Ο άνθρωπος που πάει εκκλησία βλέπει υπέροχες αλλαγές μέσα του και γύρω τουΓράφει ο
π. Ανδρέας Κονάνος*
Α υτή η ανέραστη συμπεριφορά σου, χωρίς γλυκύτητα κι αγάπη, χωρίς αποδοχή και κατανόηση, κάνει τον άντρα σου να κλοτσάει και να αντιδρά. Κλοτσάει κι εσένα, κλοτσάει και την Εκκλησία, και τον Θεό, και εμένα. Εξαιτίας σου. Γιατί, τι συμπέρασμα βγάζει ο άντρας σου – και με το δίκιο του; «Εφόσον η γυναίκα μου πάει εκκλησία και γίνεται έτσι, σημαίνει ότι έτσι την κάνουν οι παπάδες, έτσι γίνεται κανείς στην εκκλησία». Δεν είναι όμως αυτή η αλήθεια. Ο άνθρωπος που πάει στην εκκλησία σωστά βλέπει υπέροχες αλλαγές μέσα του και γύρω του. Γλυκαίνει ο χαρακτήρας του, μαλακώνει η ψυχή του, αγαπάει τον άνθρωπό του. Ζήστε τη συζυγία σας με τρόπο πλήρη, σωστό και ισορροπημένο, ώστε να μπορείτε να χαρείτε και οι ίδιοι και να δώσετε χαρά στον άνθρωπό σας.
Δεν παντρεύτηκες για να ζήσεις σαν καλόγερος. Δεν παντρεύτηκες για να καταπιέζεις τις επιθυμίες σου, τη βαθιά ανάγκη σου για χαρά, αγάπη και ενότητα με τον σύζυγο ή τη σύζυγό σου. Αν θες να μάθει ο άντρας σου να νηστεύει, να προσεύχεται και να ζει τη ζωή του Χριστού, πρέπει πρώτα να τον γλυκάνεις. Κάθε γυναίκα ξέρει να γλυκαίνει τον άνθρωπό της όταν θέλει. Η γυναίκα κρατάει τα κλειδιά της οικογένειας. Και ξέρει τέλεια τα κουμπιά του άντρα της. Μια χαρά τα ξέρει όλα. Αρκεί να το θελήσει! Οταν θες να πάρεις το συνολάκι, ξέρεις τον τρόπο.
Και το πετυχαίνεις στο τέλος. Οταν γίνει αυτό που θέλεις, όμως, αρχίζεις πάλι το άλλο πρόγραμμα. Μην κοροϊδευόμαστε. Μπορούμε, αρκεί να το θελήσουμε, να γίνουμε πιο αληθινοί και ειλικρινείς. Και να μιλάτε λίγο πιο γλυκά μεταξύ σας. Πιστεύω να ξέρεις με λεπτομέρειες τη ζωή του συντρόφου σου.
Ρώτησα κάποιον: «Τη γυναίκα σου την ξέρεις;» «Την ξέρω» μου λέει. Του λέω: «Τι φαγητό τής αρέσει; Για να δω πόσο την έχεις καταλάβει». «Ξέρω κι εγώ τι της αρέσει; Ολα τα τρώει» μου απαντάει. «Εντάξει, όλα τα τρώει. Το ξέρω. Ο άνθρωπος είναι παμφάγο πλάσμα. Μα ως άνθρωπος, τι της αρέσει ιδιαιτέρως;» «Ξέρω κι εγώ, ρε πάτερ, τι θέλει ιδιαιτέρως; Τι με ρωτάς τώρα; Αυτή η ερώτηση που μου κάνεις είναι θεολογική;» «Οχι, δεν είναι θεολογική. Μα στη ζωή όλα είναι θεολογικά!» «Γιατί ρωτάς όμως για το φαγητό;» μου λέει. «Για να δω πόσο την αγαπάς». «Γιατί; Οι άλλοι άντρες ξέρουν;» «Και βέβαια ξέρουν. Ρώτησα τον άλλον και μου λέει “η γυναίκα μου τα τρώει όλα, αλλά της αρέσει πάρα πολύ το κοτόπουλο με πατάτες στον φούρνο και παγωτό βανίλια. Οταν θέλω να της δώσω χαρά, της παίρνω παγωτό βανίλια και ενθουσιάζεται. Την τρελαίνει, της αρέσει πάρα πολύ”».
Αυτός όμως χαμπάρι δεν είχε πάρει. Με τη γυναίκα του ούτε που είχε ασχοληθεί. Είδες τι μου είπε; «Τι τρώει;» «Ολα τα τρώει». «Της μιλάς γλυκά της γυναίκας σου;» «Προσπαθώ, αλλά δεν θέλει τώρα γλύκες». Είναι κάποιοι που θεωρούν πνευματικότητα τη σοβαρότητα. Και νομίζουν ότι ο πνευματικός άνθρωπος πρέπει να είναι αυστηρός, σκυθρωπός και λίγο μουτρωμένος.
*Από το βιβλίο του π. Ανδρέα Κονάνου «Στο βάθος κήπος» των εκδόσεων Αθως
