Η μάχη για το Δημογραφικό περνά αναγκαστικά μέσα από την οικονομική ανάπτυξη
Η Ελλάδα βρίσκεται σήμερα μπροστά σε μια ιστορική πρόκληση που υπερβαίνει κάθε άλλη πολιτική ή οικονομική συζήτηση. Το μεγαλύτερο εθνικό μας πρόβλημα δεν είναι ούτε το δημόσιο χρέος ούτε οι διεθνείς αναταράξεις ούτε ακόμα η ενεργειακή κρίση. Είναι το Δημογραφικό.
- Του Ιωάννη Μαλταμπέ*
Μια χώρα που γερνά, μια χώρα που χάνει κάθε χρόνο δεκάδες χιλιάδες νέους ανθρώπους από τη φυσική της ανανέωση, μια χώρα που βλέπει τα σχολεία να κλείνουν στα χωριά και τις γεννήσεις να μειώνονται δραματικά, δεν μπορεί να σχεδιάζει το μέλλον της με όρους απλής διαχείρισης της καθημερινότητας. Το Δημογραφικό δεν είναι κοινωνικό ζήτημα. Είναι ζήτημα εθνικής επιβίωσης.
Ομως η υπογεννητικότητα δεν αντιμετωπίζεται με ευχολόγια. Δεν μπορείς να ζητάς από έναν νέο άνθρωπο να δημιουργήσει οικογένεια όταν δεν έχει σταθερή εργασία, όταν αδυνατεί να αποκτήσει κατοικία και όταν βρίσκεται εγκλωβισμένος σε ένα οικονομικό περιβάλλον που τον οδηγεί στην ανασφάλεια. Γι’ αυτό και η μάχη για το Δημογραφικό περνά αναγκαστικά μέσα από την οικονομική ανάπτυξη. Και εδώ συναντάμε έναν από τους μεγαλύτερους βραχνάδες της ελληνικής οικονομίας: το πρόβλημα των «κόκκινων»δανείων.
Εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες, επαγγελματίες και οικογένειες παραμένουν εγκλωβισμένοι σε μια κατάσταση οικονομικής ομηρίας. Δεν μπορούν να επενδύσουν, να καταναλώσουν, να δημιουργήσουν, να σχεδιάσουν τη ζωή τους. Η πραγματική οικονομία παραμένει δεσμευμένη από ένα πρόβλημα που μεταφέρεται από γενιά σε γενιά.
Η χώρα χρειάζεται μια γενναία και δίκαιη λύση. Μια νέα προσέγγιση που θα επιτρέψει στους πολίτες να επανενταχθούν στην οικονομική ζωή, χωρίς να καταρρεύσει η χρηματοπιστωτική σταθερότητα. Μια σύγχρονη μορφή οικονομικής επανεκκίνησης που θα απελευθερώσει παραγωγικές δυνάμεις και θα δώσει ξανά προοπτική στη μεσαία τάξη. Παράλληλα, απαιτείται ένα ολοκληρωμένο εθνικό σχέδιο στήριξης της οικογένειας.
Η Πολιτεία οφείλει να επιβραβεύει έμπρακτα τη μητρότητα και την ανατροφή παιδιών. Με ουσιαστικά οικονομικά κίνητρα, με διευρυμένα επιδόματα, με πρόσβαση σε βρεφονηπιακούς και παιδικούς σταθμούς για κάθε οικογένεια, με φορολογικές ελαφρύνσεις και με πολιτικές που επιτρέπουν στις νέες μητέρες να συνδυάζουν εργασία και οικογενειακή ζωή χωρίς να τιμωρούνται επαγγελματικά. Η οικογένεια δεν είναι ιδιωτική υπόθεση. Είναι εθνικό κεφάλαιο.
Το δεύτερο μεγάλο ζήτημα είναι η ασφάλεια. Οι πολίτες έχουν δικαίωμα να αισθάνονται ασφαλείς στις γειτονιές τους, στα σύνορα της χώρας και στην καθημερινότητά τους. Η προστασία των συνόρων δεν αποτελεί ακραία θέση. Αποτελεί θεμελιώδη υποχρέωση κάθε οργανωμένου κράτους.
Ταυτόχρονα, η μεταναστευτική πολιτική οφείλει να είναι σαφής, δίκαιη και λειτουργική. Η Ελλάδα πρέπει να γνωρίζει ποιοι εισέρχονται στη χώρα, με ποιους όρους παραμένουν και με ποιον τρόπο εντάσσονται στην κοινωνία. Η νόμιμη εργασία, ο σεβασμός των νόμων, η αποδοχή των θεμελιωδών αξιών της ελληνικής κοινωνίας και η κοινωνική συνοχή δεν μπορούν να αποτελούν διαπραγματεύσιμα μεγέθη.
Η συζήτηση για τη μετανάστευση πρέπει να γίνεται χωρίς φοβικά σύνδρομα αλλά και χωρίς ιδεολογικές παρωπίδες. Η Ελλάδα έχει δικαίωμα να προστατεύει την πολιτισμική της συνέχεια, την εθνική της ταυτότητα και την κοινωνική της συνοχή, όπως ακριβώς συμβαίνει σε κάθε σοβαρό κράτος.
Τελικά, όλα τα μεγάλα προβλήματα της χώρας συνδέονται μεταξύ τους. Το Δημογραφικό, η οικονομία, η οικογένεια, η ασφάλεια, η εθνική συνοχή δεν αποτελούν ξεχωριστά κεφάλαια. Είναι οι διαφορετικές όψεις του ίδιου εθνικού ζητήματος. Η Ελλάδα δεν χρειάζεται άλλες επικοινωνιακές στρατηγικές ούτε διαχειριστικές ασκήσεις επί χάρτου. Χρειάζεται ένα νέο εθνικό σχέδιο που θα βάζει στο επίκεντρο τον Ελληνα πολίτη, την οικογένεια, την παραγωγή και το μέλλον του τόπου.
Διότι καμία χώρα δεν μπορεί να παραμείνει ισχυρή όταν δεν γεννά παιδιά, όταν δεν παράγει πλούτο και όταν αμφιβάλλει για την ίδια της την ταυτότητα. Και η Ελλάδα έχει ήδη καθυστερήσει αρκετά.
*Μέλος της Κεντρικής Επιτροπής της Φωνής Λογικής
