A στραψε και βρόντηξε ο βουλευτής των Ανεξάρτητων Ελλήνων Κώστας Ζουράρις σχετικά με τις επιθέσεις που δέχεται ο Σταύρος Κοντονής από το σύστημα της… παράγκας, με αιχμή του δόρατος την εφημερίδα «Παραπολιτικά», που φαίνεται ότι διαθέτει μαγική σφαίρα (ή… άκρες με υπουργούς που κατοικοεδρεύουν στο Μαξίμου) πάνω στα τραπέζια που διοργανώνουν εσχάτως, και προέβλεψε ότι στον ανασχηματισμό που έρχεται θα χάσει το χαρτοφυλάκιό του. (Πού το ξέρουν, αλήθεια; Ποιος τους το είπε;)
Αναφερόμενος ο κ. Ζουράρις στην πιθανότητα αντικατάστασης του υφυπουργού Αθλητισμού στον επικείμενο ανασχηματισμό και με αφορμή όσα συνέβησαν στον προχθεσινό ποδοσφαιρικό αγώνα Ολυμπιακού – ΠΑΟΚ, μιλώντας στον σταθμό Metropolis μίλησε για υπόκοσμο.
«Μετά τα χθεσινά, αν γίνει ανασχηματισμός και λείψει ο Κοντονής από τη νέα κυβέρνηση, σημαίνει ότι ο υπόκοσμος της ΠΑΕ έχει κάποιον δίαυλο με την κυβέρνηση. Θα πρόκειται περί σκανδάλου. Αν αποσύρει τον Κοντονή ο Τσίπρας, θα φανεί ότι κάτι γίνεται με την ΠΑΕ Ολυμπιακός και νομίζω ότι θα το αντιληφθεί ο πρωθυπουργός. Τους έχει ζορίσει πολύ ο Κοντονής, γι’ αυτό τα κάνουν αυτά» τόνισε ο κ. Ζουράρις.
Φίμωτρο και μαύρο
Για τα 20.000 ευρώ που ζητήθηκαν από τον ραδιοφωνικό σταθμό της Θεσσαλονίκης για τη μετάδοση του ματς ο βουλευτής των ΑΝ.ΕΛ. ανέφερε: «Πρόκειται καθαρά για φίμωτρο και μαύρο. Για να τσακίσουν ένα ραδιόφωνο. Να τους ζητήσουμε κι εμείς 100.000 στην Τούμπα, αυτοί έχουν πιο πολλά λεφτά από εμάς. Ακουσα χθες έναν φοβερό σπουδαρχίδη της ΠΑΕ Ολυμπιακός να λέει ότι ελπίζουν να έχουν την ίδια υποδοχή στη Θεσσαλονίκη όπως στον Πειραιά. Να τους υποδεχθούμε κι εμείς εδώ με πανό και συνθήματα σαν κι αυτά για τον Κοντονή».
Και όλα αυτά λίγες ώρες έπειτα από, υποτίθεται, αποκαλυπτικό δημοσίευμα (το Σάββατο) της εφημερίδας «Παραπολιτικά» που στοχοποιούσε τη σύζυγο του υφυπουργού, ο οποίος, με ανακοίνωσή του, «άστραψε και βρόντηξε» λέγοντας: «Η… παράγκα δεν με πτοεί».
Ιδού πώς λειτουργεί το «παρακρατικό σύστημα»!
Με πρωτοσέλιδο άρθρο της την 1η Αυγούστου η «δημοκρατία», είχε αποκαλύψει τους τρόπους που λειτουργούσε και εξακολουθεί να λειτουργεί το «παρακρατικό σύστημα», που στην προμετωπίδα του έχει το αξίωμα: «Ζήσε εσύ κι άσε τους άλλους να πεθάνουν». Τα βήματα και η συμπεριφορά του είχαν αναλυθεί βήμα βήμα: Στην αρχή (γράφαμε τότε) ελέγχθηκε ο αθλητικός Τύπος. Δεν ήταν και δύσκολο. Χρήματα, απειλές, ξυλοδαρμοί ήταν κάποια από τα μέσα που χρησιμοποιήθηκαν.
Στην πορεία, όμως, με την άκρατη επιθυμία του συστήματος για απόλυτη κυριαρχία σε όλους τους τομείς, το σχέδιο επιρροής στον Τύπο μπήκε στη δεύτερη, πιο κρίσιμη φάση του. Τα αθλητικά μέσα δεν ήταν αρκετά πλέον και είχαν ήδη, εκτός ελάχιστων εξαιρέσεων, υποταχθεί. Σειρά είχαν τα μεγάλα, πολιτικής χροιάς ΜΜΕ. Ο λόγος; Πρώτα απ’ όλα, για την αμυντική λειτουργία. Το σύστημα δεν ήθελε ενοχλητικούς δημοσιογράφους στα πόδια του. Και, πλέον, τα επίμαχα ζητήματα δεν ήταν αθλητικού ενδιαφέροντος. Η πολιτική και η επιχειρηματική επιρροή ήταν τα ζητούμενα. Και η δεύτερη φάση εστέφθη 
με επιτυχία. Για διαφορετικούς λόγους, οικονομικούς, εκφοβισμού, «χρήσης» της ισχύος της ομάδας, τα περισσότερα μέσα, έστω και αν δεν υποτάχθηκαν πλήρως, πάντως σιώπησαν! Και περνάμε στην τρίτη και φαρμακερή φάση: Πώς θα αναγκάσουμε τους αντίπαλους επιχειρηματίες, τους απείθαρχους εκδότες και δημοσιογράφους, τους ανυπάκουους πολιτικούς να συνεργαστούν ή, έστω, να «αδιαφορούν»; Μάλλον απλό: Πρώτα «βοηθάμε» έναν «φίλο» μας δημοσιογράφο να εκδώσει μια εβδομαδιαία εφημερίδα. Η επένδυση μεγάλη. Το ενδιαφέρον είναι στα πρόσωπα-στόχους -δήθεν- αποκαλυπτικών ρεπορτάζ. Το καθένα, για διαφορετικούς λόγους, μη συνεργάσιμο. Από εμμονική κριτική έως χυδαία κατασυκοφάντηση.
Και αφού έγιναν αυτά, ήρθε η ώρα να γίνουν τα επόμενα βήματα. Εγραφε την 1η Αυγούστου το άρθρο της «δημοκρατίας»: «Ο μηχανισμός έπρεπε να ενισχυθεί. Με επιπλέον έντυπα, μηδαμινής κυκλοφορίας και ραδιόφωνο. Ο στόχος τριπλός! Από τη μια, να δημιουργηθούν “θέσεις εργασίας” για τη δημιουργία δημοσιογραφικής ασπίδας. Από την άλλη, η δημιουργία δικτύου μέσων για την εξολόθρευση των αντιπάλων μας. Τέλος, η πρόκληση ζημιάς στους ενοχλητικούς και απείθαρχους εκδότες, με οποιοδήποτε κόστος! Και, βέβαια, νέα μέσα! Το περίφημο διαδίκτυο στην υπηρεσία της “ανεξάρτητης ενημέρωσης”. Ιδιόκτητα ή “συνεργαζόμενα” sites και blogs, που αναμετέδιδαν -και ακόμα αναμεταδίδουν- HMV (His Master’s Voice ή, ελληνιστί, τη φωνή του αφέντη)». Ακριβώς έτσι, αλλά, όπως ο κάθε καλόπιστος μπορεί να αντιληφθεί, τα άγρια παιχνίδια του υποκόσμου συνεχίζονται.
