Ολο το ρόστερ της Εθνικής είχε προετοιμαστεί από τον προπονητή για πάρτι, λόγω ταλέντου και μόνο, όχι για μάχες Μουντιάλ απέναντι σε καλούς και αποφασισμένους αντιπάλους που είχαν αυτογνωσία
Είναι ένας σοβαρός άνθρωπος και προπονητής. Αμεμπτος ως χαρακτήρας, ένας δάσκαλος που συγκεντρώνει μόνο συμπάθειες στα αποδυτήρια και, βέβαια, ένας εργατικός κι ευσυνείδητος επαγγελματίας. Ομως, κακά τα ψέματα. Τούτη τη φορά απέτυχε. Οχι μόνο να οδηγήσει την Εθνική σε μια από τις δυο πρώτες θέσεις του ομίλου για το Μουντιάλ, αλλά κυρίως να διαχειριστεί το πιο ταλαντούχο έμψυχο υλικό που βρέθηκε στα χέρια εθνικού προπονητή ποδοσφαίρου τις τελευταίες δεκαετίες.
- Από τον Βασίλη Γαλούπη
Αυτές οι τρεις διαδοχικές συντριβές με τρία γκολ η καθεμιά ίσως να αποτελούν το πιο απογοητευτικό στίγμα στην προπονητική καριέρα του Ιβάν Γιοβάνοβιτς. Μπορεί όλοι, ΕΠΟ – διεθνείς – ΜΜΕ, να τον αγκάλιασαν και να μην τέθηκε τελικά ζήτημα απομάκρυνσής του, τουλάχιστον σ’ αυτή τη φάση, αλλά ο ίδιος δεν μπορούσε να κοροϊδεύει τον εαυτό του και να κλείνει τα μάτια σε ό,τι συνέβη. Θα ήταν πρώτα απ’ όλα ασέβεια απέναντι στο έργο που έχει παρουσιάσει στους πάγκους, κοντά 2,5 δεκαετίες πια.
«Πρέπει να κάνουμε μια συζήτηση και η ΕΠΟ θα είναι αυτή που θα πάρει την απόφαση για το μέλλον. Είναι λογικό έπειτα από μία αποτυχία, δεν μπορώ εγώ σαν προπονητής να το ξεπεράσω και να πω ότι δεν τρέχει τίποτα» είπε ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς αποδεχόμενος έντιμα το βάρος ενός ταπεινωτικού αποκλεισμού: «Εγώ καταλαβαίνω τον πρόεδρο, αλλά εγώ δεν μπορώ να πω ότι δεν έγινε και τίποτα. Δεν είναι έτσι. Ο αποκλεισμός από το Μουντιάλ αλλάζει πάρα πολλά δεδομένα από τη σημαντικότητα των στόχων που έχει μπροστά της. Εγώ θέλω να είμαι ΟΚ και απέναντι στους ποδοσφαιριστές μου και στην ΕΠΟ. Αυτό που θέλω εγώ είναι αν τη συζήτηση αυτή την κάνω τώρα ή μετά τους αγώνες που έχουμε».
Εθισμένος στις υπερβολές, ο ελληνικός ποδοσφαιρικός μικρόκοσμος έχει μάθει στα άκρα. Είτε αποθεώνει απλές νίκες σαν κατάκτηση Μουντιάλ είτε απαιτεί «κρεμάλες». Σε έναν κανονικό κόσμο της μπάλας, όμως, τα πράγματα θα ήταν ήδη ξεκάθαρα. Ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς δεν μπόρεσε να προετοιμάσει σωστά, κυρίως πνευματικά, τους διεθνείς για παιχνίδια τέτοιας κρισιμότητας. Η Εθνική δεν αποκλείστηκε επειδή ήταν κατώτερη από τους αντιπάλους της, το αντίθετο. Χάνει το Παγκόσμιο Κύπελλο και θα μείνει εκτός μεγάλης διοργάνωσης για 12η σερί χρονιά πια, επειδή έκανε παιδαριώδη αμυντικά λάθη στα 7 από τα 9 γκολ που δέχτηκε στην τελευταία καταστροφική τριάδα με Δανία (εντός – εκτός) και Σκοτία, αλλά κι επειδή δημιουργικά κλότσησε ευκαιρίες που δεν χάνονται.
Ο εθνικός προπονητής δεν είδε όσα θα έπρεπε να έχει διακρίνει πριν αρχίσουν καν αυτά τα παιχνίδια. Οτι αρκετοί παίκτες ήταν ντεφορμέ (Τζολάκης, Μπακασέτας, Ιωαννίδης κ.ά.). Αλλοι που ήταν φορμαρισμένοι, όπως ο Κωνσταντέλιας, έμεναν εκτός κι έμπαιναν ως αλλαγή συνήθως αλλάζοντας τη ροή και «διαψεύδοντας» την αρχική επιλογή του προπονητή τους, ενώ κάποιοι γονάτισαν από τις προσδοκίες, θόλωναν κι έκαναν το ένα λάθος μετά το άλλο, όπως ειδικά οι αμυντικοί ή ο Ζαφείρης. Η Εθνική δεν αδίκησε μόνο το ταλέντο της, αλλά εν τέλει έπεσε «θύμα» των προσδοκιών που η ίδια δημιούργησε, όταν ο Γιοβάνοβιτς την οδήγησε στην επιτυχή παρουσία στο Nations League πριν από λίγους μήνες.
Ηταν τέτοιος ο ενθουσιασμός όλων -κόσμου, διεθνών και Τύπου-, που το καράβι βούλιαξε επειδή κανένας δεν είδε το παγόβουνο. Δηλαδή, την απειρία, τον αποσυντονισμό, τις προσδοκίες που μετατράπηκαν γρήγορα σε απαίτηση πρόκρισης. Αν και η σοφία του Γιοβάνοβιτς δεν αμφισβητείται, ο ίδιος είναι ο πρώτος που δεν ανταποκρίθηκε. Αντί να προετοιμάσει τους ποδοσφαιριστές του για «πολέμους», στους οποίους απαιτούνται σκληρή προσήλωση και μηδενικά λάθη, εμφάνισε μια ομάδα που ήθελε να γίνει… Βραζιλία για να βάζει 10 γκολ στους αντιπάλους. Κι όταν αυτά τα γκολ δεν έρχονταν, η απογοήτευση «σκότωνε» τη συγκέντρωση. Με συνέπεια αστεία λάθη, τόσο πολλά και μαζεμένα, που απέδειξαν ότι το πρόβλημα ήταν πολλών, όχι μόνο ενός δυο ποδοσφαιριστών.
Ο Γιοβάνοβιτς δεν ελέγχεται επειδή επαγγελματίες ποδοσφαιριστές, όπως ο Ζαφείρης, ο Τζολάκης και τόσοι ακόμα που γλίστραγαν ή έδιναν ανόητα πέναλτι, έκαναν απίστευτα λάθη, αλλά κυρίως επειδή το έλλειμμα συγκέντρωσης ήταν ομαδικό. Συνεπώς, όλο το ρόστερ της Εθνικής είχε προετοιμαστεί για πάρτι, λόγω αγωνιστικής ανωτερότητας, όχι για μάχες απέναντι σε καλούς κι αποφασισμένους αντιπάλους που είχαν αυτογνωσία. Το θέμα δεν είναι ούτε να ζητήσει κανείς το κεφάλι του Γιοβάνοβιτς στο πιάτο ούτε να γλυκάνει το χάπι κάνοντας σαν να μη συνέβη τίποτα, κάτι που εν τέλει ούτε ο ίδιος ο Σέρβος το θέλει. Αλλά να αναλυθεί γιατί η Εθνική δεν μπόρεσε να φτάσει εκεί που μπορούσε, στη 2η ή ακόμα και στην 1η θέση. Υπερταλαντούχα παιδιά, όπως ο Καρέτσας, ο Τζόλης, ο Κωνσταντέλιας, ο Κουλιεράκης, ο Μουζακίτης, δεν θέλουν μόνο καλά λόγια στις νίκες και παρηγοριά στις ήττες, ζητούν κυρίως την καθοδήγηση για τη διαχείριση κρίσιμων αγώνων.
Ο Γιοβάνοβιτς «δικαίωσε» σ’ αυτά τα προκριματικά όσους τον «κατηγορούν» ότι έχει χαμηλό ταβάνι και δεν παρουσιάζει «σκληρές» ομάδες που παίζουν πάνω απ’ όλα για το αποτέλεσμα. Στο χέρι του είναι στα επόμενα προκριματικά να τους διαψεύσει. Η ΕΠΟ φαίνεται διατεθειμένη να του δώσει ακόμα μία ευκαιρία.
ΙΒΑΝ ΓΙΟΒΑΝΟΒΙΤΣ
Προπονητής Εθνικής Ελλάδος
ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ
Γεννήθηκε το 1962 στην πόλη Λόζνιτσα της δυτικής Σερβίας (πρώην Γιουγκοσλαβία). Αρχισε την ποδοσφαιρική του καριέρα ως παίκτης από την τοπική ομάδα και το 1984 μετακινήθηκε στη Ραντ Βελιγραδίου. Το 1986 αγωνίστηκε για τον Ηρακλή Θεσσαλονίκης με 271 συμμετοχές και 52 γκολ, ενώ αγωνίστηκε και με την Εθνική Γιουγκοσλαβίας. Ως προπονητής κάθισε πρώτη φορά σε πάγκο στη Νίκη Βόλου το 2001 κι έναν χρόνο αργότερα «μετακόμισε» στον Ηρακλή. Προπόνησε ακόμα τον ΑΠΟΕΛ (4 πρωταθλήματα, 1 Κύπελλο), την Παναχαϊκή, την Αλ Νασρ, την Εθνική Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων και το 2021-2023 τον Παναθηναϊκό, με τον οποίο κατέκτησε το Κύπελλο. Από τον Σεπτέμβριο 2024 είναι προπονητής της Εθνικής Ελλάδος.
