Του Γιάννη Παπαγεωργίου*
Η πραγματικότητα που αποκαλύπτουν τα στοιχεία της έρευνας του ΙΟΒΕ και της Cepal Hellas δεν είναι απλώς ανησυχητική· είναι προσβλητική για μια ολόκληρη γενιά ανθρώπων που σήκωσε την Ελλάδα στις πλάτες της. Η φτωχοποίηση των γηρατειών δεν είναι στατιστικό εύρημα. Είναι καθημερινή εμπειρία, είναι η ζωή μας, είναι η υποβάθμιση της αξιοπρέπειας εκατομμυρίων πολιτών που εργάστηκαν μια ζωή και σήμερα βλέπουν το κράτος να τους γυρίζει την πλάτη.
Η κυβέρνηση μιλά για «αυξήσεις». Εγώ μιλώ για λογιστικά τρικ. Γιατί όταν η πραγματική μέση σύνταξη γήρατος αυξάνεται μόλις κατά 0,8% σε έξι χρόνια, δεν μιλάμε για αύξηση· μιλάμε για κλοπή αγοραστικής δύναμης. Όταν το 2023 δίνεται αύξηση 7,75% με πληθωρισμό 9,6%, το 2024 3% με πληθωρισμό 3,6%, το 2025 2,4% με πληθωρισμό 3% και το 2026 υπόσχονται 2,6% με πληθωρισμό 5%, τότε δεν έχουμε κοινωνική πολιτική· έχουμε εμπαιγμό.
Το 60% των συνταξιούχων ζει με έως 800 ευρώ τον μήνα. Η μέση καθαρή σύνταξη είναι 810 ευρώ. Το 57% λαμβάνει κάτω από 1.000 ευρώ. Αυτά δεν είναι νούμερα· είναι η απόδειξη ότι η Ελλάδα έχει μετατρέψει τους ανθρώπους της τρίτης ηλικίας σε οικονομικά ομήρους. Η αγοραστική δύναμη έχει καταρρεύσει κατά 30% μέσα σε επτά χρόνια. Κι όμως, η κυβέρνηση συνεχίζει να παρουσιάζει τα ψίχουλα ως «στήριξη».
Η ντροπή δεν σταματά εδώ. Οι νέες συντάξεις στον ιδιωτικό τομέα, τον Φεβρουάριο, εκδόθηκαν κατά 56% με μέσο όρο 780,59 ευρώ. Αυτό δεν είναι «μεταρρύθμιση». Είναι καταδίκη των νέων συνταξιούχων σε μια ζωή φτώχειας από την πρώτη μέρα που βγαίνουν στη σύνταξη.
Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, η καθημερινότητα γίνεται ασφυκτική: ανεξέλεγκτες τιμές στα βασικά αγαθά, εκτίναξη στα τρόφιμα πάνω από 5,7%, πανάκριβη Υγεία, συμμετοχές στα φάρμακα και στις εξετάσεις που αδειάζουν τις τσέπες μας. Η τρίτη ηλικία πληρώνει τρεις φορές: με χαμηλές συντάξεις, με ακρίβεια και με κόστος υγείας που αυξάνεται ανεξέλεγκτα.
Σήμερα, τουλάχιστον 300.000 συνταξιούχοι 62–68 ετών αναγκάζονται να επιστρέψουν στη δουλειά για να επιβιώσουν. Αυτό δεν είναι «ενεργός γήρανση». Είναι κοινωνικός διασυρμός. Είναι η παραδοχή ότι το κράτος απέτυχε να προστατεύσει τους ανθρώπους που το στήριξαν για δεκαετίες.
Και μέσα σε αυτή την πραγματικότητα, η κυβέρνηση ετοιμάζεται να προσφέρει ένα «επίδομα» – ένα ακόμη ψίχουλο, μια ακόμη προσπάθεια να χρυσώσει το χάπι. Η τρίτη ηλικία δεν είναι επαίτες. Δεν εξαγοράζεται με 50 ευρώ. Δεν ξεχνά. Δεν σιωπά.
Ως Πρόεδρος του Κόμματος Συνταξιούχων, το λέω καθαρά, η αξιοπρέπεια δεν είναι διαπραγματεύσιμη. Η κοινωνική δικαιοσύνη δεν είναι πολυτέλεια. Και η φωνή των συνταξιούχων δεν πρόκειται να σβήσει. Δυναμώνει.
*Προέδρου και Ιδρυτή του Κόμματος Συνταξιούχων
