Ολες οι προσπάθειες του Τούρκου προέδρου για να πλασάρει τη χώρα του ως μοναδική και απόλυτη περιοχική δύναμη δεν έχουν αποδώσει
Ο Ταγίπ Ερντογάν έχει επιλέξει να κατονομάζει καθημερινώς δύο εχθρούς της χώρας του: Το Ισραήλ και την Ελλάδα. Σε ό,τι αφορά το Ισραήλ ο πρόεδρος της Τουρκίας καθυβρίζει καθημερινά τη χώρα αυτή, προσδοκώντας «σπάσιμο νεύρων» του Ισραήλ και προσευχόμενος για την εκδήλωση ισραηλινής επιθετικής ενέργειας. Γνωρίζει όμως ο ίδιος ότι, αν η προβοκάτσια δεν προέλθει από την Αγκυρα, σύγκρουση Ισραήλ – Τουρκίας είναι αδύνατον να επέλθει, διότι οι ΗΠΑ θα σταματήσουν εν τη γενέσει τους τέτοιες ενέργειες.
Επειδή ο Ερντογάν δεν μπορεί να χτυπήσει το γαϊδούρι, δηλαδή το Ισραήλ, επιλέγει να χτυπάει το σαμάρι, δηλαδή την Ελλάδα, καθώς νομίζει ότι είναι πιο εύκολος στόχος. Ή, διαφορετικά, να προκαλέσει τα όρια αντοχής του Ισραήλ σε περίπτωση εμπλοκής Ελλάδας – Τουρκίας, ευχόμενος ισραηλινή συμπαράσταση στην Ελλάδα, που κατά την Τουρκία θα αποτελέσει επιθετική ενέργεια εναντίον της Αγκύρας.
Ο κοινός παρονομαστής είναι ότι τους τελευταίους μήνες η Αγκυρα συνεχώς προκαλεί (με βρισιές) το Ισραήλ και την Ελλάδα με συνεχείς επιχειρησιακές προκλήσεις στο Αιγαίο, μήπως και δικαιολογήσει στην τουρκική κοινή γνώμη «τις απειλές» εναντίον της Τουρκίας από την Ελλάδα και το Ισραήλ.
Αυτόν τον τρόπο έχει επιλέξει η Τουρκία προκειμένου να σταθεί όρθια στον διεθνή περίγυρο, καθώς όλες οι προσπάθειες του Τούρκου προέδρου για να πλασάρει τη χώρα του ως μοναδικής και απόλυτης περιοχικής δύναμης δεν έχουν αποδώσει μέχρι τώρα. Η Τουρκία έμεινε έξω από όλες τις προσπάθειές της να αναλάβει μεσολαβητικό, καθοριστικό ρόλο στη σύγκρουση στην Ουκρανία. Πούτιν, Τραμπ ακόμα και ο Ζελένσκι δείχνουν να μην την υπολογίζουν σοβαρά στο διπλωματικό πεδίο, αν και συνεχίζονται απρόσκοπτα οι αμυντικές συνεργασίες Ουκρανίας – Τουρκίας…
Ομοίως, στον πόλεμο στον Περσικό η Τουρκία ουδέποτε επελέγη ως η μεγάλη δύναμη που θα μεσολαβήσει για τη διευθέτηση του πολέμου, ενώ οι τουρκικές προσπάθειες να είναι η Αγκυρα η μεγάλη προστάτιδα της Γάζας δεν έχουν αποδώσει, με αποτέλεσμα να μένει η Τουρκία μόνο με την παροχή αναγκαστικής προστασίας της Χαμάς και της Χεζμπολάχ στην περιοχή.
Η Αγκυρα ακόμα βλέπει –και αυτό με αμερικανική σφραγίδα– να αποκλείεται από την ενεργειακή συνεργασία και ασφάλεια που προωθείται ανάμεσα στην Ελλάδα, στην Κύπρο, στο Ισραήλ και τις ΗΠΑ στην περιοχή της ανατολικής Μεσογείου. Επιπροσθέτως, «ο προσωπικός φίλος του προέδρου Τραμπ», Τ. Ερντογάν, δεν έχει αποσπάσει ούτε ένα νεύμα του Λευκού Οίκου για την άμεση αναβάθμιση και αγορά F-16 στην Τουρκία, ενώ το πολυαναμενόμενο αμερικανικό προεδρικό διάταγμα για την πώληση F-35 στην Τουρκία κόπηκε μαχαίρι από τον Αμερικανό ΥΠΕΞ. Η μοναδική διέξοδος που απομένει στην Τουρκία για να πλασαριστεί ως «απειλούμενη» και «καταπιεσμένη» χώρα στην περιοχή είναι να γυρίσει στα παλιά και να εντείνει τις επιθετικές, εχθρικές ενέργειές της εναντίον της Ελλάδας στο Αιγαίο και στη Μεσόγειο.
Διεκδικήσεις
Ευελπιστώντας ότι η ελληνική κυβέρνηση «θα τσιμπήσει» και θα ανταποκριθεί, ώστε οι δύο χώρες να οδηγηθούν σε εμπλοκή και στη συνέχει στο Διεθνές Δικαστήριο «για τη διατάραξη της ειρήνης». Με αυτόν τον τρόπο η Αγκυρα θεωρεί ότι θα μπορέσει να θέσει αυτοκλήτως και αυτοδικαίως όλες τις διεκδικήσεις της σε βάρος της Ελλάδας σε Αιγαίο και Μεσόγειο, ώστε να ξεπεράσει και να διαγράψει τη μόνιμη ελληνική θέση ότι το μόνο θέμα προς συζήτηση στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης είναι η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας.
Το επόμενο διάστημα δείχνει ότι η Τουρκία θα εντατικοποιήσει τις προκλητικές επιχειρησιακές εχθρικές ενέργειές της σε βάρος της Ελλάδας, με τη μορφή ασκήσεων σε δύσκολες περιοχές, όπως η θαλάσσια περιοχή ανατολικά της Ρόδου και του Καστελόριζου, η περιοχή της Τζουράφας και ο 25ος Μεσημβρινός και ορισμένες βραχονησίδες στο Αιγαίο και στη Μεσόγειο, των οποίων η Αγκυρα αμφισβητεί την ελληνική κυριαρχία, αλλά και με κινήσεις στα Κατεχόμενα της Κύπρου. Η ίδια η Αγκυρα για το προσεχές διάστημα αδυνατεί να αναλάβει και να στηρίξει σύγκρουση με την Ελλάδα, διότι υπολείπεται σε αεροπορική και ναυτική ισχύ έναντι της Ελλάδας. Επιπροσθέτως η Αγκυρα αδυνατεί να προσφύγει για τις διεκδικήσεις της εναντίον της Ελλάδας στον ΟΗΕ και σε διεθνείς οργανισμούς, διότι γνωρίζει ότι οι παράνομοι ισχυρισμοί της θα απορριφθούν στην πλειονότητά τους.
Εκεί που ποντάρει η Τουρκία όμως είναι η έλλειψη ψυχραιμίας από την πλευρά της Αθήνας, που θα μπορούσε να οδηγήσει σε επεισόδιο. Κυρίως όμως η Τουρκία ποντάρει σε μακρά περίοδο πολιτικής αστάθειας και αλλεπάλληλων εκλογικών αναμετρήσεων στην Ελλάδα μέσα σε ανασφαλές κυβερνητικό πλαίσιο, που δίνει το περιθώριο επιθετικών κινήσεων της Τουρκίας. Το μάθημα αυτό η Τουρκία το έχει μάθει πολύ καλά στην περίπτωση της εισβολής στην Κύπρο και στα Ιμια…
