Τα πολιτικά αποτελέσματα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου

Η συντριπτική πλειονότητα των συμμετεχόντων στην εξέγερση είχε αγαθές προθέσεις, οι κινητοποιήσεις των φοιτητών, όμως, δεν έριξαν τη δικτατορία

Η αληθινή Ιστορία της δικτατορίας, της επταετίας και των πρώτων μεταπολιτευτικών γεγονότων, ιδίως του Αττίλα ΙΙ δεν έχει γραφτεί ακόμη. Είναι πολλές οι «βεβαιότητες» που θα καταρρεύσουν όταν καταγραφούν όλα με αδέκαστο τρόπο. Πολλά όμως γίνονται αμέσως κατανοητά για όποιον ασχοληθεί με σοβαρότητα με τα ιστορικά γεγονότα και τα πρόσωπα της περιόδου.

Οντως υπάρχουν νεκροί των ημερών του Πολυτεχνείου, αλλά γύρω από αυτό και ακόμη και πολύ μακριά. Προφανώς δεν είναι λίγοι, και δύο θα ήταν πολλοί για το Εθνος μας που αξιακά σέβεται τον Ανθρωπο. Είναι όμως μύθος πως ο Στρατός εισέβαλε στο Πολυτεχνείο, το άρμα έλιωσε φοιτητές κάτω από τις ερπύστριες και οι στρατιώτες πυροβολούσαν κατά ριπάς τους φοιτητές και γέμισε πτώματα ο χώρος. Μπούρδες της μεταπολιτευτικής ψευτοαντιστασιακής αριστερίλας.

Είχε συμφωνηθεί η εκκένωση και έψαχναν να βρουν ποιος από την κατάληψη είχε τα κλειδιά της κεντρικής πύλης, ενώ ήδη έβγαιναν φοιτητές και από τη μικρότερη πύλη της Στουρνάρη ανάμεσα σε προστατευτικό κλοιό στρατιωτών και, όταν πήγαν αστυνομικοί να χτυπήσουν και να συλλάβουν φοιτητές ανάμεσα από τους στρατιώτες, έγινε και επεισόδιο μεταξύ αξιωματικού του Στρατού και της Αστυνομίας. Η Αστυνομία κυνήγησε, χτύπησε και συνέλαβε φοιτητές στη συνέχεια στους γύρω δρόμους.

Εν τω μεταξύ, για να μπορέσει να βγει η κύρια μάζα από την κεντρική πύλη της Πατησίων, που συνωστιζόταν στο προαύλιο, ο επικεφαλής του πληρώματος του άρματος, ΑΜΧ 30, γαλλικής κατασκευής, υπίλαρχος Μιχάλης Γουνελάς, που πέθανε το 2017, αφού δεν έβρισκαν τα κλειδιά, πήρε διαταγή να ρίξει την πύλη. Εκείνος πρότεινε στους ανωτέρους του να τη δέσει με τις αλυσίδες που έφερε το άρμα και να την τραβήξει, ξηλώνοντάς την. Η διαταγή που δόθηκε ήταν να μη χάσει χρόνο και να κάνει το απλούστερο, να τη ρίξει. Γι’ αυτό γύρισε τον πύργο του άρματος προς τα πίσω, για να μη βρει το πυροβόλο πάνω στην πύλη, και την έριξε.

Πέφτοντας τα σίδερα της πύλης, τραυμάτισαν στα πόδια την Πέπη Ρηγοπούλου, που υπέστη κατάγματα. Κανέναν δεν σκότωσε το άρμα, ούτε οποιονδήποτε άλλον, μέσα στο Πολυτεχνείο. Εάν δε είχε εισακουστεί ο Γουνελάς και τραβούσε την πόρτα με τις αλυσίδες προς τα έξω, δεν θα υπήρχε η πολιτικά πιασάρικη εικόνα της εισβολής του άρματος.

Υπήρξαν λοιπόν νεκροί, δεν ήταν λίγοι, γύρω, πιο μακριά, ευθείες βολές, από αδέσποτες σφαίρες, έπεσε ανελέητο ξύλο, αλλά τα γεγονότα της εκκένωσης ήταν έτσι. Τα είχε πει ο Γουνελάς, σε μια φοβερή κοινή συνέντευξη με αριστερό φοιτητή, μέλος τότε της κατάληψης, στον Παναγιώτη Λιάκο της «δημοκρατίας». Ολη η συζήτηση, συνοδευόμενη από ύβρεις, ιδίως από την αριστερά, εστιάζεται στους νεκρούς, ενώ άλλες είναι οι αλήθειες που τσούζουν πιο πολύ και φέρνουν μελαγχολία σε όποιον αγαπάει αυτό τον τόπο και τον λαό του, και όταν λέω τόπο, αυτός ξεκινάει από τη Χειμάρρα και φτάνει μέχρι την Καρπασία της Μικρής Ελλάδας του Νότου.

Η συντριπτική πλειονότητα των συμμετεχόντων στην εξέγερση είχε αγαθές προθέσεις. Τα πολιτικά όμως αποτελέσματά της είναι πολύ συγκεκριμένα και αδιαμφισβήτητα. Οι κινητοποιήσεις των φοιτητών, με κορύφωσή τους τα γεγονότα της 17ης Νοεμβρίου 1974, δεν έριξε τη δικτατορία. Εγινε το δεύτερο πραξικόπημα, της 25ης Νοεμβρίου 1973, από τον ταξίαρχο Δημήτριο Ιωαννίδη και τους μικρούς, πιο σκληρούς και πιστούς σε αυτόν αξιωματικούς, και έτσι υπήρξαν οι ακόλουθες μεθεπόμενες συνέπειες: Πρώτον, ματαιώθηκαν οι εκλογές που είχαν προκηρυχθεί για τον Φεβρουάριο του 1974 και ματαιώθηκε η οριστική επάνοδος σε ομαλότερη πολιτική κατάσταση.

Δεύτερον, καμία εκλεγμένη κυβέρνηση δεν θα διανοείτο να κάνει πραξικόπημα κατά του Μακαρίου και δεν θα είχε δοθεί η αφορμή που ήθελαν οι Τούρκοι και ο Κίσινγκερ, που ελπίζω να βράζει στο βαθύτερο καζάνι της Κόλασης μέσα στην πίσσα. Ετσι η Κύπρος δεν θα είχε υποστεί όσα φοβερά υπέστη με την τυχοδιωκτική προδοτική στάση της ιωαννιδικής δικτατορίας για τον Αττίλα Ι και την αδράνεια της πρώτης μεταπολιτευτικής κυβέρνησης Κ. Καραμανλή για τον Αττίλα ΙΙ, διότι ανήκω σε αυτούς που πιστεύουν πως είχαμε καθήκον η Ελλάδα να πολεμήσει πάση δυνάμει σε όλο το εύρος του ελληνοτουρκικού μετώπου. Αυτό που (δεν) συνέβη και η εγκατάλειψη των γενναίων μαχητών της Κύπρου είναι όνειδος στο διηνεκές.

Οι αλήθειες αυτές τσούζουν, αρνούνται να τις αποδεχτούν αντιστασιακοί, ψευτοαντιστασιακοί, οι περισσότεροι, και διάφοροι φιλοχουντικοί, που μετά καμώνονταν τους αντιστασιακούς. Ο αείμνηστος φίλος μου και από τους αληθινά βασανισμένους, που πρώτος ζήτησε αμνήστευση των έγκλειστων πρωταιτίων, γιατί η δημοκρατία δεν πρέπει να εκδικείται, ο Ανδρέας Λεντάκης, μου είχε πει το 1993 στην Πανδρόσου: «Αχ, Φαήλο μου, αν έκαναν στα αλήθεια αντίσταση οι μισοί από τους μισούς που το ισχυρίστηκαν, η δικτατορία δεν θα είχε αντέξει ούτε 7 ημέρες, όχι 7 χρόνια».

Δύο ήταν οι μεγάλοι αντιστασιακοί, ο βασιλιάς Κωνσταντίνος και ο Πανούλης. Ο ένας έκανε στρατιωτικό κίνημα να ρίξει τη δικτατορία και ο δεύτερος αποπειράθηκε να σκοτώσει τον δικτάτορα. Ως τα γεγονότα δε του Νοεμβρίου του 1973 ήταν ανύπαρκτη οποιαδήποτε μαζική αντιδικτατορική δράση. Οι δε μεταλλάξεις που ακολούθησαν στη Μεταπολίτευση ήταν άλλο πράγμα.

Και τελειώνω με αυτό το εμβληματικό. Ηθελε και ο Ιωαννίδης να κάνει τη δική του πολιτικοποίηση το 1975, αφού θα είχε πετύχει, τρομάρα του, την Ενωση της Κύπρου με την Ελλάδα. Ετσι νόμιζε. Θα γίνονταν εκλογές με επιτρεπτή τη λειτουργία δύο κομμάτων, ενός καθαρά δεξιού, με αρχηγό νέο σκληρό δεξιό δικηγόρο, μετέπειτα συνήγορο υπεράσπισης των πρωταιτίων και ηγετικό στέλεχος προδικτατορικά της ΕΡΕΝ, και ενός κεντροδεξιού, με επικεφαλής έτερο νεαρό δικηγόρο, ο οποίος ήταν ηγετικό στέλεχος της ΕΔΗΝ προδικτατορικά. Ο τελευταίος, μάλιστα, δεν δέχτηκε να μπει στην κυβέρνηση Αδαμαντίου Ανδρουτσόπουλου, διότι αξιούσε θέση υπουργού και του έδιναν κατώτερη.

Από τις εκλογές αυτές, όπως και αυτές που δεν έγιναν τον Φεβρουάριο του 1974, θα αποκλείονταν όσοι είχαν εκλεγεί προδικτατορικά. Σε συνάντηση στο γραφείο του Ιωαννίδη ο ψηλότερος και εκ της ΕΔΗΝ συνάδελφος είπε στον Ιωαννίδη: «Αρχηγέ, δώσατε εσείς το σύνθημα και θα συντρίψομεν τους φαυλοκράτας του παλαιοκομματισμού». Μου το είπε υπασπιστής του Ιωαννίδη, παρών στη συνάντηση, μετέπειτα διοικητής μου, αλλά μου το επιβεβαίωσαν και άλλοι που έζησαν τα γεγονότα.

Ο λεγάμενος έκλαιγε έξω από το Καστρί δύο μέρες και δύο νύχτες για να τον συγχωρέσει και να τον δεχθεί ο Ανδρέας. Αυτό έγινε με μεσολάβηση του μακαρίτη Ευάγγελου Γιαννόπουλου, που τον λυπήθηκε. Μετά έγινε υπουργός της πασοκάρας και άλλα πράγματα, ζει ακόμη και ενίοτε κουνάει το δαχτυλάκι του…