Κανείς δεν νομίζω να υποστηρίζει ότι στη φύση επικρατεί ισότητα (αν και μεταξύ των ίδιων ειδών υπάρχει). Κι αυτό διότι κυριαρχείται, πρώτον, από άλογα (χωρίς λογική όντα) και, δεύτερον, από άψυχα, όπως η γη, οι θάλασσες, τα δάση κ.λπ. Αυτό όμως δεν νομιμοποιεί το επιχείρημα «δεν τρέφω αυταπάτες για μια κοινωνία χωρίς ανισότητες», που ακούστηκε από τον πρόεδρο της Ν.Δ. Κυριάκο Μητσοτάκη στη Θεσσαλονίκη.
Μπορεί ο πρόεδρος της Ν.Δ. να είπε πολλά σωστά στη ΔΕΘ, αλλά αυτό ήταν ένα από τα κορυφαία λάθη προσέγγισης, σε πολλά επίπεδα, διότι πρώτα απ’ όλα εκπέμπει έντονη ταξικότητα. Και σίγουρα στο μυαλό των συμβούλων του ήταν προτιμότερο να ζητήσει συγγνώμη από τους φιλάθλους του ΠΑΟΚ, μια και κατά τη γνώμη τους τα «ψηφαλάκια» τους είναι πολυτιμότερα από τους πολίτες που βιώνουν την ανισότητα. Και δεν θα με ενοχλούσε αισθητικά και πολιτικά η αντίληψη αυτή, μια και δεν είναι πρώτη φορά που ο κ. Μητσοτάκης προτάσσει την προνομία του να ανήκει σε μια πολιτική ελίτ που χρόνια τώρα κυριαρχεί με διάφορους τρόπους και πρόσωπα στην πολιτική και οικονομική ζωή της χώρας. Εάν κάποιος μελετήσει το γενεαλογικό δένδρο της οικογένειάς του, θα διαπιστώσει (με ελάχιστες εξαιρέσεις) ότι, πράγματι, δικαιολογημένα δεν τρέφει αυταπάτες, τασσόμενος διαπιστωτικά υπέρ μιας ταξικής κοινωνίας, η οποία δεν υιοθετεί τη λογική μιας κοινωνίας χωρίς ανισότητες.
Θα έλεγα με ταπεινότητα, λόγω καταγωγής, μια και δεν βρήκα από την οικογένειά μου πολλά πράγματα έτοιμα (όπως οι περισσότεροι συνέλληνες), ότι όλοι οι άνθρωποι είμαστε ίσοι, αλλά ταυτόχρονα διαφορετικοί για μια σειρά από λόγους που θα μπορούσαμε κάλλιστα να τους αναλύσουμε, αλλά θέλω να πιστεύω ότι ο πρόεδρος της Ν.Δ. τούς γνωρίζει. Ισως μια ανάγνωση στα όσα η ορθόδοξη Εκκλησία μας αναφέρει στην εξόδιο ακολουθία θα του έδινε απαντήσεις σε αυτά που υποστηρίζει βαθιά μέσα του και θα τον έκανε να ξανασκεφτεί κάποιες από τις απόψεις του. Αλλά αυτό είναι δικό του θέμα.
Εκείνο, όμως, που είναι δικό μας θέμα, από τη στιγμή που ηγείται μιας πολιτικής παράταξης και γι’ αυτό τον κρίνουμε, είναι ότι δεν μπορεί να μην αποτελεί κεντρικό στόχο και επιλογή σου να διορθώσεις τη στρέβλωση της κοινωνίας και να θέτεις τη μείωση της ανισότητας (που δεν είναι φυσική) επιλέγοντας μια σειρά από πολιτικές. Εξάλλου, γι’ αυτό σχηματίστηκαν οι κοινωνίες, διότι διαφορετικά θα λειτουργούσε ο νόμος της ζούγκλας και ο ισχυρότερος -μια και αυτό συμβαίνει στη φύση- θα έτρωγε τον πιο αδύναμο. Με μία διαφορά.
Στη φύση αυτό συμβαίνει για δύο λόγους: Ο πρώτος, αν το ζώο πεινάει και πρέπει να επιβιώσει και, ο δεύτερος, αν νιώθει ότι απειλείται. Δεν τρώει ούτε για να γίνει πλουσιότερο, ούτε για να εξαφανίσει το είδος του. Στις δημοκρατικές κοινωνίες πρώτιστη μέριμνα είναι να διασφαλίζονται η επιβίωση και η ασφάλεια όσων μετέχουν σε αυτές, μέσα σε κουλτούρα ελευθερίας και σεβασμού στον άλλον.
Δεν θα έμπαινα σε πιο βαθιές αναλύσεις περί της βαθιάς δημοκρατικής ανάγκης στην εποχή μας για ισότητα, αλλά και σεβασμό στη διαφορετικότητα, ούτε θα υπενθύμιζα θεολογικές αναλύσεις και απόψεις αρχαίων φιλοσόφων. Οχι γιατί αυτά είναι ψιλά γράμματα στο κυνήγι της εξουσίας, αλλά γιατί απαιτούν πράγματι εσωτερική βιωματική ανάγκη του κάθε ηγέτη. Αλλά ίσως κι εμείς να τρέφουμε αυταπάτες.
Νίκος Ελευθερόγλου
