Η «απουσία» της Κύπρου από τη Βουλή και η μάχη των ΑμπελοκήπωνΑπό τον
Δημήτρη Κ. Σέργιο
Θα είμαι κατηγορηματικός: Θεωρώ ανεξήγητο ότι στις προγραμματικές δηλώσεις του νέου πρωθυπουργού δεν υπήρξε η παραμικρή αναφορά στα εθνικά θέματα, τα οποία μάλιστα τον παρόντα καιρό βράζουν.
Από Βορρά, από Ανατολή, από Νότο, από Δυσμάς…
Και, επιπλέον, σημείωσα ως κεντρική έλλειψη στις κορυφαίες αυτές δηλώσεις την απουσία οποιασδήποτε επισήμανσης ότι αυτές απευθύνονταν στη Βουλή στις 20 Ιουλίου 2019, επέτειο της ημέρας κατά την οποία πριν από 45 χρόνια η Τουρκία πρόσβαλε, λεηλάτησε και κατέκαυσε την Κύπρο, ημέρα θρηνητικών μνημοσύνων σε όλο το νησί…
Οχι, όμως, ως φαίνεται, και στην ηπειρωτική Ελλάδα!
Μολονότι είμαστε εδώ, εμείς οι «ηπειρωτικοί», πλήρως συνυπεύθυνοι του -μετά την αποχώρηση των Εγγλέζων- συνεχισθέντος ανελέητου διεθνούς κυπριακού δράματος…
Αλλά, βλέπετε, επιμένουμε στρατιωτικο-πολιτικώς να ζούμε στη φρικτή «προοδευτική» μεταπολιτευτική κοσμάρα μας…
Συμβαίνει να ζω στους Αμπελοκήπους. Κέντρο-απόκεντρο της Αθήνας, μεταξύ της λεκάνης της πόλεως και των παρυφών των βορειότερων καταπράσινων λόφων της.
Οι Αμπελόκηποι έχουν τρία κεντρικά κοινωνικά χαρακτηριστικά: Πρώτον, είναι μια δεύτερη Μανίλα.
Οπου και να στρίψεις το κεφάλι, πρώτη εικόνα σου είναι οι Φιλιππινέζοι.
Δεύτερον, είναι μια άλλη Κυψέλη σε φοιτητόκοσμο.
Αλλά εδώ θα σας δώσω «ρέστα»: Η πολυπληθέστερη μάζα του φοιτητόκοσμου αυτού είναι Κύπριοι αδελφοί μας.
Οι Αμπελόκηποι, δηλαδή, είναι συνοικία κατειλημμένη εξ εφόδου, πρώτον από Φιλιππινέζους, δεύτερον από Κυπρίους!
Θα είμαι στον αναγνώστη ανοιχτός και ειλικρινής: Και μόνον η καθημερινή συναναστροφή μου με όλον αυτόν τον «κυπραίικο» κόσμο (συχνά βρίσκονται μαζί με τους φοιτητές και οι γονείς τους, τα αδέλφια τους, άλλοι εκ Κύπρου συγγενείς και φίλοι τους,) στην πολυκατοικία μου, στα γειτονικά μου καφέ, στα σούπερ μάρκετ, στις πλατείες και στις εκκλησίες της περιοχής είναι, σας το ξαναλέω ανοιχτά και ειλικρινά, αληθινή παρηγοριά μου μέσα στο λοιπό μεταπολιτευτικό γκρίζο της περιοχής…
Διότι αυτό το γκρίζο είναι το τρίτο κεντρικό χαρακτηριστικό της συνοικίας (όπως είναι άλλωστε και ολόκληρου του κέντρου της πρωτεύουσας)…
Ποιο είναι αυτό το «γκρίζο»;
Πρόκειται για τη μεταπολιτευτική (αστακο)δεξιά αλλά κυρίως μαρξιστική «προοδευτίλα» που εκφράζεται κατά βάση από ευμεγέθη αμπελοκηπιώτικη μάζα αναρχικών «διανοουμένων».
Συνελόντι, επτά με δέκα καινούργιες εβδομαδιαίως αφίσες, κατεσπαρμένες σε όλη τη συνοικία, με πολυάριθμα συνοδευτικά γραφήματα στους τοίχους, εναντίον της εμφανούς ελληνοκεντρικής παιδείας και ψυχοσύνθεσης των Κυπρίων μετοίκων!
Δεν τολμούν να αναρτήσουν κάτι οι Κύπριοι, φέρ’ ειπείν εναντίον της διχοτόμησης της νήσου, εναντίον της τουρκικής εισβολής του 1974 ή εναντίον της τωρινής εισβολής των Τούρκων στην ΑΟΖ του νησιού, και αναλαμβάνουν αμέσως ρόλο οι μεταπολιτευτικοί «προοδευτικάριοι» του (αστακο)-αναρχισμού: Τις σχίζουν, γράφουν απαίσιες ύβρεις κατά των Κυπρίων χαρακτηρίζοντάς τους, ούτε λίγο ούτε πολύ, «φασίστες» και ό,τι άλλο μπορεί (και δεν μπορεί) να φανταστεί ο αναγνώστης…
Είδα αναρχικό γράφημα στο οποίο είχε χαραχθεί η ερεβώδης γραφή: «Πριόνι στον εθνικό κορμό»!
Ηθελα να ρωτήσω ευθέως τον νέο πρωθυπουργό της χώρας, γόνο επιφανούς πατριωτικής νεοελληνικής οικογένειας: Δεν άξιζε, άραγε, το ιστορικό, μαρτυρικό, ελληνικό νησί της ανατολικής Μεσογείου, μιας τιμητικής μνείας στη θλιβερή επέτειο της 20ής Ιουλίου;
