Εχει ήδη στηθεί μηχανισμός παραπληροφόρησης και σπέκουλας, που δεν διστάζει να φτάσει μέχρι και σε επιθέσεις και λοιδορίες κατά των δικαστών που έλαβαν την απόφαση
- Του Ανδρέα Καψαμπέλη
Σε δύο επίπεδα κινούνται τα τελευταία εικοσιτετράωρα, από επικοινωνιακής πλευράς, οι αντιδράσεις για την απόφαση που έλαβε την Πέμπτη η Ολομέλεια του Αρείου Πάγου σχετικά με τον ανατοκισμό των δανείων. Από τη μία βρίσκεται σε εξέλιξη μια συντονισμένη προσπάθεια να «χαθεί» το ζήτημα και να σβήσει ο απόηχός του από την επικαιρότητα όσο το δυνατόν ταχύτερα…
Είναι ενδεικτικό ότι, παρότι η υπόθεση αφορά άμεσα 350.000 δανειολήπτες και έμμεσα σχεδόν άλλους 700.000, από τον κυριακάτικο Τύπο μόνο η «κυριακάτικη δημοκρατία» την ανέδειξε ως κεντρικό πρωτοσέλιδο θέμα, με στοιχεία και αποκλειστικό παρασκήνιο. Καμία άλλη εφημερίδα, ούτε καν με ένα απλό «χτύπημα» στην πρώτη σελίδα, δεν έκρινε ότι αξίζει προσοχή;
Την ίδια στιγμή έχει ήδη στηθεί μηχανισμός παραπληροφόρησης και σπέκουλας, που δεν διστάζει να φτάσει μέχρι και σε επιθέσεις και λοιδορίες κατά των δικαστών που έλαβαν την απόφαση. Και δεν πρόκειται για σύμπτωση. Οπως αποκάλυψε χθες ο «Αδέκαστος», στη μειοψηφία που έδωσε, ανεπιτυχώς, μάχη για να διατηρηθεί ο ληστρικός τρόπος ανατοκισμού των funds συγκαταλέγονται και πέντε δικαστές που προήχθησαν σε αντιπροέδρους τον περασμένο Ιούνιο από την κυβέρνηση Μητσοτάκη…
Στο πλαίσιο αυτό, χρησιμοποιούνται σκοπίμως όροι παραπλανητικοί, όπως «απλήρωτα δάνεια», παρότι δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Τα δάνεια αυτά, μετά την υπαγωγή στον νόμο Κατσέλη, εξυπηρετούνται κανονικά. Παράλληλα διακινούνται και ωμές ανακρίβειες, όπως ο ισχυρισμός ότι με την απόφαση «καταργείται ο τόκος». Η αλήθεια είναι απλή και αποσιωπάται: δεν καταργείται, αλλά περικόπτεται η ληστρική επιβάρυνση που επιβλήθηκε κατά παραβίαση του ίδιου του νόμου Κατσέλη.
Το αποκορύφωμα της κινδυνολογίας είναι ο ισχυρισμός ότι «θα πληρώσουμε οι φορολογούμενοι». Εδώ, όμως, αποφεύγεται επιμελώς να τεθεί το πραγματικό ερώτημα. Τα funds αγόρασαν αυτά τα δάνεια κυριολεκτικά για ψίχουλα, ακόμη και στο 5% της ονομαστικής τους αξίας. Κι όμως, όχι μόνο αρνούνται να τα μεταβιβάσουν στους ίδιους τους δανειολήπτες με ένα υψηλό αλλά εύλογο κέρδος, αλλά αρνούνται ακόμη και να αποκαλύψουν την τιμή αγοράς τους, ώστε να μη φανεί το μέγεθος της ωμής τοκογλυφίας.
Και ναι, οι φορολογούμενοι έχουμε ήδη «πληρώσει». Με δεκάδες δισεκατομμύρια διασώσαμε τις τράπεζες, οι οποίες μέχρι και σήμερα χάρη στον αναβαλλόμενο φόρο, παρά τα υπερκέρδη τους, δεν πληρώνουν. Τα δε αρχεία Επσταϊν επιβεβαιώσουν ότι τα Μνημόνια επιβλήθηκαν πρωτίστως για τη διάσωση τραπεζών, γερμανογαλλικών και εγχώριων…
Κι όμως, δεν ήταν οι ίδιες αυτές τράπεζες που μας διαβεβαίωναν ότι «δεν έχουν καμία σχέση» με τα funds στα οποία ξεφορτώθηκαν τα δάνεια κοψοχρονιά; Ή μήπως τελικά έχουν σχέση; Και ένα ζήτημα που διερευνάται είναι κατά πόσο η πρόβλεψη για κρατική εγγύηση, που ούτως ή άλλως κακώς θεσπίστηκε, στην κερδοφορία των funds συνδέεται με τη συγκεκριμένη απόφαση του Αρείου Πάγου.
Κάτι τελευταίο, αλλά καθόλου αμελητέο: την πρώτη θετική εισήγηση υπέρ των δανειοληπτών την είχε καταθέσει η προηγούμενη εισαγγελέας του Αρείου Πάγου, Γεωργία Αδειλίνη. Στην πυρά και αυτή;
Από τη στήλη «κοριός» της «Δημοκρατίας»
