Η τραγική υπόθεση του θανάτου του Γιώργου Μαζωνάκη αποκάλυψε με ηχηρό τρόπο τη σαπίλα, την ατιμωρησία και την ασυδοσία που βασιλεύουν στον χώρο της υγείας. Οι αποκαλύψεις διαδέχονται η μία την άλλη με καταιγιστικούς ρυθμούς: από τη μία, το ΠΑΣΟΚ ξεσκεπάζει τον Θάνο Πλεύρη αποδεικνύοντας ότι γνώριζε το προφυλακισμένο ζευγάρι των γιατρών της Καρνεάδου ήδη από το 2012, όταν ίδρυαν από κοινού ιατρικό σωματείο. Από την άλλη, ο Αδωνις Γεωργιάδης, σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια αντιπερισπασμού, ανακαλύπτει ξαφνικά αλγόριθμους, ψηφιακά εργαλεία και «AI agents» για να ελέγξει δήθεν τις παράνομες ιατρικές πρακτικές. Με λίγα λόγια, γινόμαστε πάλι θεατές παράστασης του θεάτρου του παραλόγου. Θάνος Πλεύρης και Αδωνις Γεωργιάδης πιάστηκαν με τη… γίδα στην πλάτη και συνεχίζουν απτόητοι να κάνουν τους έκπληκτους, τους θορυβημένους, τους παντελώς ανήξερους.
Ο κ. Πλεύρης, ο οποίος αρχικά προσπάθησε να υποβαθμίσει τη γνωριμία του με το ζευγάρι του θανάτου, ισχυριζόμενος ότι είχε μια απλή επαφή για διατροφικές συμβουλές, βρίσκεται πλέον έκθετος απέναντι στο κοινό. Τα ντοκουμέντα είναι πιο ισχυρά από τις δικαιολογίες του. Οι στενές σχέσεις του με τους κατηγορουμένους αποδείχθηκαν, κι εκείνος τώρα παραδίδει μαθήματα πολιτικής αμηχανίας και υπεκφυγών, ελπίζοντας πως ο κόσμος θα ξεχάσει την εμπλοκή του.
Την ίδια ώρα, ο Αδωνις Γεωργιάδης, ο άνθρωπος που κάποτε μοσχοπουλούσε «θαυματουργά» νανογιλέκα στην τηλεόραση, μεταμορφώθηκε αίφνης σε υπουργό με ειδίκευση στην Τεχνητή Νοημοσύνη. Αφού η κυβέρνηση διέλυσε κάθε σοβαρό ελεγκτικό μηχανισμό στο ΕΣΥ, θυμήθηκε εν μια νυκτί τις εφαρμογές, τα λογισμικά και τα applications για να μετακυλήσει την ευθύνη του ελέγχου στους ίδιους τους πολίτες!
Το πολιτικό πρόβλημα που προσωποποιούν ο Πλεύρης και ο Γεωργιάδης για την κυβέρνηση είναι ένα τεράστιο, δομικό αδιέξοδο και εκθέτει ανεπανόρθωτα τον ίδιο τον πρωθυπουργό.
Η συγκάλυψη, η αδιαφάνεια, ο ερασιτεχνισμός και η ασυδοσία φέρουν φαρδιά πλατιά τη σφραγίδα του. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν μπορεί άλλο να υποκρίνεται τον ανήξερο θεατή, ούτε να παριστάνει ότι το πρόβλημα δεν υπάρχει. Η πολιτική ευθύνη είναι δική του. Η κοινωνία απαιτεί, επιτέλους, κάθαρση, παραιτήσεις και αποπομπές.
Από τη στήλη «Η θέση μας» της «Δημοκρατίας»