Εκτός από τα θερινά σινεμά, στην Ελλάδα έχουμε και τις θερινές συναυλίες. Μπορεί αυτές να μην έχουν «αγιόκλημα και γιασεμιά», μπορεί να γίνονται σε μικρά υπαίθρια θεατράκια, σε κάποια επαρχιακά γήπεδα, σε πλατείες και ξέφωτα, αλλά έχουν κι αυτές τη δική τους χάρη. Και, φυσικά, δεν είναι κάτι καινούργιο.
Τα καλοκαίρια, στην Κοκκινιά, είχαμε και εμείς τις συναυλίες μας. Θυμάμαι από το μπαλκόνι της φίλης μου, της Αμαλίας Κουτσουπίδου, πρωτοείδα τη Νάντια Κωνσταντοπούλου, στο απέναντι σινεμά, να τραγουδά με ένα «τρίο» το «Μα, εγώ αγαπώ έναν τύπο». Κι άλλες, πάλι, φορές, στο συνοικιακό «Κάτια», στην οδό Προκοπίου (που παλιότερα ήταν… στάβλος), είχα απολαύσει Βασίλη Τσιτσάνη και Χαρούλα Λαμπράκη (εκεί πρωτάκουσα το «Απόψε στις ακρογιαλιές») αλλά και Πόλυ Πάνου να τραγουδά «Τα ξένα χέρια» και «Το πλοίο θα σαλπάρει» και να δακρύζουν οι μανάδες που είχαν παιδιά στα ξένα ή στα βαπόρια.
Αργότερα, όταν βρέθηκα να εργάζομαι ως μουσικός στον «Ζορμπά», της οδού Αμερικής, με την Πόλυ Πάνου μιλούσαμε για εκείνες τις καλοκαιρινές συναυλίες, που δεν ήταν «αρπαχτές», αλλά καταθέσεις ψυχής. Αφήνω δε την ταράτσα του «Κεντρικόν», στην οδό Γεωργίου Κονδύλη, όπου για πρώτη φορά είδα «ντραγκ κουίν» στη δεκαετία του ’60, τον θρυλικό «Ζαζά», έναν πανύψηλο άχαρο άντρα, ο οποίος έδινε παραστάσεις, ντυμένος πάντα γυναίκα. Βαμμένος και με κάτι γόβες, σαν βάρκες!
Μάζευε, όμως, κόσμο και πάντα η βραδιά είχε και άλλους καλλιτέχνες. Θυμάμαι, επίσης, να πηγαίνω με την αδελφή μου σε εμφανίσεις του Νάσου Πατέτσου, που τραγουδούσε «Ασπρο μου περιστέρι πέτα» και τον «Ναύτη». Αργότερα, όταν άρχισα να εργάζομαι στη «Βραδυνή» τον συνάντησα ως υπεύθυνο των τέλεξ και ερχόταν τακτικά στο σπίτι μας για φαγητό. Κάποιες φορές τον συνόδευα στο πιάνο και έβγαιναν στα μπαλκόνια οι γείτονες και χειροκροτούσαν!
Είχαν από τότε την ομορφιά τους οι καλοκαιρινές συναυλίες. Κι έχουν και οι σημερινές τη δική τους. Είναι ο καιρός, η ζέστη, το κέφι, είναι ο χορός, καθώς η σημερινή νεολαία τα καλοκαίρια βρίσκει διέξοδο στις συναυλίες και χορεύει, όπως κάνει το ίδιο και στα πανηγύρια της επαρχίας, κυρίως στα νησιά, όπου γίνεται το σώσε…
Οπως και να το δει κανείς, το καλοκαίρι έχει τις δικές του χάρες και τη δική του ομορφιά. Μπορεί να έχουν αλλάξει οι καιροί και οι συνήθειες, μπορεί τώρα όλοι να προσπαθούν να αιχμαλωτίσουν τη στιγμή σε μια selfie, αλλά η ομορφιά της παρέας, το κέφι και το γλέντι έχουν απόλυτα συνδεθεί με το καλοκαιράκι. Πηγαίνετε στις συναυλίες. Είναι όμορφα…
Η ΑΚΙΣ
