Το 10% του πληθυσμού ζει με λιγότερα από 801 ευρώ τον μήνα
- Του Νίκου Σώκου
Η Ελλάδα σταμάτησε να είναι μια χώρα σε κρίση και εξελίχθηκε σε μια χώρα με μόνιμη, θεσμοθετημένη παρακμή. Το κυβερνητικό ψέμα για μια ισχυρή οικονομία θάβεται καθημερινά κάτω από τα συντρίμμια των οικογενειακών προϋπολογισμών.
Τα στοιχεία της διεθνούς πλατφόρμας Paylab φανερώνουν το αποκρουστικό πρόσωπο ενός κοινωνικού κανιβαλισμού, τον οποίο το Μαξίμου αποκαλεί ανάπτυξη, την ώρα που η μεσαία τάξη διολισθαίνει βίαια προς τον πάτο μιας πυραμίδας εξαθλίωσης. Ζούμε πλέον στην εποχή του μισθού-κοροϊδία, όπου η πλειονότητα των εργαζομένων αναγκάζεται να επιβιώσει σε μια αγορά εργασίας που μάλλον μοιάζει με ιμπεριαλιστική αποικία, παρά με ευρωπαϊκό κράτος.
Η αποκάλυψη της ντροπής ξεκινά από την απόλυτη επικράτηση της φτώχειας, το 18% των εργαζομένων στην Ελλάδα, σχεδόν ένας στους πέντε δηλαδή, στοιβάζεται στην κατηγορία των 651 έως 1.000 ευρώ μεικτά!
Την ίδια ώρα το 10% του πληθυσμού ζει με λιγότερα από 801 ευρώ τον μήνα… Αυτά τα νούμερα, που η κυβέρνηση προσπαθεί να κρύψει πίσω από πανηγυρικές ομιλίες, αποτελούν την ταφόπλακα κάθε ονείρου για αξιοπρεπή διαβίωση. Οταν το 35% της χώρας κινείται σε μισθολογικά κλιμάκια κάτω των 1.350 ευρώ μεικτά, η έννοια της μεσαίας τάξης παύει να υφίσταται και δίνει τη θέση της σε μια στρατιά «νεόπτωχων» που εργάζονται μόνο και μόνο για να πληρώνουν λογαριασμούς, ενοίκια και πανάκριβο σούπερ μάρκετ.
Σε δύο ταχύτητες
Η εικόνα της χώρας των δύο ταχυτήτων ολοκληρώνεται με τη σκανδαλώδη απόσταση μεταξύ των «απόκληρων» και των «εκλεκτών». Ενώ το λειτούργημα του βοηθού νηπιαγωγού παλεύει με 797 ευρώ, οι ράφτες με 904 και οι καθαριστές με 958 ευρώ, μια μικρή κάστα διευθυντικών στελεχών και CEOs απολαμβάνει προκλητικούς μισθούς που αγγίζουν τα 7.940 ευρώ. Αυτή η χαοτική ανισότητα, όπου το 10% των υψηλά αμειβόμενων απολαμβάνει απολαβές που ξεκινούν από τα 3.295 ευρώ και εκτοξεύονται στα ύψη, δεν είναι ένα οικονομικό ατύχημα, αλλά το αποτέλεσμα μιας συνειδητής πολιτικής.
Η σύγκριση με την υπόλοιπη Ευρώπη γίνεται το τελειωτικό χτύπημα της εθνικής μας τραγωδίας. Χώρες όπως η Ουγγαρία και η Σλοβακία, μέχρι το πρόσφατο παρελθόν, θεωρούνταν οικονομικά υποδεέστερες. Τώρα πια επιτυγχάνουν μέσους μισθούς άνω των 2.000 ευρώ μεικτά και η Ελλάδα του «επιτελικού κράτους» παραμένει προσκολλημένη στον πάτο, ανταγωνιζόμενη τη Βουλγαρία και τη Σερβία για την τελευταία θέση στη λίστα της αξιοπρέπειας. Οχι, η μεσαία τάξη δεν εξαφανίζεται απλώς, αλλά εκτελείται αργά και μεθοδικά από μια πολιτική που θεωρεί την κοινωνική δικαιοσύνη εμπόδιο της «ανάπτυξης» και τον εργαζόμενο νούμερο στα Excel των επενδυτών.
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν διοικεί τη χώρα, αλλά διαχειρίζεται μια επιχείρηση σε πτώχευση, όπου το μόνο που παράγεται σε αφθονία είναι η απόγνωση των πολλών και τα κέρδη των ελάχιστων κολλητών του συστήματος. Ισως αυτό να υπονοούν εκείνοι που θεωρούν τη θέση του πρωθυπουργού ανάλογη με εκείνη του CEO…
Ακόμα και οι ηλικίες της μέγιστης προσφοράς βιώνουν την απόλυτη μισθολογική καθίζηση. Οι εργαζόμενοι 45-54 ετών, άνθρωποι με μεγάλη πείρα και οικογενειακά βάρη, βλέπουν τον μέσο μισθό τους να καταβαραθρώνεται στα 2.050 ευρώ μεικτά, με το 25% εξ αυτών να μην αγγίζει ούτε τα 1.165 ευρώ. Η κυβέρνηση θυσιάζει τη ζωή εκατομμυρίων πολιτών στον βωμό των δεικτών και των αξιολογήσεων, την ώρα που οι τελευταίες καταχωρίσεις στο Paylab δείχνουν ανθρώπους με μεταπτυχιακά και δεκαετή προϋπηρεσία να θεωρούνται «τυχεροί» αν αγγίζουν μισθούς που σε άλλες χώρες θεωρούνται στοιχειώδεις για την επιβίωση.
Η Ελλάδα των δύο ταχυτήτων είναι παρούσα και η ευθύνη βαραίνει αποκλειστικά εκείνους που μετέτρεψαν την πατρίδα μας σε μια αποθήκη φθηνών χεριών και ακριβών ονείρων.
Η Ελλάδα του ’26 τιμωρεί τη νεολαία και τις γυναίκες
Ο κυβερνητικός παραλογισμός γίνεται ακόμα πιο εξοργιστικός αν παρατηρήσουμε την κατάσταση της νεολαίας και των γυναικών. Οι νέοι κάτω των 24 ετών, το υποτιθέμενο μέλλον της πατρίδας, καταδικάζονται σε έναν διάμεσο μισθό μόλις 1.318 ευρώ, με το 10% εξ αυτών να προσπαθεί να ορθοποδήσει με το εξευτελιστικό ποσό των 784 ευρώ. Η νέα γενιά στερείται πλήρως τα όνειρα που της υποσχέθηκαν. Πώς να δημιουργήσει οικογένεια ή να ανεξαρτητοποιηθεί;
Πού να είσαι και γυναίκα δηλαδή! Εδώ το φυλετικό χάσμα παραμένει μια ανοιχτή πληγή με αποδοχές 13,1% μικρότερες από τους άνδρες. Η Ελλάδα του ’26 τιμωρεί τη γνώση, την προσφορά και το φύλο, επιβεβαιώνοντας πως η «συμπερίληψη» και η «ισότητα» είναι απλώς κενά συνθήματα στα χείλη των «γαλάζιων» δήθεν φιλελεύθερων υπουργών.
