«Πολύμηνη διαρροή προπανίου», λοιπόν, στη βιομηχανία μπισκότων στα Τρίκαλα. Πρότυπο, σύγχρονο και λοιπά κοσμητικά και κολακευτικά το εργοστάσιο, αλλά πολύμηνη διαρροή και «μύριζε παντού, το λέγαμε, αλλά δεν γινόταν τίποτα»…
Φυσικά, δεν θα κάνουμε τους δικαστές, δεν θα γίνουμε εισαγγελείς, δεν θα πάρουμε τον νόμο στα χέρια μας, αλλά και δεν μπορείς να μείνεις απαθής, όταν ακούς ότι υπήρχαν προειδοποιήσεις και κανείς δεν άκουγε. Θα πείτε τώρα, μα κάθε τόσο ακούμε για εκρήξεις σε εργοστάσια, σε πολυκατοικίες, σε κέντρα διασκεδάσεως, οι οποίες οφείλονται σε διαρροή υγραερίου. Ε, και λοιπόν; Επειδή συμβαίνουν και αλλού, πρέπει να πούμε ένα «ε, τι να κάνουμε;» και να αλλάξουμε πλευρό;
Δεν είμαστε επίσης από εκείνους που θα μιλήσουμε για «δολοφονία», για «έγκλημα» και άλλα τέτοια. Ούτε -το δηλώνουμε ευθαρσώς- προτιθέμεθα να δημιουργήσουμε κόμμα, κίνημα, δεξαμενή σκέψης ή κάτι παρόμοιο. Αλλά, βρε παιδί μου, πώς να μείνεις αδιάφορος μπροστά στην αδιαφορία; Εντάξει, συμβαίνουν και αλλού, συμβαίνουν παντού, αλλά τι σημαίνει αυτό; Θα τα αφήσουμε να συμβαίνουν «κι εμείς οι τρεις στον καφενέ, τσιγάρο πρέφα και καφέ;»
Ας το καταλάβουμε μια και καλή. Η πρόβλεψη, τα προληπτικά μέτρα, είναι εκείνα που σώζουν από μεγάλες περιπέτειες. Και πρόληψη σημαίνει υγιείς υπηρεσίες, τακτικοί έλεγχοι, έντιμος συνδικαλισμός, καλό κλίμα στις σχέσεις εργοδοσίας και εργαζομένων. Ολα αυτά, πώς επιτυγχάνονται; Μα, με την ύπαρξη σεβασμού του πολίτη προς το κράτος. Ναι, πολλά έχουν γίνει για να πάει η πατρίδα καλύτερα. Δεν είμαστε από εκείνους που έχουν τη «μίρλα» στο ύφος με το που θα ξυπνήσουν το πρωί ή το μεσημέρι. Αλλά μερικές φορές δεν μπορείς να μην αισθανθείς μέσα σου εκείνο το κύμα που προκαλεί το «γιατί;» ή το «όχι πάλι, Θεέ μου!» και άλλα τέτοιας φύσεως επιφωνήματα και επικλήσεις.
Στη Βιολάντα, λοιπόν, γινόταν διαρροή προπανίου από καιρό. Και ο χώρος μύριζε αέριο. Οπως δείχνει η έρευνα της Πυροσβεστικής, υπήρχαν τρύπες σε σωλήνα που ήταν θαμμένος στο έδαφος. Αρα η οσμή ερχόταν από τα έγκατα του εργοστασίου και ήταν αρκετός ένας τόσος δα σπινθήρας για να γίνει το μακελειό. Δεν μπορεί, κάτι δεν έγινε σωστά, κάποιοι δεν έκαναν καλά τη δουλειά τους.
Πέντε γυναίκες, εργαζόμενες μητέρες, δεν θα ξαναδούν τα παιδιά και τους δικούς τους, ούτε τα παιδιά τους θα ξαναδούν τη μητέρα τους. Αυτά τα περί ποινών και Δικαιοσύνης τα ακούμε κάπως τετριμμένα. Να μην ξαναγίνει το κακό είναι εκείνο που πρέπει να μπει στο πρόγραμμα. Και κάτι τέτοιο γίνεται με πρόληψη και με συνεχείς και αυστηρούς ελέγχους. Ολα τα άλλα είναι μνημόσυνα χωρίς κόλλυβα…
Η ΑΚΙΣ
