Συμπληρώνονται 204 έτη από την ιστορική και καθοριστική για την εδραίωση της Επαναστάσεως του 1821 Μάχη των Δερβενακίων, που διεξήχθη από την 26η έως την 28η Ιουλίου 1822. Στα ηρωικά Δερβενάκια θριάμβευσαν η ευφυΐα, η στρατηγική, η ανδρεία και η αποφασιστικότητα των Ελλήνων απέναντι στους αλαζονικούς Οθωμανούς δυνάστες.
- Γράφει ο Ανδρέας Μητσόπουλος*
Μία περιοχή υψίστης στρατηγικής σημασίας της πελοποννησιακής γης, όπου το ηρωικό πρότυπο του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, του Δημητρίου Υψηλάντη, του Νικηταρά, του Δημητρίου Πλαπούτα, του Παπαφλέσσα και 2.500 αφανών ηρώων εξολόθρευσε 30.000 επίλεκτους πολεμιστές του Δράμαλη, αποδεικνύοντας ότι οι Ελληνες ενωμένοι δύνανται να ισοπεδώσουν κάθε εμπόδιο.
Αναντίλεκτα, η ηγετική μορφή της μάχης ήταν ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, η στρατιωτική ιδιοφυΐα του οποίου έσωσε την Επανάσταση, διατηρώντας αναμμένη τη φλόγα της ελευθερίας. Ο Γέρος του Μοριά όμως, εκτός από ηγέτης της Ελληνικής Επαναστάσεως, υπήρξε εις εκ των πρώτων ιδεολόγων της λεγόμενης Μεγάλης Ιδέας.
Εκείνος ο οποίος, στη μνημειώδη ομιλία του στην Πνύκα την 8η Οκτωβρίου 1838, απευθυνόμενος προς τους γυμνασιόπαιδες των Αθηνών, συνέδεσε τους νεοέλληνες με τους αρχαίους Ελληνες, προβαίνοντας σε έμμεσες αναφορές και στο Βυζάντιο, περιγράφοντας με απλά λόγια την ιστορική συνέχεια του ελληνικού έθνους, την οποία τεκμηρίωσε αργότερα με επιστημονικές μεθόδους ο πατέρας της ελληνικής ιστοριογραφίας Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος. Στον λόγο του εμφαίνεται αδιαμφισβήτητα η στόχευση της Επαναστάσεως του 1821 που εταυτίζετο με την εθνική ολοκλήρωση, αναφέροντας ευκρινώς ότι «ηθέλαμε κυριεύσει και την Θεσσαλία και την Μακεδονία και ίσως εφθάναμε και έως την Κωνσταντινούπολη».
Ο εθνικός αγώνας των Ελλήνων εσυνεχίσθη ακατάπαυστα μετά το 1821 και κορυφώθηκε με το έπος των Βαλκανικών Πολέμων (1912-1913) και τη Μικρασιατική Εκστρατεία (1919-1922). Το άσβεστο πάθος για τα πεπρωμένα της φυλής σφυρηλατήθηκε από την ιδεολογία του Γ΄ Ελληνικού Πολιτισμού του Ιωάννου Μεταξά, το έπος του 1940-1941, αλλά και τους αγώνες των Βορειοηπειρωτών αδελφών μας για αυτονομία και το έπος της ΕΟΚΑ (1955-1959) στην Κύπρο, με στόχο την ένωση με τη Μητέρα Ελλάδα.
Ο εθνικός προσανατολισμός του ελληνικού κράτους διακόπτεται βιαίως το 1974 και αντικαθίσταται από τον εθνομηδενισμό. Στα χρόνια που διανύουμε, το εθνος βιώνει την απώλεια των πολιτικών και ηθικών αξιών και των εθνικών ιδεωδών, τη μετάλλαξη της ιδιοσυγκρασίας των Ελλήνων, καθώς και την απειλή ισλαμοποιήσεως της Ελλάδος, ένεκα της αθρόας λαθρομεταναστεύσεως.
Η πατρίδα σήμερα κατακλύζεται από ισλαμιστές, όπως ισλαμιστές ήσαν αυτοί που υπέταξε ο Κολοκοτρώνης στα Δερβενάκια, για να δυνηθούμε εμείς οι απόγονοί του να ζήσουμε σε ένα ελεύθερο ορθόδοξο εθνικό κράτος. Στις παρακμιακές ημέρες μας, εξάλλου, η Τουρκία διεκδικεί απροκάλυπτα το Αιγαίο, τη Δυτική Θράκη και την Κύπρο και οι ανάξιοι πολιτικοί μας αντιτάσσουν ανερυθρίαστα το αντεθνικό δόγμα «δεν διεκδικούμε τίποτε», ενώ στα ελληνόφωνα σχολεία τα Ελληνόπουλα δεν διδάσκονται εις βάθος την ένδοξη ελληνική Ιστορία και ως εκ τούτου αγνοούν τα Δερβενάκια, τον Παύλο Μελά, την Ποντιακή Γενοκτονία.
Η απουσία του ηρωικού προτύπου και του εθνικού φρονήματος είναι πασιφανής. Ως εδώ, όμως, με την παρακμή. Είναι καιρός να παραλάβει τη σκυτάλη η νέα γενιά πατριωτών και να αναστήσει την Ελλάδα. Οι ήρωες των Δερβενακίων μάς έδειξαν τον δρόμο της αρετής. Ας τον ακολουθήσουμε, για να φθάσουμε στη λεωφόρο της δόξας.
* Δικηγόρος-συγγραφέας, μέλος Κεντρικής Επιτροπής της Φωνής Λογικής
