Ας υποθέσουμε ότι οι αρχαίοι Ελληνες μέσα στα τόσα που πέτυχαν είχαν «καταψύξει» έναν Αθηναίο και εκείνος ξυπνούσε τώρα το 2025 και έβγαινε βόλτα στους δρόμους. Το πρώτο που θα συμπέραινε θα ήταν πως το κινητό τηλέφωνο είναι κάποιο είδος ιερής συσκευής, χωρίς την οποία ο Ελληνας οδηγός δεν μπορεί να κατευθύνει το όχημά του. Το τιμόνι απλώς υπάρχει για να κρατά ισορροπία το σώμα, ενώ το δεξί χέρι έχει αποστολή ανώτερης σημασίας: «Σκρολάρει»!
Το θαύμα, βέβαια, είναι ότι το 90% των οδηγών καταφέρνει να οδηγεί και να «παίζει» ταυτόχρονα με το κινητό, γιατί κάπως πρέπει να είναι ενημερωμένος ο λαός για το τι είπε ο τάδε ινφλουένσερ και πότε ανοίγει το νέο φαγάδικο στην Κηφισιά.
Και αν το κινητό είναι το πρώτο εμπόδιο, το δεύτερο είναι η σχέση του Ελληνα με τον Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας. «ΚΟΚ; Τι εννοείς; Α, ναι, εκείνο το βιβλιαράκι που μας έδωσαν για να περάσουμε τις εξετάσεις πριν από 15 χρόνια!» θα σου πει. Στην πράξη το 90% τον αντιμετωπίζει σαν μια ενδιαφέρουσα συλλογή προτάσεων, κάτι μεταξύ καλοπροαίρετης συμβουλής και αστικού μύθου. Το STOP π.χ. δεν σημαίνει ακριβώς «σταμάτα», αλλά «κοίτα αν έρχεται κανείς και, αν δεν έρχεται, όρμα, κατά προτίμηση με στιλ και επιτάχυνση». Το όριο ταχύτητας είναι περισσότερο μια φιλική πρόταση του κράτους, σαν να σου λέει ο σερβιτόρος «μήπως να δοκιμάσετε την καινούργια μας σαλάτα;».
Φυσικά, αυτή η διάβαση πεζών δεν είναι διάβαση. Είναι ζωγραφιά στον δρόμο, ίσως έργο σύγχρονου καλλιτέχνη. Ακόμη, το φλας δεν χρησιμοποιείται για να δηλώσει πρόθεση αλλαγής λωρίδας, αλλά μάλλον για να δοκιμαστεί μία φορά τον χρόνο, έτσι για να δούμε αν λειτουργεί το λαμπάκι. Και το κλάξον δεν είναι φασαρία, αλλά μελωδική υπενθύμιση ότι το αμάξι μας «έχει κι απ’ αυτό»!
Κι όμως, μέσα σε όλο αυτό το χάος, υπάρχει κάτι σχεδόν τρυφερό. Οι Ελληνες οδηγοί έχουμε μια άτυπη συνεννόηση μεταξύ μας, ένα τηλεπαθητικό σύστημα. Ενα βλέμμα, ένα μικρό νεύμα, ένα επιδέξιο στρίψιμο του τιμονιού και ξαφνικά δέκα αυτοκίνητα περνούν από ένα στενό που χωράει δύο. Σαν οδική χορογραφία, όπου ο καθένας αυτοσχεδιάζει, αλλά μαγικά δεν συγκρούεται (τις περισσότερες φορές).
Ισως, λοιπόν, το πρόβλημα να μην είναι ότι αγνοούμε τον ΚΟΚ, αλλά ότι πιστεύουμε ότι ο δρόμος είναι το πάλκο μας. Και πώς να αφήσεις κάτω το κινητό, όταν έχεις κοινό να εντυπωσιάσεις; Συμβαίνει και στους καλύτερους. Απλώς, την επόμενη φορά ας κρατήσουμε τουλάχιστον το βλέμμα στον δρόμο. Γιατί, όσο κι αν το 90% «παίζει», κάποιος πρέπει να οδηγεί.
Από τη στήλη «Ακίς» της «Δημοκρατίας»
