Μέγας κίνδυνος για την Κεντρο-δεξιάΤο 2008 σε καιρούς ανύποπτους κυκλοφόρησε στα ελληνικά το βιβλίο της Βελγίδας πολιτικής αναλύτριας Σαντάλ Μουφ «Το δημοκρατικό παράδοξο» (εκδόσεις Πόλις). Σε αυτό η συγγραφέας υποστήριζε ότι η συναίνεση στο κέντρο αδυνατίζει – εξασθενεί την κλασική διαχωριστική γραμμή Αριστεράς – Δεξιάς και αυτό έχει ως συνέπεια την ενίσχυση των άκρων: Οταν οι μεγάλοι συμφωνούν σε όλα, ο κόσμος ψάχνει τον εαυτό του αλλού και συνήθως τον βρίσκει στις λέξεις εκείνων προς το μέρος των οποίων δεν γύριζε να κοιτάξει ποτέ: Εναλλακτική για τη Γερμανία, Εθνικό Μέτωπο για τη Γαλλία, Χρυσή Αυγή στην Ελλάδα κ.λπ. Η προφητεία της Μουφ επιβεβαιώνεται.
Στη Γερμανία το κόμμα που ήταν έτοιμο να διαλυθεί μετά το κλείσιμο του βαλκανικού διαδρόμου στα σύνορα Ελλάδας – Σκοπίων και τον έλεγχο των προσφυγικών ροών, «η Εναλλακτική για τη Γερμανία», κατάφερε και μπήκε στη Βουλή με ποσοστό ρεκόρ, σχεδόν 13%.
Η κοινωνική διεργασία που παρήγαγε η συναίνεση στο κέντρο και η μακρά συγκυβέρνηση της Μέρκελ με τους σοσιαλδημοκράτες ανάγκασαν μεγάλα τμήματα του πληθυσμού, κοινωνικά, αδύναμα στρώματα κατά κύριο λόγο, να σηκωθούν από τον καναπέ και να στραφούν προς την Ακροδεξιά. Προσοχή: Οχι προς την Αριστερά, όπως θα ανέμενε κανείς -που με εξαίρεση την Ελλάδα του ΣΥΡΙΖΑ κατόρθωσε να εκμεταλλευτεί τη λαϊκή δυσφορία-, αλλά προς την Ακροδεξιά. Στράφηκαν προς τα εκεί, γιατί τα δύο κόμματα συναίνεσαν να αποθηκεύουν τα πλεονάσματα-μαμούθ τους, αντί να τα μετατρέπουν σε αυξήσεις στους μισθούς και στις συντάξεις για την τόνωση της κατανάλωσης.
Ο Σόιμπλε αρνήθηκε να κάνει παροχές στην προεκλογική περίοδο. Συναίνεσαν, επίσης, προς τα εκεί γιατί τα δύο μεγάλα κόμματα εφάρμοσαν το δόγμα της πολιτικής ορθότητας για τους πρόσφυγες προκειμένου να εξασφαλίσουν φθηνά εργατικά χέρια. Η άνοδος της Ακροδεξιάς, λοιπόν, δεν είναι έκπληξη: Η γερμανική πολιτική ηγεσία αγνόησε τον λαό της και το πλήρωσε. Η δημόσια κατά πρόσωπο προειδοποίηση της καθαρίστριας προς τη Μέρκελ ότι «ζω στο πιο πλούσιο κράτος του κόσμου, αλλά εισπράττω, ύστερα από 40 χρόνια εργασίας, σύνταξη πείνας» υποτιμήθηκε.
Η καγκελάριος έδωσε τη μάχη των εκλογών μέσα σε γενικό κλίμα εφησυχασμού. Εάν κρίνουμε από τις πρώτες αντιδράσεις κορυφαίων στελεχών της Ε.Ε., τα οποία δείχνουν να υιοθετούν το μοντέλο του αποκλεισμού εκείνων που ψήφισε ο γερμανικός λαός από τον δημόσιο διάλογο, ευλόγως υποπτευόμαστε ότι κάποιοι δεν έλαβαν το μήνυμα. Και αν το έλαβαν, δεν το ανέλυσαν σε όλο το εύρος του. Ωστόσο, η Ευρώπη έχει χρέος να καταλάβει. Αν δεν καταλάβει γιατί στη Γερμανία, στη Γαλλία, στην Ολλανδία, στην Αυστρία, στην Πολωνία, στην Ουγγαρία, στη Σλοβενία η Ακροδεξιά ριζώνει και έχει διψήφια ποσοστά, τότε θα έρθει η μέρα που τα άκρα θα αμφισβητήσουν την ηγεμονία της συστημικής Κεντροδεξιάς, θα την πλησιάσουν και στο τέλος θα την «καταπιούν», υποκαθιστώντας την πολιτική ζωή εκάστης χώρας.
ΥΓ.: Μην αποκλείουμε εντελώς το σενάριο της εκ νέου συγκυβέρνησης χριστιανοδημοκρατών – σοσιαλδημοκρατών. Κάποιοι αποδίδουν το 20% που έλαβαν στη φθορά της εξουσίας. Αντιθέτως, δεδομένου ότι το SPD είναι κατά βάση κυβερνητικό κόμμα και όχι διαμαρτυρίας, θεωρούν ότι το 20% το έλαβε χάρη στη νομή της εξουσίας. Αρα, δεν έχει συμφέρον να την εγκαταλείψει…
Μανώλης Κοττάκης
