Η αξία της ζωής είναι ανεκτίμητη, είτε το θύμα είναι κόκκινο είτε μπλε ή εμπριμέ
Ημουν αντίθετος στη συμμετοχή στην κυβέρνηση Παπαδήμου, όπως και αντίθετος στην υπογραφή του Μεσοπρόθεσμου, για πολιτικούς λόγους που έχω γράψει, θεωρώντας πως, αν συγκρουόμασταν, θα είχαμε ένα άλλο μείγμα πολιτικής συμφωνίας με τους δανειστές και η Δεξιά θα είχε αυτοδυναμία, συντρίβοντας ταυτόχρονα με τα νόμιμα μέσα το περιθώριο και τους μηχανισμούς μηδενιστικής βίας. Κι αν αποτυγχάναμε, ο λαός θα μας συγχωρούσε, γιατί τουλάχιστον θα είχαμε προσπαθήσει. Εδώ συγχώρεσε τον Τσίπρα, που πήγε σε μπλοφαδόρικη διαπραγμάτευση χαρτοπαίχτη με κάτι τύπους σαν την καραφλή πριμαντόνα και έχοντας σε υψηλές θέσεις μέχρι την Κλάραμπελ.
Ο Παπαδήμος, όπως και οι Στουρνάρας, Βενιζέλος και διάφορα άλλα καλά παιδιά, δεν ήταν στις συμπάθειές μου. Από προχθές όμως παρακολουθώ μια καφρίλα που επιβεβαιώνει τη θέση της ΝΕΑΣ ΔΕΞΙΑΣ για το τι μας ξεχωρίζει από τα δύο υπαρκτά άκρα. Αυτοί πιστεύουν πως ο σκοπός αγιάζει τα μέσα και πως η βία είναι θεμιτό μέσο πολιτικής κατά των αντιπάλων. Η ΝΕΑ ΔΕΞΙΑ πιστεύει πως στη δημοκρατική Πολιτεία το μονοπώλιο της βίας ανήκει μόνο στα αρμόδια όργανα του κράτους, όταν εφαρμόζουν το Σύνταγμα και τους νόμους.
Κι όμως, παίζοντας το παιχνίδι της «ένοπλης προπαγάνδας», υπήρξαν διάφοροι, υποτίθεται και δεξιοί, που επέχαιραν για την τρομοκρατική επίθεση. Οταν λοιπόν το θύμα είναι αντιπαθές στους ίδιους ή σε μερίδα της κοινής γνώμης, τότε τα κριτήρια νομιμοφροσύνης κάμπτονται και αναδεικνύεται ο θυμωμένος κανίβαλος. Αυτή είναι η εξοικείωση με τη βαρβαρότητα, με τον φασισμό τού «αποφασίζω ποιος θα ζήσει και ποιος θα πεθάνει», δύσοσμο δώρο κι αυτό από την Αριστερά προς την κοινωνία. Διότι κάποιοι, που σήμερα είναι βουλευτές και υπουργοί, θεωρούν πως η «δικαιοσύνη» μπορεί να απονέμεται από μηδενιστές κακοποιούς στα πεζοδρόμια και στα τρίστρατα, με βόμβες, κουμπούρια ή λοστούς, πως αυτή η ωμή ολοκληρωτική βία είναι πολιτικό μέσο και πως οφείλουν αλληλεγγύη στους εγκληματικούς φορείς της.
Τι συμβαίνει; Οποιος έπαιξε με το περιθωριακό παρακράτος αυτοτραυματίστηκε. Το έπαθε η Δεξιά, το παθαίνει και η Αριστερά. Διότι πάντα στο τέλος μέρος του παρακράτους αυτονομείται. Είναι ζήτημα χρόνου.
Οι τρομοκράτες γνωρίζουν πως έχουν απειροελάχιστη κοινωνική αποδοχή και φθονούν τη 17Ν, που χτυπώντας σταθμάρχη της CIA, αστυνομικούς και πλούσιους, στο απόγειο της αριστερίστικης γοητείας, κέρδιζε αποδοχή πέραν των Εξαρχείων. Επιθυμούν λοιπόν να αποκτήσουν δημοφιλία χτυπώντας αντιπαθείς σε μεγάλη μερίδα του κόσμου στόχους, όπως στελέχη των δανειστών, τράπεζες, ανθρώπους που θεωρούνται, δίκαια ή άδικα, υπεύθυνοι για το σύρσιμο της χώρας στα Μνημόνια.
Το επόμενο στάδιο, υποθέτω, αν βρουν «χέρι», θα είναι χτύπημα απευθείας στο προσωπικό της εν ενεργεία πολιτικής εξουσίας. Αυτά λέει το αναρχοαριστερό know how της «ένοπλης προπαγάνδας». Η απάντηση είναι η δική μας θέση, θέση Ελλήνων, χριστιανών, πατριωτών: η αξία της ανθρώπινης ζωής είναι ανεκτίμητη, είτε το θύμα είναι κόκκινο είτε μπλε ή εμπριμέ.
Η βία ανήκει στα όργανα της Πολιτείας, αυστηρά οριοθετημένη, και, όταν τα όργανά της την καταχρώνται, πάνε κι αυτά φυλακή. Πολιτική λοιπόν μηδενικής ανοχής στο έγκλημα, όσες ιδεολογικές μάσκες κι αν φοράει.
Πολιτική μηδενικής ανοχής στη δικαιολόγηση των εγκλημάτων τρομοκρατίας και μηδενιστικής βίας κάθε είδους (βανδαλισμοί, σωματικές επιθέσεις από αγέλες παρανόμων).
Εθνική πολιτική ανάκτησης της εθνικής κυριαρχίας, εφαρμογή ισονομίας και ισοπολιτείας και συντεταγμένη νόμιμη τιμωρία όποιων έχουν βλάψει την πατρίδα. Το Γουδί, θυμίζω, που ορθά το φοβούνται, ως απεδείχθη, και ο Τσίπρας και όλοι, δεν ήταν αυτοδικία από αυτόκλητους τιμωρούς. Ηταν συντεταγμένη απονομή δικαιοσύνης έπειτα από επανάσταση του αιματοβαμμένου Στρατού, ταυτισμένου με τον λαό, που παρήγαγε δίκαιο.
Φαήλος Μ. Κρανιδιώτης
*Πρόεδρος της ΝΕΑΣ ΔΕΞΙΑΣ
