Οχι μόνο απογοήτευση αλλά ακόμα και σκέψεις για αυτοκτονία «γεννιούνται» στους ανθρώπους που, όταν κοιτάζονται στον καθρέφτη, βλέπουν… έναν ανύπαρκτο «Κουασιμόδο». Πρόκειται για τη διαταραχή σωματικής δυσμορφίας, όπως λέγεται επιστημονικά, που χαρακτηρίζεται από εμμονή με υποτιθέμενες ή ασήμαντες ατέλειες στο σώμα – πρόσωπο.
Σύμφωνα με στοιχεία αμερικανικής έρευνας, που παρουσιάστηκαν το περασμένο Σαββατοκύριακο στο 3ο Πανελλήνιο Συνέδριο Γνωσιακών Ψυχοθεραπειών στη Θεσσαλονίκη, το 93% των γυναικών και το 82% των ανδρών (σε δείγμα 30.000 ανθρώπων) νοιάζονται για την εμφάνισή τους, ενώ ποσοστό 0,8%-2,2% του γενικού πληθυσμού εκδηλώνει την κλινικά ακραία μορφή και από αυτούς τους ασθενείς το 80% σκέφτεται την αυτοκτονία (αυτοκτονικός ιδεασμός), το 24%-28% έχει κάνει απόπειρες και το 0,3% αυτοκτονεί.
Η ασθένεια εμφανίζεται συνήθως στην εφηβεία. «Οι ασθενείς εξετάζουν ψυχαναγκαστικά την “ατέλειά” τους και υιοθετούν συμπεριφορές συγκάλυψης ή αποφυγή των κοινωνικών επαφών, αφού θεωρούν ότι οι άλλοι θα τους χλευάσουν για το μειονέκτημά τους. Η επίπτωση στη λειτουργικότητα είναι σημαντική, ενώ υψηλός είναι και ο αυτοκτονικός κίνδυνος» επεσήμανε ο λέκτορας της Β’ Ψυχιατρικής Κλινικής του Πανεπιστημίου Αθηνών Ιωάννης Μιχόπουλος, στη διάρκεια του συνεδρίου, με ομιλητές ξένους επιστήμονες.
«Μια σειρά παρατηρήσεων και μελετών υποστηρίζουν ότι οι περισσότερες περιπτώσεις διαταραχής σωματικής δυσμορφίας μπορούν να ωφεληθούν με φαρμακοθεραπεία ή ψυχοθεραπεία» ανέφερε ο διευθυντής του Ελληνικού Κέντρου Ψυχικής Υγιεινής και Ερευνών – παράρτημα Πάτρας Στέφανος Κούλης.
«Συχνά απαιτείται μεγαλύτερη του συνήθους δοσολογία, μεγαλύτερος χρόνος δοκιμής της αποτελεσματικότητας και μεγαλύτερη διάρκεια θεραπείας μετά την ύφεση των συμπτωμάτων» ανέφερε ο κ. Κούλης. Η ψυχοθεραπεία και η φαρμακευτική αγωγή απαιτούν σύμπλευση του ασθενούς, λένε οι ειδικοί.
