Κρατούμενος ξυλοκοπούσε συγκρατούμενούς του και απαιτούσε χρήματα από τις οικογένειές τους, κάτω απ’ τη μύτη των υπαλλήλων. «Δεν γνωρίζαμε» απαντά η διοίκηση!
Κράτος εν κράτει στις Φυλακές Κορυδαλλού, με ξυλοδαρμούς, εκβιασμούς κρατουμένων από συγκρατούμενους και με μια διοίκηση που «δεν είδε, δεν άκουσε τίποτα». Οι νέες αποκαλύψεις από τη Β΄ Πτέρυγα των Φυλακών Κορυδαλλού επαναφέρουν με τον πιο ωμό τρόπο ένα ερώτημα που εδώ και χρόνια αιωρείται πάνω από το μεγαλύτερο σωφρονιστικό κατάστημα της χώρας: Ποιος διοικεί πραγματικά τις φυλακές;
Τα βίντεο-ντοκουμέντα που ήρθαν στο φως, με κρατούμενο να ξυλοκοπεί συγκρατούμενούς του και να απαιτεί χρήματα από τις οικογένειές τους, δεν καταγράφουν απλώς ένα μεμονωμένο περιστατικό βίας. Αποτυπώνουν τη λειτουργία ενός παράλληλου μηχανισμού εξουσίας, ενός άτυπου «κράτους εν κράτει» που φαίνεται να δρα ανενόχλητο πίσω από τα κάγκελα της φυλακής, έχοντας επιβάλει τον «νόμο της σιωπής» στους κρατουμένους.
Σύμφωνα με τις καταγγελίες, κρατούμενοι γίνονταν στόχοι συστηματικών εκβιασμών και κακοποιήσεων, με βασικό μοχλό τον φόβο. Ο φερόμενος ως πρωταγωνιστής της υπόθεσης, ισοβίτης ασιατικής καταγωγής με βαρύ ποινικό παρελθόν και εμπλοκή -κατά πληροφορίες- σε υπόθεση δολοφονίας σε άλλη φυλακή, εμφανίζεται να επιβάλλει καθεστώς τρόμου μέσα στην πτέρυγα.
Το modus operandi παραπέμπει περισσότερο σε οργανωμένο κύκλωμα παρά σε αυθόρμητη παραβατική συμπεριφορά: ξυλοδαρμοί, βιντεοσκόπηση της κακοποίησης και αποστολή υλικού ή απαιτήσεων στις οικογένειες για χρηματικά ανταλλάγματα. Το κρίσιμο ζήτημα δεν είναι μόνο τι έκανε ένας κρατούμενος, αλλά πώς κατάφερε να το κάνει με τέτοια άνεση, «κάτω από τη μύτη» της διοίκησης των φυλακών και των σωφρονιστικών υπαλλήλων. Σε έναν χώρο που υποτίθεται πως τελεί υπό συνεχή επιτήρηση, με ελέγχους και φύλαξη, αναπτύσσεται ένας οργανωμένος μηχανισμός εκβίασης! Η απάντηση «δεν γνωρίζαμε» από τη διοίκηση των Φυλακών Κορυδαλλού δεν αρκεί. Αντίθετα, ενισχύει την εικόνα θεσμικής αδράνειας ή και αδυναμίας ελέγχου.
Οι συγγενείς των θυμάτων δηλώνουν αποφασισμένοι να προσφύγουν στην Υπηρεσία Εσωτερικών Υποθέσεων της Αστυνομίας, ζητώντας να διερευνηθεί αν υπήρξε πλημμελής άσκηση καθηκόντων ή ανοχή από σωφρονιστικούς υπαλλήλους. Η υπόθεση εκθέτει συνολικά το σωφρονιστικό σύστημα. Οταν ένας ισοβίτης φέρεται ότι λειτουργεί ως ανεπίσημος «άρχοντας» πτέρυγας, επιβάλλοντας δικούς του κανόνες και οικονομικά ανταλλάγματα, τότε το πρόβλημα δεν είναι ατομικό, αλλά δομικό. Οι φυλακές δεν μπορούν να μετατρέπονται σε κλειστές ζώνες ανομίας όπου οι πιο αδύναμοι κρατούμενοι γίνονται αντικείμενο εκμετάλλευσης.
Το ερώτημα πλέον δεν είναι αν θα διαταχθεί ακόμη μία έρευνα, αλλά αν υπάρχει πραγματική βούληση να σπάσει ο κύκλος σιωπής που εδώ και χρόνια επιτρέπει σε τέτοια φαινόμενα να αναπαράγονται κάτω από τη μύτη της διοίκησης. Σημαντικός είναι και ο ρόλος των εισαγγελέων Πρωτοδικών και Εφετών Πειραιά που είναι αρμόδιοι για τη λειτουργία των Φυλακών Κορυδαλλού. Αν μη τι άλλο θα πρέπει να σπάσουν το… απόστημα και την «ομερτά» εντός των τειχών του μεγαλύτερου σωφρονιστικού καταστήματος της χώρας.
