Ερήμην της Δικαιοσύνης και με συνοπτικές διαδικασίες ο σοσιαλιστής πρόεδρος έδινε άδειες να σκοτώνονται εχθροί της Γαλλίας!
Από τη
Δήμ. Αθανασοπούλου
Ο ταν ένας σοσιαλιστής πρόεδρος διατάζει εν ψυχρώ εκτελέσεις «ατόμων επικίνδυνων για το κράτος» ερήμην της ίδιας της Δικαιοσύνης, πόσο νόμιμος και πόσο ηθικός μπορεί να είναι;
«Ο Φρανσουά Ολάντ και η άδεια του να σκοτώνεις». Με αυτόν τον τίτλο η γαλλική εφημερίδα «Le Monde» έκανε λόγο για τις «δολοφονίες των εχθρών του γαλλικού κράτους» έπειτα από σχετικό πρόσταγμα του Γάλλου προέδρου.
Το σχετικό άρθρο, που βασίζεται στο βιβλίο του Γάλλου δημοσιογράφου Βενσάν Νουζίλ, αποκαλύπτει ότι ο Ολάντ από το 2013 έως το 2016 έχει δώσει το πράσινο φως για 40 εκτελέσεις ριζοσπαστικοποιημένων ατόμων, αριθμός-ρεκόρ στη σύγχρονη γαλλική Ιστορία.
Ο Γάλλος συγγραφέας και ρεπόρτερ, ο οποίος υπέγραψε το βιβλίο «Μοιραία λάθη», εξερευνά εδώ και χρόνια τις γκρίζες ζώνες των μυστικών υπηρεσιών. Σε αυτό το βιβλίο κάνει βουτιά στα άδυτα του αντιτρομοκρατικού αγώνα – που έχει μετεξελιχθεί σε ανελέητο πόλεμο.
Αποκαλύψεις
Στις σελίδες των «Μοιραίων λαθών» αποκαλύπτεται ότι «ο Φρανσουά Ολάντ ενσάρκωσε μία πιο πολεμική – επιθετική πολιτική από τους προκατόχους του Σιράκ και Σαρκοζί», με αποτέλεσμα να βγει από το αυστηρό νομικό πλαίσιο της 5ης Δημοκρατίας, αφού πρόκειται για εξωδικαστικές δολοφονίες – κάτι που «η γαλλική Δικαιοσύνη δεν εκτιμά καθόλου». Ισως γιατί ακόμα και το όνομα των «αποστολών» ηχεί παράξενα: «Επιχειρήσεις Ανθρωποκτονιών». Εισαγγελείς και δικαστές έχουν ήδη αντιδράσει, διασαφηνίζοντας ότι στόχος είναι να δικάσουν, όχι να σκοτώσουν, και ζητώντας περισσότερα στοιχεία για τους θανάτους των «εχθρών του γαλλικού κράτους», ώστε να τα προσκομίσουν στις οικογένειές τους.
«Ο Φρανσουά Ολάντ διέταξε την εκτέλεση 40 τρομοκρατών» σημείωνε με επιθετική διάθεση στο σχετικό άρθρο το γαλλικό περιοδικό «L’ Express», υπογραμμίζοντας ότι στις περισσότερες περιπτώσεις πρόκειται για μια επιχείρηση δολοφονίας ανά μήνα, η οποία λάμβανε χώρα από τη Γαλλία έως τη Μέση Ανατολή. Προηγουμένως ο αρχηγός του γαλλικού κράτους σε συνεργασία με το υπουργείο Αμύνης και τις μυστικές υπηρεσίες είχε καταλήξει στη «λίστα μελλοθανάτων», η οποία έφερε το όνομα «Υψηλής Αξίας Στόχοι».
«Ορισμένες από τις εκτελέσεις είχαν προληπτικό χαρακτήρα. Ολα αυτά γίνονται υπό άκρα μυστικότητα και οι επιχειρήσεις χαρακτηρίζονται άκρως απόρρητες» ξεκαθαρίζει ο Βενσάν Νουζίλ, υπενθυμίζοντας ότι ο Φρανσουά Ολάντ έχει παραδεχτεί μόνο πέντε εκτελέσεις «επικίνδυνων για τη Γαλλία ατόμων», στο πλαίσιο της συνέντευξης που παραχώρησε στους δημοσιογράφους Ζεράρ Νταβέ και Φαμπρίς Λομ για τις ανάγκες του βιβλίου «Ενας πρόεδρος δεν πρέπει να το λέει αυτό».
Μόνο που το νούμερο των εκτελεσθέντων είναι εντελώς διαφορετικό, είναι τεράστιο, όπως επισημαίνει ο συγγραφέας του αποκαλυπτικού εγχειριδίου «Μοιραία λάθη».
Και, πράγματι, τα λάθη του σοσιαλιστή ηγέτη είναι μοιραία, τόσο για τους άλλους όσο και για τον ίδιο, αφού έχει «αυτοκτονήσει πολιτικά»!
Και ενώ οι «τραγικές πολιτικές» του σοσιαλιστή προέδρου ξεσκεπάζονται, ο Εμανουέλ Μακρόν, ο ανεξάρτητος υποψήφιος και πρώην υπουργός Οικονομικών της κυβέρνησης Ολάντ, έχει αναδειχτεί σε «φόβο και τρόμο» τόσο της γαλλικής Αριστεράς όσο και της γαλλικής Δεξιάς.
Συγκεκριμένα, ο Μακρόν -ο οποίος καταργεί τα σύνορα μεταξύ Ρεπουμπλικάνων και σοσιαλιστών- εμφανίζεται να κερδίζει ολοένα και περισσότερο έδαφος, αφού στις τελευταίες δημοσκοπήσεις εξασφαλίζει από 17% έως 20% των ψήφων στον πρώτο γύρο, δίχως να υπολογίσουμε την πιθανότητα να συγκεντρώσει και μέρος των ποσοστών του κεντρώου Φρανσουά Μπαϊρού, αν φυσικά ο τελευταίος αποφασίσει να μη θέσει υποψηφιότητα. Με άλλα λόγια, ο Φιγιόν (φαβορί της προεδρικής κούρσας) θα έχανε, αν απέναντί του στον δεύτερο γύρο ήταν ο Μακρόν. Σε ελεύθερη μετάφραση; Τα «μοιραία λάθη» του «Κυρίου Φυσιολογικού», ο οποίος αποδεικνύεται πιο πολεμοχαρής από τους περισσότερους ενοίκους του Ελιζέ, έχουν μεγάλο πολιτικό αντίκτυπο.
Και αναμένονται και νέες «πολιτικές παρενέργειες», αφού ο μέσος Γάλλος -όχι μόνο ανήσυχος αλλά πλέον και τρομαγμένος- φλερτάρει με την ιδέα να παλινδρομήσει σε «πολιτικές επιλογές» που παραπέμπουν σε άλλες εποχές.
Η επίδραση Λεπέν στην αλλαγή πολιτικών
Η πεποίθηση ότι το Εθνικό Μέτωπο έχει συμβάλει στην πολιτική μεταμόρφωση των περισσότερων γαλλικών κομμάτων, «καθώς προσελκύει ένα λαϊκό, παραμελημένο και υποβαθμισμένο εκλογικό σώμα», όπως λένε οι Γάλλοι αναλυτές, επιβεβαιώνεται ολοένα και περισσότερο.
Ακόμα και η επιθετική πολιτική του Ολάντ -του πρώτου «φυσιολογικού προέδρου» με το πράο προφίλ, γνωστό ως Monsieur Normal- είναι απόδειξη της επίδρασης Λεπέν.
Η επίδραση του Εθνικού Μετώπου είναι περισσότερο από εμφανής στην καμπάνια του Φιγιόν, ο οποίος ύστερα από 35 χρόνια πολιτικής καριέρας γίνεται λεπενιστής και προτείνει επιστροφή στης γαλλικές αξίες και αναδίπλωση. Οπως και ο Νικολά Σαρκοζί, ο οποίος, προτού αναγκαστεί να παραιτηθεί από το «προεδρικό όνειρο», «λεπένιζε» πιο πολύ από την ίδια τη Λεπέν, σύμφωνα με τους Γάλλους αναλυτές.
Ο Φρανσουά Φιγιόν, ο οποίος θήτευσε ως δήμαρχος, γερουσιαστής, βουλευτής, υπουργός, πρωθυπουργός, εκτόπισε τον Σαρκοζί γιατί ενσάρκωσε καλύτερα τη λεπενοποίηση των Ρεπουμπλικάνων κάνοντας μια στροφή στον καθολικισμό, στον ευρωσκεπτικισμό, στον συντηρητισμό σε κοινωνικά θέματα.
Η λεπενοποίηση των γκολικών πολιτικών δεν μπορεί παρά να υποδηλώνει μια έμμεση νίκη της προέδρου του ακροδεξιού κόμματος. Ακόμα
και η αποδυναμωμένη γαλλική Αριστερά
μετατοπίζει προς τα δεξιά την ατζέντα της σε επίπεδο ρητορικής, αφού οι λαϊκές τάξεις δείχνουν πως δεν προτίθενται να ψηφίσουν πια αριστερά κόμματα.
