Η μισελληνική υπερδομή που κατευθύνει τις τύχες της ασθμαίνουσας κρατικής οντότητας στοχεύει στον αφανισμό της εθνικής Ιδέας
Ο κρητικής καταγωγής Φραγκίσκος Σκούφος (1644-1697) σπούδασε στην Ιταλία. Το 1669 χρημάτισε καθηγητής του ελληνικού σχολείου της Βενετίας και το έτος 1681 εξέδωσε το έργο “Ρητορική”, από το οποίο παραθέτουμε το κατωτέρω απόσπασμα και στο οποίο φαίνεται η αγάπη του προς την πατρίδα και η αγωνία του για την τύχη των συμπατριωτών του Ελλήνων:
“Με το σχήμα της δεήσεως θέλω παρακαλέσει τον ελευθερωτήν του κόσμου Χριστόν, να ελευθερώση μίαν φοράν το ελληνικόν γένος από την δουλείαν των Αγαρηνών, και από τας χείρας του Οτομανικού Βριάρεως. Φθάνει, κριτά δικαιώτατε, φθάνει! Εως πότε οι τρισάθλιοι Ελληνες έχουσι να ευρίσκωνται εις τα δεσμά της δουλείας […] Ενθυμήσου, θεάνθρωπε Ιησού, πως το ελληνικόν γένος εστάθη το πρώτον, οπού άνοιξε ταις αγκάλαις, διά να δεχθή το θείον σου Ευαγγέλιον […] κάμε να φύγουν τον ζυγόν τέτοιας βαρβαρικής αιχμαλωσίας […] ύψωσαι πάλιν εις την προτέραν δόξαν το γένος”».
Αννας Δημητρίου-Μιχαήλ, «Ελληνικότητα: Ιδεολόγημα ή Εθνική Ταυτότητα;», Αθήνα 2013, εκδόσεις Νέα Θέσις, σελ. 50
Για μεγάλη μερίδα του λαού η αθέατη όψη του Ελληνισμού είναι η Ιστορία του και όσα συνθέτουν το νόημα και τα πολιτικά, οικονομικά, στρατιωτικά, ηθικά και πνευματικά μηνύματά της! Ο εφήμερος, παραδαρμένος από τον Τυφωέα των εντυπώσεων άνθρωπος, δεν γνωρίζει τίποτε άλλο παρά κάποιες λέξεις-κλειδιά, ονόματα και ημερομηνίες ατάκτως ερριμμένες σε βιβλία, που παίζουν τον ρόλο κοιμητηρίων περιεχομένου και χωνευτηρίων λέξεων.
Ετι δε, η μέθοδος «διδασκαλίας» του συλλογικού εγώ, της σεπτής ταυτοτικής σύστασης δηλαδή, είναι τόσο απάνθρωπα σχεδιασμένη, ώστε να προκαλεί αποστροφή και θυμηδία το σημαινόμενο. Για παράδειγμα, ο στρυφνός, ανέμπνευστος, απωθητικός τρόπος διδασκαλίας της αρχαίας γλώσσας μας κατευθύνει την ψυχική διάθεση των μαθητών στον ελώδη λιμένα της αντιπάθειας προς την ίδια την αρχαία ελληνική!
Δεν χρειαζόταν να γραφτεί το ανθελληνικότατο περί «συνωστισμού» στην προκυμαία της Σμύρνης για να γίνει αντιληπτό πως η ελληνόφωνη, κρατικά επιχορηγούμενη και επιβαλλόμενη ιστοριογραφία θέλει να ρηγματώσει τα θεμέλια του Γένους, να συνεχίσει το έργο των απανταχού διωκτών του έθνους μας και να δικαιώσει τον Αυστριακό ιστορικό Φαλμεράγιερ (1790-1861) που υποστήριξε ότι το ελληνικό έθνος έχει… εξαφανιστεί και ότι στην ιστορική κοιτίδα μας «οι Σκύθες-Σλάβοι, οι Ιλλυριοί-Αρβανίτες, οι συγγενικοί με τους Σέρβους και τους Βουλγάρους λαοί είναι εκείνοι που τώρα ονομάζουμε Ελληνες».
Το έργο της εμπέδωσης της ιδέας περί «ιστορικής ασυνέχειας» των Ελλήνων συνεχίζουν ορισμένοι «διαπρεπείς» ιστορικοί, οι έχοντες λάβει τη σκυτάλη του Φαλμεράγιερ. Κεντρική τους επιδίωξη είναι να εξορκίσουν τα «φαντάσματα» του Κωνσταντίνου Παπαρρηγόπουλου και του Σπυρίδωνος Ζαμπελίου από τη σύγχρονη ιστοριογραφία. Παπαρρηγόπουλος και Ζαμπέλιος απέδειξαν με συμπαγή, μεθοδικό και ακλόνητο τρόπο τη συνέχεια της ελληνικής Ιστορίας και την αρμονική σπονδύλωση του αρχαίου κόσμου με τον νεότερο μέσω της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Τα έργα τους δείχνουν ότι το έθνος μας δεν είναι μια «κατασκευή» του 19ου αιώνα αλλά μια πραγματική, δοκιμασμένη στις χιλιετίες συλλογική οντότητα.
Το βιβλίο της Αννας Δημητρίου- Μιχαήλ, απόσπασμα από το οποίο παρατέθηκε στην αρχή του παρόντος, είναι ένα πολύτιμο, καλογραμμένο και εύληπτο εγχειρίδιο εθνικής αυτογνωσίας, που αντικρούει πειστικά τις νεφολογίες της εμπροσθοφυλακής του αφελληνισμού. Περιλαμβάνει στοιχεία άγνωστα στο ευρύ κοινό, που τεκμηριώνουν το συνεχές και αδιάσπαστο της Ιστορίας μας. Τέλος, για το ζήτημα της εθνικής ταυτότητας της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας μια από τις σημαντικότερες απαντήσεις δίδεται στην 41η σελίδα του βιβλίου: «Ο Ιωάννης Γ΄ Δούκας Βατάτσης το έτος 1237 σε απαντητική του επιστολή προς τον πάπα Γρηγόριο Θ΄ μιλάει για το γένος των Ελλήνων, το οποίο διαδέχτηκε την κληρονομιά του Μ. Κωνσταντίνου: “Γιατί ποιος απ’ όλους αγνοεί ότι ο κλήρος της διαδοχής εκείνου πέρασε στο γένος μας και ότι εμείς είμαστε κληρονόμοι και διάδοχοί του;” Επίσης του γράφει ότι η σοφία “εν τω γένει των Ελλήνων ημών βασιλεύει”».
Παναγιώτης Λιάκος