Οσα σεμινάρια, όσα φόρα κι αν οργανωθούν σχετικώς με τις ψευδείς ειδήσεις, με το διαδίκτυο που μας φόρεσαν καπέλο, τα -πανταχόθεν προερχόμενα- ψέματα είναι πλέον περισσότερα από την αλήθεια.
Οπότε, εις μάτην και τα συνέδρια, εις μάτην και οι αντεγκλήσεις. Πάει, παραδοθήκαμε! Ο άλλος, φίλος χρόνια, που τώρα εκδηλώνει τον ρατσισμό του, δημοσιεύει φωτογραφία από το αεροδρόμιο του Τελ Αβίβ, προπέρσινη, καλοκαιρινή, όλοι με βερμούδες, σανδάλια και σορτσάκια, και γράφει. «Είστε έτοιμοι να δεχθείτε τους Ισραηλινούς στα σπίτια σας; Σωρηδόν εγκαταλείπουν τη χώρα τους». Και του λέω: «Μα, αυτό είναι ρατσιστικό και η φωτογραφία παλιά». Και η απάντηση; «Ε, εντάξει, θα βρω να βάλω άλλη φωτογραφία»!
Ο άλλος δημοσιεύει δήλωση που την αποδίδει σε απόστρατο Αμερικανό στρατηγό (με τη φωτογραφία του) σχετικά με τον πόλεμο στο Ιράν και ψάχνεις όλες τις πηγές και δεν βρίσκεις τη δήλωση πουθενά! Μεταξύ μας, νομίζω ότι κάποιοι έχουν βρει τον τρόπο «να βγάλουν καλό μεροκάματο». Ξέρετε, σε περιόδους πολέμων και αναμπουμπούλας πάντα υπάρχουν κάποιοι που πληρώνουν καλά τη διασπορά «ειδήσεων», οι οποίες μπορεί να μην είναι αληθινές, «αλλά τη δουλειά τους την κάνουν».
Και, για να λέμε την αλήθεια, το διαδίκτυο προσφέρεται γι’ αυτή τη δραστηριότητα. Κοτσάρεις ένα όνομα (όποιο να ’ναι) και μ’ αυτό «υπογράφεις» ό,τι θες, γράφεις ό,τι θέλουν άλλοι (αν πληρώνουν καλά) και… δεν τρέχει τίποτε! Φίλος, που γνωρίζει κάπως καλά τα πράγματα που έχουν να κάνουν με την πληροφορία, μου έλεγε ότι τα τελευταία χρόνια η Ελλάδα έχει γίνει παράδεισος για έμμισθα τρολ, αλλά και άλλους που δεν έχουν πρόβλημα να «τα λένε» και επωνύμως, οι οποίοι πληρώνονται αδρά από διάφορους «ενδιαφερομένους»…
Αντέδρασα λέγοντάς του ότι «η εποχή του Τζέιμς Μποντ έχει παρέλθει οριστικά» και μου απάντησε ότι «δεν χρειάζεται να είσαι Τζέιμς Μποντ για να φτιάξεις ένα σάιτ ή μια σελίδα στο διαδίκτυο»… Εν ολίγοις, δεν ξέρεις πλέον «από πού θα σου ’ρθει». Αμερικανοί, Ρώσοι, Κινέζοι, Ισραηλινοί, Ινδοί, όλοι -το δίχως άλλο- επιθυμούν να έχουν «φωνές» σε χώρες οι οποίες παρουσιάζουν γεωπολιτικό ενδιαφέρον. Και η «μικρή πλην τιμία» (έτσι δεν έλεγαν οι παλαιότεροι;) Ελλάς εδώ και πολλά χρόνια προσφέρεται για το εν λόγω «χόμπι».
Θα μου πείτε τώρα ότι «είναι πάντα θέμα συνειδήσεως και κατά πόσον εκτιμάς το φιλότιμό σου» και επίσης ότι «δεν είναι όλοι έτοιμοι να πουληθούν». Ναι, δεν λέω, αλλά θυμάμαι έναν σπουδαίο, παγκοσμίου φήμης καλλιτέχνη, που, τότε που ο Κοσκωτάς αγόραζε ό,τι υπήρχε, βγήκε στο ραδιόφωνο και είπε: «Πωλούμαι, κύριε Κοσκωτά»! Και ήταν και αριστερός ο άνθρωπος!
Η ΑΚΙΣ
