Ζούμε πρωτίστως μια κατάσταση παρακμής, το έσχατο σημείο, όπου ο πολίτης μιας χώρας λογίζεται δεύτερος στο σπίτι του
Δεν ήταν ο πρώτος, ούτε ο τελευταίος, που βρίσκει τον θάνατο από μαχαίρι σε μια Βρετανία στην οποία η βία πλέον ενδημεί – εντούτοις, όταν ο ηλικίας 18 ετών Henry Nowak δολοφονήθηκε ένα βράδυ του περασμένου Δεκεμβρίου, επιστρέφοντας σπίτι ύστερα από διασκέδαση στο Σαουθάμπτον της Αγγλίας, κανείς δεν μπορούσε να προβλέψει ότι λίγους μήνες μετά και με αφορμή τη δίκη του δολοφόνου του (που ήδη εκτίει ισόβια) θα ξέσπαγε πολιτική θύελλα στη χώρα, με τον απόηχο να φτάνει πολύ μακρύτερα από αυτήν.
- Του Α.Π. Δημόπουλου
Γιατί, βέβαια, με αφορμή τη δίκη και την εξοικείωση ενός ευρύτερου κοινού με το τι ακριβώς συνέβη, κατέστη σαφές ότι το μείζον εδώ δεν ήταν η ίδια δολοφονία αλλά η στάση της Αστυνομίας, που, αντί να βοηθήσει το θύμα, συνετέλεσε στον θάνατό του και τούτο εκ νοσηρού ιδεολογικού αυτοματισμού.
Και αυτό που συνέβη (όπως αποτυπώθηκε σε οπτικό υλικό, που είδε η Βρετανία) ήταν το εξής. Ο νεαρός Αγγλος φοιτητής είχε εμπλακεί σε φραστικό επεισόδιο με έναν Σιχ (Βρετανό πολίτη), ο οποίος, αφού τον τραυμάτισε θανάσιμα κάνοντας χρήση ενός από τα τελετουργικά μαχαίρια, που οι Σιχ φέρουν στη ζώνη τους (και η Βρετανία ανέχεται, για λόγους υποτιθέμενης πολιτισμικής «ευαισθησίας»), ειδοποίησε την Αστυνομία ισχυριζόμενος ψευδώς ότι ήταν ο ίδιος που είχε δεχτεί «ρατσιστική» επίθεση, με τους αστυνομικούς να φτάνουν επί τόπου στο σημείο και να βάζουν χειροπέδες στον Nowak, μη δίνοντας σημασία στις κραυγές του ότι αιμορραγεί και αρνούμενοι να προσφέρουν μέχρι τέλους βοήθεια. Το οπτικό υλικό δείχνει ανθρώπους που στην πραγματικότητα δεν ακούνε τίποτα – αυτόματα, που δεν έχουν χώρο για την κοινή λογική.
Γιατί; Γιατί, φυσικά, εκείνη τη στιγμή και σαν συνέπεια της εκπαίδευσης που είχαν λάβει, το μόνο που είχαν στο μυαλό τους ήταν ότι τους είχε καταγγελθεί ένα έγκλημα υποτιθέμενου «ρατσιστικού» μίσους και με υποτιθέμενο θύμα το μέλος μιας εθνικής και θρησκευτικής μειονότητας – κάποιον που έπρεπε, κατ’ απόλυτη προτεραιότητα, να προστατεύσουν λόγω «διαφορετικότητας» δηλαδή.
Ή, όπως το έθεσε ο σκιώδης υπουργός Αστυνόμευσης των Συντηρητικών Chris Philip, «η Αστυνομία φαινόταν πιο απασχολημένη με την κατηγορία του «ρατσισμού» παρά με το να βοηθήσει τον Henry». Γιατί, όπως ακριβώς συνομολογείται στα σχετικά έγγραφα εσωτερικής πολιτικής, που ήρθαν στην επιφάνεια λόγω της υπόθεσης, «ισότητα δεν σημαίνει να μεταχειριζόμαστε όλους το ίδιο» – ισότητα, εν προκειμένω, σημαίνει να παίρνουν προτεραιότητα οι μειονότητες και όσοι είδαν το οπτικό υλικό συνειδητοποίησαν σχεδόν ενστικτωδώς τι θα συνέβαινε εάν οι ρόλοι είχαν αντιστραφεί.
Ιδιόρρυθμο σύμπαν
Εάν, δηλαδή, στο έδαφος ήταν αιμόφυρτος ένας Σιχ και ένας άνθρωπος της διπλανής πόρτας, όπως ο Nowak, καλούσε την Αστυνομία ισχυριζόμενος ότι ήταν αυτός που του είχε επιτεθεί. Λοιπόν, καλώς ήρθατε στο ιδιόρρυθμο σύμπαν της «αστυνόμευσης δύο ταχυτήτων» («two-tier policing») – η πρώτη ταχύτητα είναι «για τους άλλους».
Οχι ότι αυτή τη φορά η δεύτερη ταχύτητα δεν αντέδρασε, βέβαια. Οχι μόνο από την άλλη άκρη του Ατλαντικού, ο Ιλον Μασκ υποσχέθηκε να χρηματοδοτήσει κάθε προσπάθεια για δίωξη των εμπλεκόμενων αστυνομικών αλλά στην ίδια τη Βρετανία οι αντιδράσεις υπήρξαν τεράστιες, με σύσσωμο το πολιτικό σύστημα να συγκρούεται, με αφορμή τη δολοφονία (και την κυβέρνηση να δεσμεύεται για «αλλαγές») και με εκτεταμένες ταραχές στην πόλη όπου έγινε το έγκλημα και αλλού.
Και ήταν πρωτίστως μια «φυσική στιγμή» για τον ηγέτη του δεξιού «Reform Uk» Nigel Farage (με χθεσινή δημοσκόπηση να τον φέρνει δέκα μονάδες μπροστά από τους Εργατικούς και με τον ίδιο ολοένα και πιο αναγνωρίσιμο ως αυριανό πρωθυπουργό), ο οποίος ανέδειξε τη δολοφονία Nowak σε κεντρικό θέμα στη χώρα και την «αστυνόμευση δύο ταχυτήτων» ως εκδήλωση μιας διαβλητής «κοινωνίας δύο ταχυτήτων» γενικότερα. «To τελευταίο πράγμα, που άκουσε ο Nowak σε αυτόν τον κόσμο ήταν να του διαβάζουν τα δικαιώματά του. Τον μεταχειρίστηκαν με τρόπο που σήμαινε ότι μια μορφή ρατσιστικής προσβολής εκλήφθηκε ως σημαντικότερη από μια πραγματική υπόθεση φόνου.
Και τι έλεγε; «Δεν μπορώ να αναπνεύσω!». Οικεία φράση; Γιατί θυμάστε τον κατ’ επάγγελμα κακοποιό George Floyd; Θυμάστε τις αντιδράσεις; Ζούμε σε μια κουλτούρα δύο ταχυτήτων, όπου τα δικαιώματα των γηγενών έχουν λιγότερη σημασία από αυτά των μειονοτήτων. Οι λευκές ζωές μετράνε όσο και οι μαύρες ζωές». Με τον κ. Farage να αναφέρεται, βέβαια, στις παγκόσμιες ταραχές που ξέσπασαν μετά τον θάνατο του George Floyd στις ΗΠΑ, στα χέρια της αστυνομίας το 2020, και την εν συνεχεία γέννηση του «κινήματος» «Οι μαύρες ζωές μετράνε» («Black Lives Matter»), που, όπως δείχνει η περίπτωση Nowak, οδήγησε να μετράνε ακόμα λιγότερο οι λευκές ζωές.
Αλλά σίγουρα το έθεσε καλύτερα όλων ο πάντα λαλίστατος αντιπρόεδρος των ΗΠΑ J.D. Vance: «Ο Henry Nowak πέθανε με τον ίδιο τρόπο που πεθαίνει ένας πολιτισμός: εγκαταλελειμμένος, δεμένος από εξουσίες που αδιαφορούσαν για τον ίδιο και κατηγορούμενος για εγκλήματα μίσους, που δεν διέπραξε ποτέ. Θα έπρεπε να ζει σήμερα και θα ζούσε εάν οι τελευταίες γενιές των ελίτ της Ευρώπης είχαν κρατηθεί όρθιες απέναντι στις πολιτικές της αυτο-απέχθειας και τη μαζική εισβολή μεταναστών, πολλοί από τους οποίους σιχαίνονται τη Δύση και όσους την αγαπούν». Δεν έχει άδικο, πέρα από μια αποτυχία πολιτικής, η «αστυνόμευση δύο ταχυτήτων» είναι πρωτίστως μια κατάσταση παρακμής, το έσχατο σημείο, που ο πολίτης μιας χώρας λογίζεται δεύτερος στο σπίτι του.
