Του Ανδρέα Καψαμπέλη
Κάθε εποχή βρίσκει το δικό της επιχείρημα για να περιορίζει λίγο περισσότερο την ιδιωτικότητα των πολιτών. Χθες ήταν η τρομοκρατία μετά την 11η Σεπτεμβρίου. Σήμερα είναι η προστασία των παιδιών από τη διαδικτυακή σεξουαλική εκμετάλλευση. Αύριο θα υπάρξει, πιθανότατα, ένας νέος λόγος. Ο σκοπός αλλάζει. Η λογική όμως παραμένει η ίδια: περισσότερη επιτήρηση, περισσότερος έλεγχος, λιγότερο απόρρητο…
Το λεγόμενο Chat Control παρουσιάζεται ως ένα εργαλείο για την αντιμετώπιση ενός αποτρόπαιου εγκλήματος. Κανείς δεν μπορεί να διαφωνήσει με την ανάγκη προστασίας των παιδιών. Το ερώτημα, όμως, δεν είναι ο σκοπός. Είναι τα μέσα. Γιατί κάθε φορά που μια δημοκρατία αποκτά το δικαίωμα να εισχωρεί στις ιδιωτικές επικοινωνίες των πολιτών της, δημιουργείται ένα προηγούμενο που δύσκολα ανατρέπεται…
Η Ευρωπαϊκή Ένωση υπήρξε για χρόνια σημείο αναφοράς στην προστασία των προσωπικών δεδομένων. Ο Γενικός Κανονισμός Προστασίας Δεδομένων (GDPR) προβλήθηκε ως το παγκόσμιο πρότυπο σεβασμού της ιδιωτικότητας. Σήμερα, όμως, η ίδια Ευρώπη εμφανίζεται διατεθειμένη να συζητήσει μηχανισμούς που, σύμφωνα με πολλούς ειδικούς, οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων και επιστήμονες της κυβερνοασφάλειας μπορούν να ανοίξουν τον δρόμο για πρωτοφανείς μορφές ψηφιακής επιτήρησης…
Η τεχνολογία δεν κάνει διακρίσεις. Το εργαλείο που σχεδιάζεται για να εντοπίζει εγκληματίες μπορεί αύριο να χρησιμοποιηθεί για πολύ ευρύτερους σκοπούς. Η Ιστορία είναι γεμάτη παραδείγματα όπου εξαιρετικές εξουσίες, που θεσπίστηκαν για έκτακτες περιστάσεις, μετατράπηκαν σταδιακά σε μόνιμο καθεστώς. Οι μηχανισμοί παρακολούθησης έχουν μια ιδιαιτερότητα: μόλις δημιουργηθούν, σπάνια καταργούνται. Αντίθετα, διαρκώς επεκτείνονται…
Το πραγματικό διακύβευμα, λοιπόν, δεν είναι αν πρέπει να προστατευτούν τα παιδιά. Αυτό είναι αυτονόητο. Το πραγματικό ερώτημα είναι αν η προστασία αυτή μπορεί να επιτευχθεί χωρίς να μετατραπεί κάθε πολίτης σε δυνάμει ύποπτο και κάθε ιδιωτική συνομιλία σε αντικείμενο προληπτικού ελέγχου. Διότι υπάρχει μια θεμελιώδης διαφορά ανάμεσα στη στοχευμένη δίωξη του εγκλήματος και στη γενικευμένη δυνατότητα επιτήρησης εκατομμυρίων αθώων πολιτών…
Η Ευρώπη γεννήθηκε πάνω στην ιδέα ότι η ελευθερία και τα ατομικά δικαιώματα αποτελούν αδιαπραγμάτευτες αξίες. Αν αρχίσει να θυσιάζει αυτές τις αρχές στο όνομα της ασφάλειας, κινδυνεύει να χάσει εκείνο ακριβώς που υποτίθεται ότι θέλει να προστατέψει. Γιατί οι δημοκρατίες δεν υποχωρούν πάντοτε με θεαματικό τρόπο. Συχνά φθείρονται αργά, με μικρές νομοθετικές παραχωρήσεις που κάθε φορά μοιάζουν λογικές και προσωρινές…
Ο Τζορτζ Όργουελ δεν φανταζόταν έναν κόσμο όπου οι άνθρωποι θα αποδέχονταν πρόθυμα την επιτήρησή τους. Φανταζόταν έναν κόσμο όπου θα πείθονταν ότι αυτή είναι απαραίτητη για το δικό τους καλό. Και ίσως αυτό να είναι το πιο ανησυχητικό στοιχείο της υπόθεσης. Όχι η τεχνολογία. Αλλά η σταδιακή εξοικείωσή μας με την ιδέα ότι, στο όνομα της ασφάλειας, η ιδιωτική ζωή μπορεί να πάψει να είναι πραγματικά ιδιωτική…
ΠΗΓΗ: antinews.gr
