● Η στήλη αγαπά το σινεμά και την τηλεόραση και υπεραγαπά τις cult (ελληνιστί τις γραφικο-κίτς εκδοχές τους). Εχοντας αυτή την τάση, ήταν αναπόφευκτο να εγγραφούμε στην εξαιρετική σελίδα του facebook η οποία αποκαλείται «Σύλλογος Φίλων Κακού Σινεμά». Εκεί διαβάσαμε μια ανυπέρβλητη αναλυσάρα για την ερμηνεία του Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη στο τηλεοπτικό σίριαλ «Ο γιατρός». Απολαύστε την και έπειτα σπεύσατε να εγγραφείτε και εσείς σ’ αυτή την απίθανη ομήγυρη των γκουρμέ σινεφίλ και σομελιέ τηλεορασάκηδων:
● «Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης στον ”Γιατρό” ή αλλιώς ο άνθρωπος που δεν χειρουργεί απλά, κάνει ψυχοθεραπεία με νυστέρι. Υποδύεται έναν γιατρό με παρελθόν, παρόν και τόσο βάθος, που χρειάζεσαι αξονική τομογραφία για να τον κατανοήσεις. Δεν είναι απλά γιατρός, είναι φιλόσοφος με στηθοσκόπιο, είναι ο Ηράκλειτος με μπεταντίν. Το βράδυ γράφει σκέψεις για την ανθρώπινη ύπαρξη και το πρωί κάνει διάγνωση μόνο με το βλέμμα, το οποίο διαπερνά τον ασθενή σαν laser. Μιλάει σιγά, βαθιά, με διαστήματα, σαν να αφήνει το κοινό να χωνέψει την κάθε του λέξη ή σαν να περιμένει το μοντάζ να βάλει μουσική, π.χ. “η αρτηρία… δεν είναι το πρόβλημα… το πρόβλημα… είναι ότι έχεις πάψει… να ελπίζεις”, και μετά κάνει μια παύση που κρατάει περισσότερο και από το ΕΣΥ σε απεργία. Φοράει την ιατρική ποδιά, σαν να είναι ράσο ιερού τάγματος χειρουργικής σοφίας, τα γυαλιά του (όταν τα φοράει) είναι τόσο κομψά, που ακόμα και τα μικρόβια νιώθουν ντροπή να τον πλησιάσουν, το περπάτημά του είναι σταθερό, υπολογισμένο, σαν να πρόκειται να πει σε κάποιον “θα κάνουμε ό,τι μπορούμε, αλλά… τον ήπιατε”. Είναι ο μόνος που σώζει ασθενή με συνδυασμό ιατρικής και υπαρξιακής ανάλυσης επιπέδου Καζαντζάκη. Και φυσικά κάθε φορά που κοιτάζει έξω από το παράθυρο, κάποιος ασθενής θεραπεύεται από μόνος του, από σεβασμό, ρε μ@λ@κες, ο Μαρκουλάκης στον “Γιατρό” είναι σαν τον Dr. House, αλλά αν είχε τελειώσει Φιλοσοφική, είχε διαβάσει Παπαδιαμάντη, και κρατούσε τα υπαρξιακά βάρη του ελληνικού συστήματος υγείας».
π
