Του Κώστα Πρώιμου
Μερικά εικοσιτετράωρα, μετά από τις πολύχρωμες χάντρες και τα «καθρεπτάκια» του κυρίου Μητσοτάκη, εις το όνομα μιας φθηνής επιχείρησης κατευνασμού της λαϊκής οργής και ύπνωσης της πλέμπας, διανύουμε «αισίως» το 8ο έτος της ηγεμονίας του σε τούτη την πολύπαθη αλλά με κύρια (γεωπολιτικά) χαρακτηριστικά πολύφερνης νύφης χώρα.
Από τις υποκλοπές, στα Τέμπη, στον ΟΠΕΚΕΠΕ στην εξόφθαλμη εθνική μειοδοσία στο Αιγαίο, τα μύρια απρόσμενα που ελάμβαναν χώρα στα παρασκήνια της πολιτικής ζωής του τόπου, οι μηχανισμοί που συντηρούσαν τα κενά και τις ελλείψεις στις υποδομές του κράτους, όλα βγαίνουν σταδιακά στη φόρα, λες και το άτιμο το κάρμα όσο και αν βυθιστεί στο σκοτάδι, αυτό θα καταφέρει να βγει στο φώς.
Φυσικά, η μαύρη λίστα της παταγωδώς αποτυχημένης διακυβέρνησης του σκοτεινού συστήματος Μητσοτάκη, δεν σταμάτησε στην ολέθρια και απίστευτη -κατά το τρομερό συμβάν- σύγκρουση δύο τρένων, αντιθέτως, έκτοτε συνεχίζει, μεγαλώνει και γιγαντώνεται σαν να αποκαλύπτονται συνεχώς κομμάτια ενός χαοτικού παζλ με κορυφαίο συμβολισμό κατά την απεικόνισή του την άκρατη διαφθορά, καθώς και την τρομακτική κοινωνική και πολιτική αδιαφορία που επιδεικνύει στα όσα δεινά υπομένει στωικά ένα μεγάλο τμήμα της νεοελληνικής κοινωνίας.
Δεν είναι και λίγοι όσοι δεν εξοργίστηκαν στο άκουσμα της μεθοδολογίας στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ για τους υγιείς λόγους, επειδή υπήρξαν σοβαρές επιπτώσεις στην απρόσκοπτη προσπάθεια αναγέννησης της βαθιά χειμαζόμενης αγροτοκτηνοτροφίας, παρά, διότι οι ίδιοι έμειναν έξω από το κόλπο χάρις στις επιλεκτικές τάσεις των απανταχού κομματαρχών και λοιπών τοπικών κοινοβουλευτικών και παραταξιακών λεμέδων.
Αλήθεια, ποιο είναι αυτό το 30,6% στις πρόσφατες δημοσκοπήσεις το οποίο με σταθερότητα στηρίζει τη χειρότερη κυβέρνηση της μεταπολίτευσης; Δεν αντιλαμβάνονται αυτοί οι εγκληματικά παρτάκηδες, αν βεβαίως δεν αποτελούν επικοινωνιακά κατασκευάσματα των φίλων δημοσκόπων, δεν διαβλέπουν οι μεταπράτες και οι ενδιάμεσοι της ελίτ ότι στο τέλος ο λογαριασμός θα μοιραστεί σε όλους; Χωρίς καμία συγγραφική υπερβολή, στη χώρα μας διαδραματίζονται καταστάσεις ανεξέλεγκτου πλιάτσικου. Περιμένετε το επόμενο χρονικό διάστημα νέο γύρο σκανδάλων. Το τρομακτικότερο όμως έχει να κάνει με την υφιστάμενη πολιτική μονοκρατορία, η οποία για να προστατέψει τις καραμπινάτες παρανομίες της σε όλες τις εκφάνσεις αλλά: και για να διασφαλίσει το πνίξιμο με τη θηλιά του εκβιασμού όλων των πολιτειακών θεσμών και των πυλώνων της λαϊκής κυριαρχίας (η οποία ακούγεται ως σύντομο ανέκδοτο περισσότερο από ποτέ) υπερβαίνει ανερυθρίαστα όλες τις κόκκινες γραμμές του Συντάγματος.
Θέλετε να ρίξουμε μια ματιά στις σύγχρονες εργασιακές σχέσεις; Ακόμη και σήμερα ο γραφικός πλέον πρωθυπουργός μας, μίλησε για πολλές και καλές δουλειές! Μπορούμε με παρρησία να ενσκήψουμε στην παντελώς προβληματική πλέον και ανισόρροπη πολιτικά σχέση κράτους και πολίτη; Το πρώτο κινείται σαφέστατα σε ένα παράλληλο σύμπαν με τους δικούς του νόμους τελείως αποκομμένο από τα θέλω και τις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας. Είναι δε, στις μέρες μας πιο ξεκάθαρο από ποτέ: όποιος δεν παίζει ρολάκι υπέρ του καθεστώτος Μητσοτάκη, είτε είναι ένας απλός κλητήρας σε δημόσια υπηρεσία, είτε ανώτατος δικαστής στοχοποιείται βάναυσα και ποικιλοτρόπως. Επιπροσθέτως, η επικίνδυνη τοποθέτηση χρήσιμων βλάκων και ηλιθίων σε νευραλγικά πόστα τα οποία κυρίως διαχειρίζονται δημόσιο χρήμα, έχει φτάσει στον… θεό, καθώς το Μαξίμου διαμηνύει αλλά και πράττει ανενδοίαστα όταν αυτό χρειαστεί, ό,τι απαιτείται για να παρέχει μια άνευ προηγουμένου προκλητικότατη ασυλία στους καλοθελητές και στους πρόθυμους αργυρώνητους ή υπέρμετρα φιλόδοξους «μπροστινούς» του.
Αν το εξετάσετε διεξοδικά, η αρρωστημένη και απολύτως αλαζονική νοοτροπία του περιβόητου επιτελικού κράτους έχει διαπεράσει και συνάμα έχει εμποτίσει ακόμη και τις τοπικές αυτοδιοικήσεις. Ποτέ άλλοτε και με την πολύτιμη συνδρομή των σόσιαλ μίντια, δεν είχαμε φαινόμενα μέγιστης αυταρχικότητας από δημάρχους της πλάκας, με μηδενικό έργο καταλογισθέν στο βιογραφικό τους από μερικούς περιφερειάρχες που σε μια ευνομούμενη πολιτεία θα έπρεπε να απασχολούν ξανά και ξανά το κοινό ποινικό δίκαιο αλλά και από δημοτικούς συμβούλους, τους οποίους αν τα ξαδέρφια και το σόι τους υπό την πίεση μιας «αιμομικτικής νοοτροπίας» δεν έβαζαν πλάτη προεκλογικά, δεν θα τους ήξερε ούτε η ίδια τους η μάνα.
Συμπερασματικά: Η Ελλάδα δεν παραπαίει, μόνο στο ανώτατο πολιτικό και πολιτειακό επίπεδο, παρά καταποντίζεται με γοργούς ρυθμούς ακόμη και στις χαμηλότερες βαθμίδες διοίκησης.
Ωστόσο με αιχμή του δόρατος την ακρίβεια κάτι έχει αρχίσει να κινείται προς μια υγιή πολιτική κατεύθυνση. Οι βαθιά χειμαζόμενοι μέσοι Έλληνες πολίτες, αντιλαμβάνονται έστω και αργά ότι τελικά δεν χρωστούν τίποτα στον Κύριο Μητσοτάκη, τουναντίον.
ΥΓ. Από την άλλη, όλοι αυτοί οι κυβερνώντες οι οποίοι συνθέτουν ένα ενιαίο πολιτικό τσίρκο, επειδή ο εθισμός στην εξουσία τους έχει οδηγήσει σε επικίνδυνες παρακρούσεις, διότι οι γλείφτες και οι ανάξιοι λακέδες που τους περιστοιχίζουν τους οδηγούν σε ακόμη μεγαλύτερα πολιτικά σφάλματα, εντούτοις έχουν παγιώσει την ψευδαίσθηση πως ο τόπος τους ανήκει. Ανάλγητοι, χειρότεροι και σταδιακά πιο αναποτελεσματικοί, έχοντες τη νοοτροπία του σκληρού μεγαλοτσιφλικά, εν τέλει λειτουργούν εις βάρος της συντριπτικής κοινωνικής πλειοψηφίας, σαν τους τυφλούς που οδηγούν τυφλούς…
