Αν το Μαξίμου θέλει να ισχυρίζεται ότι υπερασπίζεται το Διεθνές Δίκαιο, τότε πρέπει να θυμάται ότι αυτό δεν εφαρμόζεται α λα καρτ
Διπλωματικό γεγονός «πρώτης γραμμής» χαρακτηρίστηκε η επίσκεψη του Ζελένσκι στην Αθήνα. Κι όμως, πίσω από τις ευγενικές δηλώσεις Μητσοτάκη περί «κυριαρχίας» και «ελευθερίας» κρυβόταν μία σιωπή ανεξήγητη, που έδειχνε να βαρύνει περισσότερο από τις on camera δηλώσεις.
- Του Γιάννη Χ. Κουριαννίδη
Ο Ουκρανός πρόεδρος δεν βρήκε ούτε μία λέξη να πει για το Κυπριακό. Την παραμικρή αναφορά δεν έκανε στη συνεχιζόμενη επί 52 χρόνια στρατιωτική κατοχή ευρωπαϊκού εδάφους από ξένη δύναμη. Και, φυσικά, ούτε νύξη για την τουρκική εισβολή που είχε προηγηθεί κατά 50 χρόνια από αυτή της Ρωσίας στη δική του χώρα.
Αυτή η σιωπή, φυσικά, δεν είναι τυχαία. Είναι μία ξεκάθαρη πολιτική επιλογή. Και είναι απαράδεκτη. Διότι δεν είναι αποδεκτό ένας ηγέτης που εδώ και τρία χρόνια έχει χτίσει όλη τη διεθνή επιχειρηματολογία του πάνω στις έννοιες της κυριαρχίας και της εδαφικής ακεραιότητας να στέκεται σε ελληνικό έδαφος και να «ξεχνά» να καταγγείλει μία εισβολή που διχοτόμησε μία ευρωπαϊκή χώρα, εκτόπισε χιλιάδες ανθρώπους από τη γη τους και συνεχίζει τα εγκλήματά της με τον εποικισμό και την καταστροφή της ταυτότητας του κατεχόμενου τμήματός της.
Το πρόβλημα, όμως, δεν περιορίζεται στον Ζελένσκι, αλλά κορυφώνεται με τη στάση της ελληνικής κυβέρνησης. Γιατί άραγε ο Ελληνας πρωθυπουργός δεν απαίτησε από τον Ουκρανό πρόεδρο, που καθημερινά ζητά στήριξη απέναντι στη Ρωσία (και η χώρα μας του την παρέχει αμέριστα), να αναγνωρίσει και τη δική μας ανοικτή εθνική πληγή (κάτι που έκαναν όλοι οι ηγέτες άλλων χωρών, που μίλησαν για το θέμα μετά την τουρκική εισβολή);
Γιατί άφησε την κατοχή της Κύπρου να χαθεί μέσα στις γενικολογίες περί «Διεθνούς Δικαίου», σαν να πρόκειται για κάποιο νομικό ζήτημα και όχι για πράξη πολέμου; Πόσο πιο χαμηλά θα υποβαθμιστεί το Κυπριακό στη διεθνή ατζέντα, όταν ούτε η ίδια η Αθήνα δεν το διεκδικεί επιθετικά; Πόσο ακόμη θα φοβόμαστε μήπως στενοχωρηθεί κάποιος συνομιλητής μας όταν του ζητάμε το αυτονόητο, να πει δηλαδή την αλήθεια;
Η Κύπρος ουσιαστικά δεν εντάχθηκε ποτέ στην ατζέντα της συνάντησης. Τόσο λόγω της σιωπής Ζελένσκι όσο και λόγω της φοβίας και της απαξιωτικής συμπεριφοράς Μητσοτάκη. Δεν ξέρω, πραγματικά, τι από τα δύο είναι χειρότερο. Το μήνυμα που εξέπεμψαν Αθήνα και Κίεβο για το Κυπριακό ήταν λάθος. Δεν υπάρχει καμιά δικαιολογία γι’ αυτή τη στάση. Αν ο Ζελένσκι επιλέγει τη σιωπή για λόγους realpolitik, τότε αυτό είναι μια δική του επιλογή και θα κριθεί κάποια στιγμή γι’ αυτό.
Αν ο Μητσοτάκης αποφεύγει να απαιτήσει το αυτονόητο, αυτό είναι δική του αποτυχία και πρέπει να λογοδοτήσει ενώπιον Ελλαδιτών και Κυπρίων. Το Κυπριακό δεν είναι διμερές ζήτημα, ούτε θέμα για πολιτικές αβρότητες. Είναι σαφώς θέμα εισβολής και κατοχής εθνικού εδάφους. Και ως τέτοιο πρέπει να τίθεται. Πάντοτε! Είναι μία ανοιχτή πληγή που δεν θα κλείσει ποτέ, αν η Ελλάδα συνεχίσει να συμπεριφέρεται σαν να το έχει ξεχάσει.
Η Ιστορία δεν συγχωρεί τη δειλία και την υποχωρητικότητα, ενώ η διπλωματία δεν πρέπει να γίνεται το μέσο μεταμφίεσής τους. Κι αν η Αθήνα θέλει να ισχυρίζεται ότι υπερασπίζεται το Διεθνές Δίκαιο, τότε πρέπει να θυμάται ότι αυτό δεν εφαρμόζεται α λα καρτ. Επιβάλλεται να απαιτεί πάντα και παντού την εφαρμογή του και πρώτα πρώτα για την ίδια της την ομογένεια. Είναι αδιανόητο να αφήνει την υπόθεση της Κύπρου να σβήνει και να απαξιώνεται πίσω από χαμόγελα, χειραψίες και προσεκτικά διατυπωμένες ανακοινώσεις.
*Διευθυντής περιοδικού «Ενδοχώρα»
