Κάποιοι αριθμοί περιγράφουν καλύτερα την κατάσταση μιας χώρας από εκατό κυβερνητικές παρουσιάσεις για την ανάπτυξη, την επενδυτική βαθμίδα και τα «ρεκόρ» της οικονομίας. 945 ευρώ για τα παπούτσια και το τζιν της Δόμνας Μιχαηλίδου. Περισσότερα δηλαδή από έναν ολόκληρο κατώτατο μισθό. Δύο διαφορετικές Ελλάδες μέσα σε μία φωτογραφία…
Ασφαλώς κάθε υπουργός, όπως κάθε πολίτης, έχει δικαίωμα να διαθέτει τα χρήματά του όπως επιθυμεί. Το ζήτημα δεν είναι να κάνουμε την αστυνομία στην ντουλάπα της κυρίας Μιχαηλίδου ούτε να καθορίζουμε πόσο πρέπει να κοστίζει το παντελόνι ενός πολιτικού. Το ζήτημα είναι η πλήρης απώλεια του μέτρου…
Οταν είσαι υπουργός μιας κυβέρνησης που καθημερινά διαβεβαιώνει ότι τα εισοδήματα αυξάνονται και η ζωή των πολιτών βελτιώνεται, οφείλεις τουλάχιστον να αντιλαμβάνεσαι τι συμβολίζει η εικόνα που εκπέμπεις. Ιδίως όταν εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι καλούνται με περίπου τα ίδια χρήματα να πληρώσουν όχι ένα ζευγάρι παπούτσια και ένα τζιν, αλλά ολόκληρο τον μήνα τους…
Ενοίκιο. Ρεύμα. Σούπερ μάρκετ. Βενζίνη. Κοινόχρηστα. Φροντιστήρια. Ενα παιδικό παπούτσι που πρέπει να αντικατασταθεί. Ενας λογαριασμός που έμεινε πίσω. Και κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά, η κυβέρνηση ζητά από τον πολίτη να αναγνωρίσει ότι η οικονομία «πηγαίνει καλά». Πιθανότατα πηγαίνει. Απλώς όχι για όλους προς την ίδια κατεύθυνση…
Για κάποιον τα 225 ευρώ μπορεί να είναι ένα τζιν. Για μια οικογένεια είναι μεγάλο μέρος του εβδομαδιαίου σούπερ μάρκετ. Για κάποιον τα 720 ευρώ μπορεί να είναι ένα ζευγάρι παπούτσια. Για έναν χαμηλόμισθο είναι σχεδόν ό,τι απέμεινε από τον μισθό του πριν καν αρχίσει να πληρώνει τις υποχρεώσεις του. Από τα κυβερνητικά έδρανα ακούμε διαρκώς για αυξήσεις μισθών, ενίσχυση του διαθέσιμου εισοδήματος και αποκλιμάκωση των πιέσεων. Μόνο που ο πολίτης δεν ζει μέσα στα δελτία Τύπου. Πηγαίνει στο ταμείο του σούπερ μάρκετ. Ανοίγει τον λογαριασμό του ρεύματος. Ψάχνει σπίτι για το παιδί που πέρασε στο πανεπιστήμιο. Και εκεί τελειώνουν πολύ γρήγορα τα πανηγύρια των αριθμών…
Η συγκεκριμένη εικόνα επομένως δεν είναι σκανδαλώδης επειδή μια υπουργός απλώς φορά ακριβά ρούχα. Γίνεται όμως πολιτικά εκκωφαντική όταν προέρχεται από μια εξουσία που μοιάζει να έχει χάσει την αίσθηση του τι σημαίνουν 100, 200 ή 700 ευρώ για τη μέση ελληνική οικογένεια…
Ισως γι’ αυτό υπάρχει τόση αδυναμία στο Μέγαρο Μαξίμου να καταλάβουν γιατί οι Ελληνες πολίτες δεν συμμερίζονται την κυβερνητική αισιοδοξία. Δεν είναι ότι δεν καταλαβαίνουν τους οικονομικούς δείκτες. Είναι ότι καταλαβαίνουν πολύ καλά το πορτοφόλι τους. Το πρόβλημα, λοιπόν, δεν είναι ότι η Δόμνα φόρεσε έναν μισθό. Είναι ότι η κυβέρνηση έχει πάψει να καταλαβαίνει πώς είναι να πρέπει να ζήσεις έναν ολόκληρο μήνα με αυτόν.
Από τη στήλη «ο κοριός» της «Δημοκρατίας»
