Ο επικήδειος που εκφώνησε ο Μπαράκ Ομπάμα στην εξόδιο ακολουθία του σπουδαίου και εμβληματικού Τζέσε Τζάκσον είναι μια φωνή που ξεχώρισε μέσα στον ορυμαγδό των κραυγών και των ποσταρισμάτων στην εποχή της βάρβαρης εικόνας και της Τεχνητής -κατευθυνόμενης- Νοημοσύνης…
Φυσικά, δεν δόθηκε δημοσιότητα σε αυτή την ομιλία, αφού έχουμε παραδοθεί στην απόλυτη επιφάνεια, στην κρούστα που κρύβει το πρόβλημα. Οχι πως ο Ομπάμα είναι ο αναμάρτητος, αλλά μέσα στην αχλή της αβεβαιότητας και της υποκρισίας ας υπάρχουν κάποιες αχτίδες φωτός. Τις έχουμε απόλυτη ανάγκη. «Ζούμε σε μια εποχή που μπορεί να είναι δύσκολο να ελπίζουμε. Κάθε μέρα ξυπνάμε με κάποια νέα επίθεση στους δημοκρατικούς μας θεσμούς, άλλη μια οπισθοδρόμηση στην ιδέα του κράτους δικαίου, μια προσβολή στην κοινή ευπρέπεια.
Κάθε μέρα ξυπνάς με πράγματα που απλά δεν πίστευες ότι ήταν δυνατά. Κάθε μέρα μάς λένε οι υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι να φοβόμαστε ο ένας τον άλλον και να στρεφόμαστε ο ένας εναντίον του άλλου, και ότι ορισμένοι Αμερικανοί μετράνε περισσότερο από άλλους και ότι κάποιοι δεν μετράνε καθόλου. Παντού βλέπουμε την απληστία και τον φανατισμό να εξυμνούνται και τον εκφοβισμό και την κοροϊδία να μεταμφιέζονται σε δύναμη, βλέπουμε την επιστήμη και την εμπειρογνωμοσύνη να δυσφημίζονται, ενώ η άγνοια και η ανεντιμότητα και η σκληρότητα και η διαφθορά αποκομίζουν ανείπωτες ανταμοιβές.
Κάθε μέρα το βλέπουμε αυτό, και είναι δύσκολο να ελπίζουμε. Ετσι, μπορεί να είναι δελεαστικό να αποθαρρυνθείς, να ενδώσεις στον κυνισμό. Μπορεί να είναι δελεαστικό για κάποιους να συμβιβαστούν με την εξουσία και να αρπάξουν ό,τι μπορούν, ή ακόμα και για καλούς ανθρώπους να βάλουν το κεφάλι κάτω και να περιμένουν να περάσει η καταιγίδα. Αλλά αυτός ο άνθρωπος, ο αιδεσιμότατος Τζέσε Λούις Τζάκσον, μας εμπνέει να ακολουθήσουμε έναν πιο δύσκολο δρόμο. Η φωνή του καλεί τον καθένα μας να είναι κήρυκας της αλλαγής, να είναι αγγελιοφόρος ελπίδας. Να βγούμε μπροστά και να πούμε “στείλε εμένα!”.
Οπουδήποτε έχουμε την ευκαιρία, να έχουμε αντίκτυπο, είτε είναι στο σχολείο μας είτε στους χώρους εργασίας μας ή στις γειτονιές μας ή στις πόλεις μας. Οχι για φήμη, όχι για δόξα ή επειδή η επιτυχία είναι εγγυημένη, αλλά επειδή δίνει σκοπό στη ζωή μας. Επειδή ταιριάζει με αυτό που μας λέει η πίστη μας ότι απαιτεί ο Θεός και επειδή, αν δεν βγούμε εμείς μπροστά, κανείς άλλος δεν θα το κάνει»… Λόγια απλά, κατανοητά, σε χαμηλούς τόνους και χωρίς βερμπαλισμούς και κωδικοποιημένες φανφάρες. Για να απαλύνει ο πόνος και να ανοίξει η ψυχή προς την, τόσο απλή, αλήθεια…
