Η Εκκλησία αποτελούσε για χρόνια τον εύκολο στόχο της Αριστεράς. Με ακραία ξεσπάσματα και εκδηλώσεις άκρατου λαϊκισμού, ανίδεοι βουλευτές (αλλά και ηγέτες) υποστήριζαν ούτε λίγο ούτε πολύ ότι η Εκκλησία πρέπει να… εξαφανιστεί. Τα πράγματα όμως, όπως φαίνεται, άλλαξαν και το τελευταίο διάστημα παρατηρείται μία προσέγγιση που οδηγεί στο άλλο άκρο και προκαλεί εύλογες απορίες. Ξαφνικά ο μαχητικός κ. Τσίπρας έγινε «φίλος» του Αρχιεπισκόπου και του Οικουμενικού Πατριάρχη. Αλλά και ο κ. Ιερώνυμος σε κάθε ευκαιρία στηρίζει αυτές τις νέες «σχέσεις στοργής». Πρόσφατα μάλιστα χοροστάτησε στην κηδεία του πατέρα του Αλέξη Τσίπρα που έγινε στον Διόνυσο. Φυσικά, επρόκειτο για θρησκευτική τελετή, αλλά το γεγονός δεν παύει να ξενίζει, αν σκεφτεί κανείς ότι ο κ. Τσίπρας στην ορκωμοσία της Βουλής δεν κάνει ούτε καν τον σταυρό του.
Το αποκορύφωμα όλων αυτών των διεργασιών είναι ένα συνέδριο που (όπως αποκάλυψε το «Βήμα») θα διοργανωθεί στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο με θέμα «Εκκλησία και Αριστερά» και κεντρικούς ομιλητές τον κ. Ιερώνυμο και τους ηγέτες των αριστερών κομμάτων της χώρας. Η αποδοχή της πρότασης από την πλευρά της Αρχιεπισκοπής προκάλεσε έντονο προβληματισμό σε εκκλησιαστικούς κύκλους. «Τι δουλειά έχει η Εκκλησία να συζητά τις σχέσεις της με κόμματα και ιδεολογίες;» ανέφερε στη «δημοκρατία» ιεράρχης της βόρειας Ελλάδας και πρόσθεσε:
«Φαντάζεστε τι σάλος θα είχε ξεσπάσει, αν ο Αρχιεπίσκοπος συμμετείχε σε συνέδριο με θέμα “Εκκλησιά και Δεξιά” και καλεσμένους, μεταξύ άλλων, τον Καρατζαφέρη και τον Μιχαλολιάκο;»
Πράγματι προκαλούν απορίες όχι μόνο το θέμα του Συνεδρίου αλλά και η ευκολία με την οποία η Εκκλησία οδηγείται σε παγίδα. Η «αριστερή στροφή» του Αρχιεπισκόπου μπορεί να έχει τις σκοπιμότητές της, αλλά δεν μπορεί να ξεπερνά τα όρια. Φυσικά, ένα ολόκληρο μιντιακό σύστημα χαιρετίζει τώρα αυτή την εξέλιξη, αλλά το ίδιο σύστημα πριν από λίγα χρόνια κατηγορούσε τη λεγόμενη «δεξιά του Κυρίου» για εναγκαλισμό με συγκεκριμένους χώρους. Τώρα η «αριστερά του κυρίου» είναι καλή και αποδεκτή;
Ο κ. Τσίπρας μέχρι πριν από λίγο καιρό υποστήριζε με πάθος «τον πλήρη διαχωρισμό ρόλων Εκκλησίας – Κράτους, με πλήρη αρμοδιότητα της Πολιτείας σε ζητήματα γάμου, ονοματοδοσίας και την αντικατάσταση του μαθήματος των Θρησκευτικών από μία επιστημονική προσέγγιση του φαινομένου της θρησκείας». Τελευταία όμως όσο ανέβαιναν τα ποσοστά του κόμματός του τόσο «μαλάκωνε» τις εντιεκκλησιαστικές θέσεις του. Πλέον μιλάει για «σεβασμό και διάλογο». Προφανώς ο στόχος για κατάληψη της εξουσίας περνάει μέσα από τις ψήφους των πιστών. Αλλά και ο κ. Ιερώνυμος, αφενός, φτιάχνει το έδαφος ώστε, αν έρθει μια πολιτική ανατροπή, αυτή να μην επηρεάσει την Εκκλησία και, αφετέρου, δεν θέλει τον ΣΥΡΙΖΑ εμπόδιο στα σχέδια αξιοποίησης της εκκλησιαστικής περιουσίας.
Θυμίζουμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ αντέδρασε έντονα (και ουσιαστικά ακύρωσε) πριν από λίγους μήνες στο σχέδιο νόμου για τα φωτοβολταϊκά της Εκκλησίας στη Μονή Πεντέλης. Τότε μάλιστα ο Αρχιεπίσκοπος εμφανιζόταν θυμωμένος και ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Δημήτρης Παπαδημούλης μιλούσε για «νέο Βατοπαίδι».
Ομως κύλησε νερό στο αυλάκι και τα πράγματα άλλαξαν. Το πρόσφατο αντιμνημονιακό προφίλ του Αρχιεπισκόπου ενδεχομένως συνδέεται με όλα αυτά, αφού ο κ. Ιερώνυμος δεν μας είχε συνηθίσει σε τέτοιες πολιτικές παρεμβάσεις. Ο μητροπολίτης Θεσσαλονίκης κ. Ανθιμος, μάλιστα, είχε δηλώσει σε συνέντευξή του ότι «ο Αρχιεπίσκοπος ως την ώρα που έφυγε η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και του Παπανδρέου μιλούσε σπάνια και άτονα. Στη συνέχεια όμως άλλαξε και ήταν χρήσιμος».
Η αριστερή στροφή πάντως δεν μένει απαρατήρητη στους εκκλησιαστικούς κύκλους και εδώ και καιρό προκαλεί σχόλια. Φυσικά η προσέγγιση είναι θετικό γεγονός αλλά, όταν αυτό γίνεται με διοργάνωση συνεδρίων όπως αυτό της Θεσσαλονίκης, το ζήτημα ξεφεύγει. Εκτός κι αν ο κ. Τσίπρας είχε ξαφνικά την… επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος. Εξάλλου μέχρι και Μοναστήρι επισκέφθηκε πρόσφατα στις Σέρρες.
Δημήτρης Ριζούλης
