφόνο που είχε σχέσεις με την κοινότητα των τρανς. Εδώ γίνεται πραγματικά ενδιαφέρον διότι εμφιλοχωρεί μiα λεπτή διάκριση.
Η νεο-απομονωτιστική πτέρυγα του MAGA, που έχει στηρίξει μέρος της ελπίδας της στον Βανς, ναι μεν κρατά αποστάσεις από τη woke Αριστερά, αλλά συμφωνεί μαζί της ότι το καπιταλιστικό υπόδειγμα στην παρούσα μορφή του χρειάζεται αναμόρφωση και εν τέλει πρέπει να προβεί σε αναδιανομή εισοδήματος για να διατηρηθεί η κοινωνική συνοχή και η ποιότητα ζωής εντός των ΗΠΑ. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Τάκερ Κάρλσον είναι καλός φίλος με τον Βανς.
Ο Τάκερ πλέον υποστηρίζει τη δημιουργία ενός τρίτου κόμματος που θα έχει διακομματική στήριξη τόσο από τους Δημοκρατικούς όσο και από τους Ρεπουμπλικάνους κατά των ξένων επεμβάσεων. Αρα, αυτή η πτέρυγα η νεο-απομονωτιστική χρειάζεται ένα μέρος της Αριστεράς. Εν αναφορά της ποιότητας ζωής και τις αμετροέπειες της υπερσυσσώρευσης πλούτου από τις πολυεθνικές, ο Ρούμπιο δεν μπορεί να αντιπαρατάξει πειστικά κάτι. Και το γνωρίζει. Κάνει όμως κάτι ευφυές.
Οι αναποφάσιστοι
Υποδεικνύει τη διασύνδεση της αριστερής τρομοκρατίας σε όλο το πλέγμα της Δύσης. Και από την άλλη, φανερώνει ότι η αριστερή τρομοκρατία έχει σημαντική σχέση με χώρες όπως το Ιράν. Δεν μπορεί να αντιπαρατεθεί εύκολα στο να πείσει έναν μέσο λευκό της Ζώνης της Σκουριάς που παρατηρεί ότι πλέον δεν μπορεί να πληρώσει εύκολα ενοίκιο ή να αγοράσει σπίτι.
Μπορεί να πείσει, όμως, τον μέσο αναποφάσιστο Αμερικανό που δεν ψηφίζει σταθερά Δημοκρατικούς ή Ρεπουμπλικάνους ότι η ασφάλεια στο εσωτερικό εξαρτάται και από την παρουσία των ΗΠΑ στο εξωτερικό. Αλλά και να του εγείρει τα αντανακλαστικά απέναντι στην κομμουνιστικοποίηση του Δημοκρατικού Κόμματος με επιλογές τύπου Μαμντάνι. Και πλειοδοτεί ιδεολογικά απέναντι στο κομμουνισμό εξαιτίας της στροφής του Δημοκρατικού Κόμματος, αφού γνωρίζει ότι πολλοί Λατίνοι και Κουβανοί, ιδίως, δεν τον βλέπουν με καλό μάτι.
Είναι πολλή έξυπνη η κίνηση από τον Ρούμπιο, διότι προλαβαίνει να ορίσει τον εχθρό πριν τον ορίσουν οι νεο-απομονωτιστές πατώντας και στις αναφορές του Τραμπ απέναντι στον κομμουνισμό. Τους το κάνει δηλαδή τακτικά πιο δύσκολο να πουν δημοσίως ότι κάνουν άνοιγμα προς την Αριστερά. Τη συνδέει, δε, με στοιχεία του ακραίου Ισλάμ. Ετσι ακριβώς εξηγείται και γιατί η ομιλία του Ρούμπιο στην Ευρώπη ήταν πιο μαλακή από την ομιλία του Βανς, που ήταν πιο επιθετική.
Ο Βανς μέχρι πρότινος ήταν ο αυτονόητος κληρονόμος του MAGA κόσμου – έχει την εγγύτητα, τη βάση, τον τίτλο του αντιπροέδρου. Δύσκολα νικά κανείς τον Βανς παίζοντας στο γήπεδό του. Ο Ρούμπιο το γνωρίζει αυτό. Συνδυάζει επομένως τη MAGA ρητορική, που μιλά στη βάση του Τραμπ, αλλά το περιεχόμενο, όπως οι διεθνείς συνασπισμοί, θεσμικές δομές αντιμετώπισης της τρομοκρατίας, είναι πιο κοντά στο θεσμικό κομμάτι του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος. Είναι το «MAGA που μπορεί να κυβερνήσει τον κόσμο».
*Υπ. δρ Γεωπολιτικής – πρόεδρος Δικτύου Ελλήνων Συντηρητικών
