Πενθεί ο πνευματικός κόσμος της Ελλάδας για την εκδημία του σπουδαίου δοκιμιογράφου, ερευνητή, δημοσιογράφου και ποιητή Σαράντου Καργάκου, ο οποίος νικήθηκε από τον καρκίνο. Ηθελε να «φύγει» αξιοπρεπώς, είχε πει στην «Ο.Α.»Εκοιμήθη το πρωί της περασμένης Δευτέρας ο σπουδαίος φιλόλογος και ιστορικός του Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας Σαράντος Καργάκος, νικημένος από τον καρκίνο. Ο ακαδημαϊκός κόσμος -και όχι μόνο- πενθεί και πονά για τη σημαντική αυτή απώλεια. «Εφυγε» ένας σπουδαίος δοκιμιογράφος, ερευνητής, δημοσιογράφος, ποιητής ή, για όσους τον γνωρίσαμε, ο «δάσκαλος της καρδιάς μας».
Γεννήθηκε στις 16 Ιουλίου 1937 στο Γύθειο. Ηταν το πρώτο από τα τρία παιδιά της οικογένειας. Τα παιδικά του χρόνια δεν ήταν καθόλου εύκολα. Ο ίδιος είχε εκμυστηρευτεί στην «Ορθόδοξη Αλήθεια» ότι η σκιά του πολέμου βάραινε ακόμη την ψυχή του. Δεν ξέχασε ποτέ ότι τότε όλη η ομορφιά της οικογένειας βυθίστηκε στο απόλυτο σκοτάδι, στο σκληρό πένθος. Με πόνο διηγούνταν ότι οι Γερμανοί κατακτητές μπροστά στα μάτια του, ανήλικο παιδί τότε, εκτέλεσαν τα αδέλφια του πατέρα του. Ηταν η στιγμή που ο μικρός Σαράντος ενηλικιώθηκε απότομα και με αγωνία αλλά χωρίς φόβο στεκόταν δίπλα στη μητέρα του, θεωρώντας ότι ήταν αυτός που έπρεπε να στηρίξει αυτή την οικογένεια.
Εμαθε τα πρώτα του γράμματα σε ένα κτίριο από το οποίο έλειπαν και τα βασικά. Δεν είχαν ούτε θρανία. Πήγαιναν με το σκαμνάκι τους και μία πλάκα με κονδύλι για αναγνωστικό. Το σχολείο τού προκαλούσε απέχθεια και δεν ήταν καλός μαθητής. Το «άγιο ξύλο» όμως, όπως ο ίδιος το χαρακτήριζε, της δασκάλας του αλλά και της μητέρας του τον οδήγησε ώστε να σκεφτεί την προοπτική να μελετήσει. Τα πάντα άλλαξαν. Ο αδιάφορος μαθητής είχε μεταμορφωθεί σε έναν επιμελή νέο, που διψούσε για γνώση.
Το 1951 η οικογένεια Καργάκου μετεγκαταστάθηκε στην Αθήνα, συγκεκριμένα στο Αιγάλεω, όπου ο νεαρός Σαράντος ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του. Μια ξαφνική ασθένεια του πατέρα του τον ανάγκασε να αρχίσει να εργάζεται από νωρίς. Ασχολήθηκε με διάφορα επαγγέλματα. Πουλούσε μπανέλες για πουκάμισα και τσάντες, ενώ κατέληξε σε ένα ξυλουργείο, όπου έμαθε άριστα την τέχνη. Το πρωί σκληρή δουλειά και το βράδυ μελέτη, γιατί κύριος στόχος και σκοπός του ήταν να εισαχθεί σε Ανώτατο Εκπαιδευτικό Ιδρυμα. Και τα κατάφερε. Το 1957 έδωσε εξετάσεις για τη Φιλοσοφική Σχολή και εισήχθη τρίτος. Ωστόσο έναν χρόνο αργότερα ο θάνατος του πατέρα του οδήγησε την οικογένεια σε οικονομική δυσχέρεια. Μόνο ένας θείος του ιερέας τους βοηθούσε, δίνοντάς τους κάποιες φορές πρόσφορα που είχαν μείνει στην εκκλησία, τα οποία η μητέρα του έκανε παξιμάδια.
Τότε εργάστηκε επί περίπου δύο χρόνια ως εμποροϋπάλληλος στην οδό Σταδίου. Εκείνη την περίοδο άρχισε και τα πρώτα του ιδιαίτερα μαθήματα. Τα μεσημέρια, όταν έκλεινε το μαγαζί, πήγαινε και έκανε μάθημα σε παιδιά, με αντίτιμο ένα πιάτο φαγητό.
Κατόπιν σταμάτησε τη διδασκαλία σε σχολεία και συνέχισε μόνο τα φροντιστηριακά μαθήματα, διότι δεν μπορούσε να δεχτεί την πίεση του υπουργείου Παιδείας.
Αρθρογραφούσε σε εφημερίδες και περιοδικά από το 1961, ενώ η συγγραφική δράση του άρχισε το 1969 με διδακτικά βιβλία και συνεχίστηκε με ιστορικά, δοκίμια, συντακτικό αλλά και ποιητικές συλλογές. Τα πονήματά του ξεπερνούν τα 100, ενώ τα βιβλία που αποτέλεσαν σταθμό είναι η «Ιστορία του ελληνικού κόσμου και του μείζονος χώρου», η «Ιστορία των αρχαίων Αθηνών» και η «Ιστορία της αρχαίας Σπάρτης».
Μια σπουδαία καινοτομία υπάρχει και στο συντακτικό που συνέγραψε. Είχε συμπεριλάβει στα παραδείγματα εκκλησιαστικές φράσεις, θεωρώντας ότι, αφού τα παιδιά πάνε από νωρίς στην εκκλησία, τα ακούσματα αυτά τους είναι οικεία. «Για παράδειγμα, το δέομαι συντάσσεται με γενική: “του Κυρίου δεηθώμεν» είχε πει.
Συνεργάτης της «Ορθόδοξης Αλήθειας»
Υπήρξε επί σειρά ετών συνεργάτης του Ραδιοφωνικού Σταθμού της Εκκλησίας της Ελλάδος, ενώ πάντοτε ήταν πρόθυμος να σχολιάσει τα γεγονότα ή να παραχωρήσει συνέντευξη στην «Ορθόδοξη Αλήθεια», με δηλώσεις για την πολιτική ή την κοινωνική επικαιρότητα που πολλές φορές θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν προφητικές. Παρά τις δελεαστικές προτάσεις που του είχαν γίνει από πολιτικούς αρχηγούς να πολιτευτεί, αρνήθηκε την «αρένα» της πολιτικής.
Ο ίδιος είχε δηλώσει στην «Ορθόδοξη Αλήθεια» ότι δεν τον φόβιζε ο θάνατος, το μόνο που τον τρόμαζε ήταν να μη φτάσει συντετριμμένος στις πύλες του Αδη. Ηθελε να «φύγει» αξιοπρεπώς και να διατηρήσει το χιούμορ του έως την τελευταία στιγμή. Κι αυτό όχι από ασέβεια αλλά επειδή θεωρούσε πως έζησε καλά. Ναι μεν σκληρά, αλλά ευχαριστημένος και γεμάτος από τη ζωή. Καλό ταξίδι, Δάσκαλε!
Από την Εφημερίδα Ορθόδοξη Αλήθεια
