Πού και πού οι σκεπτόμενοι άνθρωποι (και οι ευφυείς και οι όχι και τόσο ευφυείς, αλλά πάντως σκεπτόμενοι) νιώθουν μια κάποια μοναξιά στην πικρή πατρίδα μας. Παρακολουθούν τα τεκταινόμενα κι αναρωτιούνται αν όσα διαφημίζονται σαν «κορυφαία θέματα» μόνο σ’ εκείνους φαντάζουν βλακώδη, ανούσια κι αποπροσανατολιστικά από τα αληθώς σπουδαία και σημαντικά.
Μία από τις αηδίες που μας σερβίρουν, ωσάν να είναι θέμα μείζον και κρίσιμο για τον λαό και το έθνος, είναι η αναμέτρηση δύο προσώπων που ανήκουν στην ίδια πολυεθνική, αλλά σε άλλο υποκατάστημα. Κυριάκος Μητσοτάκης και Αλέξης Τσίπρας είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος της ξενοκρατίας και της επιχείρησης μετατροπής της χώρας σε χώρο.
Ο ένας καταφέρεται εναντίον του άλλου για ανθυπολεπτομέρειες, για υποσημειώσεις του βιβλίου που περιγράφει τον αφανισμό του ελληνικού έθνους και τη μετατροπή του Ελληνισμού από ζώσα πραγματικότητα σε απλή εγκυκλοπαιδική καταχώρηση. Το έργο έχουμε ζήσει, δει, ακούσει και παρακολουθήσει σ’ όλες του τις διαστάσεις, τις εκδοχές και τις παραμέτρους και είναι εκατομμύρια εκείνοι κι εκείνες που αρνούνται να πιστέψουν τις ίδιες τους τις εμπειρίες.
Ας ξεκινήσουμε με τις σχέσεις με τον ξένο παράγοντα. Αγγλοι, Γάλλοι, Πορτογάλοι, Γερμανοί κι Αλαμανοί, Γότθοι, Ούνοι, Βησιγότθοι, Γιουρούκοι και Σελτζούκοι και -κυρίως- Αμερικανοί είναι κορόνα στο κεφάλι τους, άρχοντες των λογισμών των «αντίπαλων» πολιτικών. Ο ένας (ο Μητσοτάκης) πήγε και μίλησε στο Κογκρέσο και χάρηκε τόσο ώστε έβαλε τη φωτό σε περίοπτη θέση στο γραφείο του, ακριβώς δίπλα από τα αγαλματάκια των βατράχων (του φενγκ σούι κόλπα είναι αυτά).
Είναι δε τόσο αφοσιωμένος στη ζητιανιά της ευμένειας των ξένων ώστε τον είδαμε να τριγυρνά σαν κουταβάκι δίπλα από τον Τραμπ ικετεύοντας για ένα βλέμμα. Και το κορυφαίο. Κάνει όχι μόνο ό,τι θέλουν οι ξένοι, αλλά και ό,τι υποθέτει πως θέλουν. Ακόμα και στους Βουλγάρους κάνει υποχωρήσεις. Τους δίνει τα οστά του Σαμουήλ για να πάρει κλάσμα από τα κλεμμένα ιστορικά κειμήλια ελληνικών μοναστηριών.
Ο άλλος, ο «επαναστάτης» της οκάς, που θα βαρούσε τα νταούλια και θα χόρευαν οι αγορές και έλεγε go back, κυρία Μέρκελ, go back, κύριε Σόιμπλε, χόρεψε τον χορό της κοιλιάς και στους Ευρωπαίους και στους Αμερικανούς και έκανε γαργάρα το δημοψήφισμα και νέα μνημονιάρα έφερε (αντί να καταργήσει μ’ ένα νόμο κι ένα άρθρο την παλιά) και καλά λόγια για τον Τραμπ βρήκε να πει.
Και το μεγαλύτερο δώρο του στους ξένους δεν ήταν τα λεφτά του αριστερού Μνημονίου, αλλά το όνομα, ο πολιτισμός και η Ιστορία της Μακεδονίας. Με την προδοτική Συμφωνία των Πρεσπών (την οποία τηρεί κατά γράμμα ο Μητσοτάκης) χάρισε στους ξένους αυτά που δεν χαρίζονται, εκχωρούνται ή δανείζονται.
Τα ίδια και στον κορονοϊό, στον δικαιωματισμό, στη woke ατζέντα, τους γκέι «γάμους», στον αντινατιβισμό, στην Εκκλησία (ο Μητσοτάκης μάλιστα ξεπέρασε τον αριστερό άθεο, θέτοντας απαγορεύσεις άσκησης της χριστιανικής λατρείας την περίοδο της πανδημίας). Οπότε, αποφασίστε. Θέλετε κακό εναντίον χειρότερου; Συμφορά ή τραγωδία; Πανωλεθρία ή καταστροφή; Την Κική ή την Κοκώ; Κυριάκο Τσιπροτάκη ή Αλέξη Μητσίπρα;
Από τη στήλη «Περι πωλητικης» της «δημοκρατίας»
