Περιθάλπουμε και συνυπάρχουμε συνεργαζόμενοι με κάθε άτομο ή σύνολο που μπορεί μεν να έχει διαφορετική φιλοσοφία, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι κινδυνεύουμε να αφανιστούμε
Του π.
ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ
ΧΡΥΣΟΠΟΥΛΟΥ
O άνθρωπος είναι από τη φύση του ανήσυχο ον. Ποτέ δεν ικανοποιείται μ’ αυτό που έχει. Προσπαθεί να βελτιώσει διαρκώς τη θέση του κοινωνικά, μορφωτικά, οικονομικά. Οταν ο τόπος του δεν ικανοποιεί τα «θέλω» του, βρίσκει διέξοδο στη μετανάστευση. Ταυτόχρονα, απολυταρχικά -πολιτικά ή θρησκευτικά- καθεστώτα εξωθούν αρκετούς στη φυγή. Παράλληλα, οι πόλεμοι, που ποτέ δεν σταμάτησαν, δημιούργησαν όχι μόνο ερείπια πόλεων αλλά και ανθρώπων. Ολα αυτά δημιούργησαν μεταναστευτικά και προσφυγικά ρεύματα. Οικονομικοί μετανάστες και πρόσφυγες από εμπόλεμες ζώνες εμφανίστηκαν ποικιλόμορφα και μας κάλεσαν ποικιλότροπα να δείξουμε συναισθήματα φιλοξενίας, περίθαλψης, κατανόησης. Το παρελθόν μας -ως Ελλήνων γένους- μας φέρνει τα παραδείγματα όπου θα πρέπει να βαδίσουμε. Αν τα ξεχνούσαμε, θα ήμασταν αναπολόγητοι ενώπιον της Ιστορίας και των ανθρώπων.
Η παγκοσμιοποίηση ως όρος και κατάσταση είναι πλέον μια πραγματικότητα, που μας προκαλεί να τη διαχειριστούμε με σύνεση, χωρίς δαιμονοποίηση όσων φέρνει, αλλά και χωρίς υποτέλειας πρακτική σε όσα μας φαίνονται πρωτόγνωρα, ελκυστικά και χρήσιμα. Η για οποιονδήποτε λόγο και οσοδήποτε χρόνο μετακίνηση, ακόμα και στάση, πληθυσμών φέρνει την αναπόφευκτη κινητικότητα ιδεών, θρησκειών, φιλοσοφιών.
Αν και οι τρόποι έκφρασης ποικίλλουν, όλοι κρύβουν θέληση προβολής ή ακόμα και επιβολής. Οι μέθοδοι και η συντήρηση αντίδρασης δεν σχεδιάζονται, αλλά έρχονται αυθόρμητα. Η πιθανότητα να είναι σχεδιασμένες κινήσεις, προκειμένου να υπάρξουν ποικιλόμορφες αλλοιώσεις, μας προξενεί προβληματισμό. Η κινδυνολογία όμως δεν πρέπει να είναι μέσο αντίδρασης, ενώ η προσήλωση στις ιδέες μας παραμένει το ύστατο μέτρο αντίστασης. Αξιο παρατήρησης είναι και το εξής: η διαφορετικότητα σε κουλτούρα, θρησκεία, έθιμα δεν σημαίνει και πόλεμο έναντι των δικών μας. Ταυτόχρονα, όσοι έχουν διαφορετικές απόψεις δεν δικαιούνται να μηχανεύονται τρόπους θεμιτούς ή αθέμιτους για να τις επιβάλουν. Τότε θα σπεύσουν με τον τρόπο τους να επιβεβαιώσουν όσους δήλωναν παντού επιφυλάξεις.
Ως χριστιανοί, μάλιστα, έχουμε και τον Χριστό, που όχι απλώς έδειξε, αλλά απαίτησε τη στοργή και τη βοήθεια σε κάθε μορφής ξένο, προβληματικό, διαφορετικό. Στο πρόσωπο των «άλλων» έδειξε το δικό Του. Αρα οι ευθύνες μας πολλαπλασιάζονται και μας δείχνουν όχι απλώς καθήκον αλλά υποχρέωση να καταγράψουμε τα στοιχεία, τις συνέπειες, τις παραμέτρους με τη συνύπαρξη θρησκευτικών πληθυσμών, μέσα στο πλαίσιο της παραπάνω περιγραφόμενης παγκοσμιοποίησης.
Οταν ξεφύγουμε από τη σκέψη -για κάποιους- και τον φόβο -για άλλους- όσον αφορά το θέμα του προσηλυτισμού, τότε μπορούμε να βρούμε και δικαιώματα, αλήθειες και υποχρεώσεις. Οι διαφορετικοί από εμάς δεν μπορεί να είναι και εχθροί μας. Η πολιτιστική ταυτότητα, η εκπαίδευση, οι χώροι υγείας, το εργασιακό περιβάλλον, οι θρησκευτικές πεποιθήσεις είναι παράγοντες συνύπαρξης, δημιουργίας και ηρεμίας αλλογενών και γηγενών. Για όλους υπάρχει πεδίο δράσης και γνώσης με τους επισκέπτες, μετανάστες, πρόσφυγες. Κάπου ανάμεσα μπορούμε να βρούμε τον εαυτό μας, αφού ως λαός έχουμε βρεθεί στο παρελθόν σε μία από τις παραπάνω ομάδες. Η διάκριση ως αρετή είναι απαραίτητη απ’ όλους και για όλους.
Ας το παραδεχθούμε· έχουμε γίνει μια γειτονιά ιδεών, θρησκειών, πολιτισμών, με τα θετικά αποτελέσματα και τις συνέπειές του. Στην περίπτωση αυτή, ρεαλισμός δεν σημαίνει εφησυχασμός. Περιθάλπουμε, συνυπάρχουμε συνεργαζόμενοι με κάθε άτομο ή σύνολο που μπορεί μεν να έχει διαφορετική φιλοσοφία, δεν σημαίνει όμως ότι κινδυνεύουμε να αφανιστούμε ή να εξοστρακιστούμε. Τόσο, άλλωστε, αμφισβητούμενες είναι οι ρίζες μας και τόσο επικίνδυνα τα θεμέλιά μας;
Από την Εφημερίδα Ορθόδοξη Αλήθεια
